บทที่ 20 เด็กผู้หญิงที่นั่งรถเข็น

"แพทย์ลั่ว คุณโทรหาหนิงหลงให้พาหยิงเสี่ยวหว่านมาให้พวกเราตรวจ ไม่ว่ายังไง พวกเราลองรักษาดูก่อน" หลินหยางพูด

"ใช่ๆๆๆ!" ลั่วเฉียนเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและตอบกลับมา: "ฉันจำได้ว่าปู่ฉีเพื่อนของปู่ยังอยู่ที่โรงพยาบาลการแพทย์จีน ฉันจะไปเชิญเขามา เขาต้องมีวิธีรักษาอย่างแน่นอน!"

"คุณหมายถึงผู้เฒ่าฉีจ้งกั๋วที่โรงพยาบาลการแพทย์จีนคนนั้นหรอ?" หยานหลางตาเป็นประกาย

"ใช่"

"ฮ่าๆ หากผู้เฒ่าฉีมา งั้นก็ง่ายเลย ตราบใดที่สามารถรักษาขาของเด็กผู้หญิงได้ พวกเราก็จะไม่เป็นไร" หยานหลางปัดหมอกควันบนใบหน้าของเขาออกและพูดอย่างตื่นเต้น

ลั่วเฉียนรีบโทรศัพท์

ผู้เฒ่าฉีเองก็รับอย่างว่องไว เขาเคยเจอลั่วเฉียนเด็กผู้หญิงคนนี้ ลูกสาวของสหายของเขา แน่นอนว่าไม่ปฏิเสธ

หลินหยางข้างๆ ยิ้มอย่างขมขื่น

หนิงหลงเองก็ตกลง

ในเมื่อลั่วเฉียนจะลองรักษา เขาก็ไม่ปฏิเสธ

ตระกูลหนิงทำเรื่องต่างๆ ที่ทำได้ก่อนที่หนิงเสี่ยวหว่านจะตัดขา

เรื่องไม่ลาข้า เวลาถูกนัดในบ่ายของวันนั้น

ลั่วเฉียนทั้งสามคนกลับไปเก็บข้าวของที่คลินิก

บ่ายโมง

รถยนต์หรูหราคันหนึ่งจอดที่ทางเข้าคลินิก ชายหนุ่มรูปงามก็ลงจากรถแล้วหยิบรถเข็นแบบพับได้ออกมาจากท้ายรถ หลังจากกางออก เขาก็โอบกอดหญิงสาวที่ประดิษฐ์ขึ้นอย่างประณีตเหมือนตุ๊กตากระเบื้อง วางบนรถเข็นแล้วดันไปทางคลินิก

ลั่วเฉยนและหยานหลางตัวสั่น

หลินหยางกำลังกวาดพื้นตกตะลึงครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ร่างของเด็กหญิงตัวเล็กๆ ทันที และสัมผัสแห่งความประหลาดใจก็แวบเข้ามาในดวงตาของเขา

"นี่คือ..."

"ผู้เฒ่าฉีหล่ะ?" หนิงหลงกวาดสายตาไปทั่วคลินิก เมื่อสายตาตกมาที่ลั่วเฉียน ดวงตาของเขาดูประหลาดใจ เขาเป็นคนที่ได้เห็นความงามนับไม่ถ้วน แม้ว่าลั่วเฉียนจะสวย แต่ก็ไม่ได้ทำให้เขาหลงไหล

"กำลังมา ใกล้ถึงแล้ว" ลั่วเฉียนตอบ

หนิงหลงหลับตาไม่พูดอะไร

เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ในรถเข็นกำลังถือตุ๊กตา ดวงตาสีดำโตของเธอมองดูลั่วเฉียนอย่างประหลาดใจและยิ้ม: "พี่สาวสวยมาก!"

