บทที่ 1999 ยาเฟิงม๋อตัน

“พวกไร้น้ำพวกนี้นี่ทำอะไรกัน? ทำไมนานขนาดนี้แล้วยังไม่ฆ่าเข้าไป! ไม่เอาไหน! ไม่มีประโยชน์!”ม่านซาหงอดด่าขึ้นมาไม่ได้

คนลัทธิปีศาจสวรรค์ที่อยู่ด้านข้างได้ยิน รีบเดินมาคารวะพูดขึ้น“ท่านแม่มด คนสำนักสวรรค์อินทนิลฝีมือแข็งแกร่งมาก ไม่ใช่คนรู้วรยุทธ์ทั่วไป อยากจะสังหารไม่ใช่เรื่องง่าย! สงครามครั้งนี้ไม่ควรล่าช้า ผมแนะนำว่ารีบให้พวกเขากินยาเฟิงม๋อตัน! รีบรบรีบเสร็จ!”

“ยาเฟิงม๋อตัน?”ม่านซาหงพยักหน้า พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจว่า“อย่างนั้นก็ได้ รีบสั่งการไป ให้กินยาเฟิงม๋อตันเถอะ! ถึงแม้จะสูญเสียคนลัทธิปีศาจสวรรค์พวกนี้ แค่ผลลัพธ์ออกมาดี พวกเขาตายก็ไม่เป็นไร!”

“ผมจะไปรายงานตอนนี้เลย!”

คนผู้นั้นพูดจบ ก็เดินไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว หยิบเอาอุปกรณ์เคลื่อนสัญญาณออกมา ดึงหันไปทางอากาศ

ฟิ้ว!

ควันสีแดงลอยไปบนท้องฟ้า ตามด้วยระเบิดออกมา

คนลัทธิปีศาจสวรรค์ที่อยู่ด้านล่างกำลังห้ำหั่นเงยหน้ามอง คนของลัทธิปีศาจสวรรค์เบิกตาโพลงกว้างทุกคน แววตามองด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

“ท่านแม่มดมีคำสั่ง ให้รีบใช้ยาเฟิงม๋อตันเอาชัยชนะมา ไม่สามารถล่าช้าได้ คนที่ขัดคำสั่งจะต้องตาย! !”คนผู้นั้นตะโกนเสียงดังไปทั่วสารทิศ

“อา! !”

“ไม่! !”

“ฮือๆๆ….”

คนลัทธิปีศาจสวรรค์ร่ำไห้ขึ้นมา แต่รู้คนอารมณ์จมดิ่ง

แต่พวกเขาไม่มีทางเลือก

พวกเขารู้ดีว่าจุดจบของคนที่ขัดคำสั่งแม่มดเป็นยังไง!

พวกเขาเลือกเส้นทางเดินนี้แล้ว ความเป็นความตายไม่ได้อยู่ในมือของพวกเขาตั้งนานแล้ว

คนลัทธิปีศาจสวรรค์จำนวนไม่น้อยทยอยถอย หยิบยาลูกกลอนเม็ดสีดำออกมา ยัดเข้าไปในปากด้วยความเศร้าระทม

คนสำนักสวรรค์อินทนิลที่พยายามต้านทาน แต่ละคนพากันตื่นตะลึง

“พวกเขากำลังกินอะไร?”

“ยาเฟิงม๋อตัน? มันคืออะไร?”