บทที่ 1995 ตายทั้งเป็น

ไม่ใช่แค่ไป๋ฮั่วสุ่ย กงซีหยุนเองก็มึนงง

คนเหล่านี้ของลัทธิปีศาจสวรรค์ต่างหยุดอยู่กับที่ ทำท่าฟาดฟันค้างไว้อยู่ ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อีกเลย

ราวกับว่า….ถูกคนกดจุด!

“นี่…หรือว่า?”

ไป๋ฮั่วสุ่ยได้สติกลับมาทันที รีบมองไปทางประตูใหญ่

แต่กลับได้เห็นคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา

เมื่อกงซีหยุนได้เห็น ร้องไห้น้ำตานอง แล้ววิ่งไปโอบกอดหัวหน้า ปล่อยโฮออกมาทันที

“ประธานหลิน! ในที่สุดคุณก็มาแล้ว! ฮือๆๆ….”

เธอควบคุมอารมณ์ไม่ได้ ร้องไห้ปล่อยโฮดังลั่น

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรแล้วนะ”

หลินหยางยิ้มเจื่อน ปลอบโยนเธอ

“หมอเทวดาหลิน คุณทำเหรอ?”

ไป๋ฮั่วสุ่ยลุกขึ้นทันที มองไปทางหลินหยางอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“ผมใช้เข็มเงินปักที่จุดเส้นลมปราณของพวกเขา ดูอย่างนี้แล้วพวกเขาก็ยังเป็นคน ไม่ใช่ปีศาจอะไร”

หลินหยางเดินมา สีหน้าไร้ความรู้สึกพูดขึ้น

ซูเหยียนกับจางจิ้งหยู่ก็มาด้วย

เห็นสถานการณ์ที่น่าสยดสยองเหล่านี้ ทั้งสามถึงกับจับกำแพงทำท่าจะอาเจียน

หลินหยางเอียงคอเหลือบมอง พูดขึ้นว่า“รีบจัดการทำความสะอาดให้เรียบร้อย”

“ครับ ประธานหลิน!”

ชวี่เทียนรีบสั่งคนมาจัดการ

“แล้วก็เตรียมห้องสองห้องให้ภรร….ให้พวกคุณซูเหยียนพักผ่อน”

“ครับ”

“คุณซูเหยียน พวกคุณตื่นตระหนกตกใจ ไปพักผ่อนก่อนเถอะ เดี๋ยวผมค่อยให้คนมาทำบาดแผลให้พวกคุณ ด้านนอกวุ่นวายมาก ตอนนี้พักอยู่ที่นี่ไปก่อนนะครับ!”หลินหยางยิ้มและพูดขึ้น

“ขอบ…ขอบคุณนะคะ ประธานหลิน…”

ซูเหยียนพยักหน้า จู่ๆ เธอก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ รีบพูดขึ้นว่า”ประธานหลิน คุณช่วยฉันอีกเรื่องหนึ่งได้ไหมคะ?”

“เรื่องอะไรคุณพูดมาได้เลยครับ”

“คืออย่างนี้นะคะ ก่อนหน้านี้ฉันได้รับโทรศัพท์จากสามี เขารีบบอกฉันให้ออกจากที่พัก ให้ฉันติดต่อคนชื่อจางฉีเย่ ฉันว่าเขาน่าจะรู้เรื่องนี้ เขาอาจมีอันตราย คุณช่วย….ฉันตามหาเขาได้ไหมคะ?”แววตาซูเหยียนเต็มไปด้วยความร้อนใจ

หลินหยางชะงักงัน ตามด้วยยิ้มพูดว่า“สบายใจได้เลยครับคุณซูเหยียน ตอนนี้สามีของคุณปลอดภัยดี ผมให้คนหาเขาเจอแล้ว และจัดการเรียบร้อยแล้ว!”

“จริงเหรอคะ?”ซูเหยียนตื้นตันใจ รีบโค้งเอวให้หลินหยาง“ขอบคุณมากนะคะคุณหลิน!”

“ไม่ต้องเกรงใจครับ”

หลินหยางยิ้มพูดขึ้น

พวกซูเหยียนกลับห้องพักผ่อน สีหน้าที่มีรอยยิ้มของหลินหยางค่อยๆเลือนหายไป คนทั้งคนแผ่ซ่านกลิ่นอายความเย็นชาออกมา

เขาหมุนตัวช้าๆ สีหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึกมองคนของลัทธิปีศาจสวรรค์เหล่านี้

ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความอาฆาตอำมหิต

กลิ่นอายความดุร้ายนี้ คิดไม่ถึงว่าจะทำให้พวกลัทธิปีศาจสวรรค์ที่หยุดแน่นิ่งอยู่รับรู้ได้ถึงความน่ากลัว

คนของลัทธิปีศาจสวรรค์เหล่านี้ไม่กลัวฟ้ากลัวดิน แต่วันนี้ พวกเขาได้พบว่าภายในใจของตัวเองมีความหวาดกลัวขึ้นมาเล็กน้อย….

ความรู้สึกแบบนี้มาจากไหนนะ?