"ขอบคุณ" ลั่วเฉียนอึ้ง นั่งยองลงและลูบหัวของเด็กสาวเบาๆ

ต้องบอกว่าเด็กผู้หญิงคนนี้เกิดมาอย่างประณีตมาก และเธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวลเมื่อคิดว่าเด็กหญิงตัวเล็กๆ กำลังจะตัดขาของเธอ

พระเจ้าไม่ยุติธรรม!

เธอจ้องมองหยานหลางด้วยความโกรธ

แม้ว่ายาของหยานหลางอาจไม่ใช่สาเหตุของความพิการของขาของเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ แต่มันก็เกี่ยวข้องกับเขา

"คุณหนิงคุณวางใจได้ พวกเราจะหาวิธีมารักษาเสี่ยวหว่านให้ได้" ลั่วเฉียนพูดพร้อมรอยยิ้ม

แต่ใบหน้าของหนิงหลงยังคงเย็นชาอย่างมาก ไม่พูดอะไรสักคำ

ผู้ชายคนนี้ทำมาจากน้ำแข็งหรือเปล่า?

ลั่วเฉียนพูดไม่ออก

หนิงเสี่ยวหว่านมองไปที่หลินหยางที่กำลังกวาดพื้นด้วยดวงตาสีเข้มของเธอ หลินหยางองดูเธออย่างแผ่วเบาราวกับสังเกตอะไรบางอย่าง

"หืม..."

ในเวลานี้หนิงเสี่ยวหว่านกระตุกเล็กน้อยจากนั้นก็ขมวดคิ้วเรียวยาวและทั้งร่างของเธอก็แข็ง

"เสี่ยวหว่าน เป็นอะไรหรอก?" หนิงหลงร้อนรนและรีบถาม

"เจ็บ! เจ็บ...พี่ ฉันเจ็บ..." หนิงเสี่ยวหว่านร้องไห้ออกมา

ความเจ็บปวดก็รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ การหายใจของเด็กหญิงตัวเล็กๆ เร็วขึ้น มีเหงื่อไหลออกมาบนใบหน้าน้อยๆ ของเธอ

"รีบรักษาสิ!" หนิงหลงตื่นตระหนก ตะโกนใส่ลั่วเฉียน

ลั่วเฉียนและหยานหลางไม่กล้ารอช้า รีบตรวจดู

พวกเขาเดิมทีจะรอผู้เฒ่าฉีมาและให้ผู้เฒ่าฉีตรวจดู แต่ตอนนี้เหมือนจะไม่ทันแล้ว

เด็กผู้หญิงถูกวางลงบน ลั่วเฉียนรีบตรวจสัญญาณชีพจรเพื่อดูอาการ

แต่เด็กผู้หญิงตัวสั่นด้วยอาการปวดศีรษะ ร้องไห้เสียงดังและวุ่นวาย

ลั่วเฉียนรีบเจาะเข็มและตะโกนใส่หยานหลาง: "เร็วเข้า รีบเอาถั่วอัลมอนด์ 15 กรัม หินลื่น 18 กรัม ต้นจู๋เยี่ย 6 กรัม...ใช้น้ำสะอาดต้มสองลิตร!"

"โอเค!" หยานหลางพยักหน้าอย่างเร่งรีบ รีบวิ่งไป

"ยาต้มหวู่เหรินหยุดความเจ็บปวดไม่ได้ เธอไม่ใช่อาการอักเสบแต่อย่างใด ตอนนี้ เธอควรนวดหลังของเธอด้วยเทคนิคที่บันทึกไว้ในบทชีพจรเฉียนจินฟางลุ่นเพื่อกระตุ้นเลือดของเธอและกล้ามเนื้อของเธอทุกที่ จากนั้นความเจ็บปวดตามกล้ามเนื้อร่างกายจะบรรเทาลง" หลินหยางข้างๆ อดพูดออกมาไม่ได้

"หลินหยาง คุณเงียบไป ฉันไม่มีเวลามาพูดเรื่อยเปื่อยกับคุณ" ลั่วเฉียนเหงื่อไหลตะโกนด้วยความโมโห