บทที่ 200 ฉินหนิงฆ่าตัวตาย

"คุณหลงโชขอให้พวกเรามาเป็นพิเศษ ฉินไป่ซง ถ้าเกิดคุณให้คำอธิบายกับพวกเราไม่ได้ แสดงว่าตระกูลฉินของพวกคุณไม่เพียงแต่เผชิญหน้ากับตระกูลเหวินเหรินของพวกเรา แต่ยังเผชิญหน้ากับความโกรธของหลงโชด้วย คุณแน่ใจหรอว่าคุณจะเผชิญหน้ากับพวกเรา?" คุณนายเหวินเหรินยิ้มเล็กน้อย

ได้รับการสนับสนุนของรองคณบดีหลงแล้ว เธอก็มั่นใจอย่างมากว่าฉินไป่ซงจะเห็นด้วย

เรื่องมาถึงจุดนี้แล้ว ให้ยื้อต่อไปก็เหมือนขุดหลุมฝังศพให้กับตระกูลทั้งตระกูล

แต่สิ่งที่ทำให้เธอคิดไม่ถึงคืออารมณ์ของฉินไป่ซงนั้นยิ่งใหญ่กว่าข่าวลือเสียอีก

"ดังนั้นคุณหมายความว่า...ต้องการให้ผมเสียสละลูกสาวตัวเองเพื่อความสงสุขของตระกูลฉินหรอ?" ฉินไป่ซงฟื้นจากความตกใจและกัดฟันของเขาและถาม

"คุณหมายความว่า?" คุณนายเหวินเหรินค่อยๆ ยิ้ม

"ผมปฏิเสธ" ฉินไป่ซงกระแทกเสียง

"คุณบ้าไปแล้วหรอ?" คุณนายเหวินเหรินทำหน้าตกใจ

ฉินหนิงมองปู่ของตัวเองด้วยความเหลือเชื่อ

"ปู่ ถ้ารองคณบดีหลงเข้ามาร่วมด้วยแล้ว ตระกูล...ตระกูลฉินของพวกเรา...จะไม่เพราะเขา..." ฉินหนิงตะโกนอย่างขมขื่น แต่กลับพูดไม่ออก

"หนิงเอ๋อ หรือว่าหลานอยากแต่งงานกับเหวินเหรินจ้าวเจียงนั่นหล่ะ?" ฉินไป่ซงถามอย่างจริงจัง

ฉินหนิงส่ายหน้าอย่างขมขื่น

"งั้นก็ได้ หลานสบายใจได้ ปู่ไม่ยอมโค้งตัวให้คนเหล่านี้หรอ ปู่ฉินไป่ซงแม้ว่าจะต้องเสี่ยงชีวิตนี้ก็ไม่ยอมส่งหลานไปหรอก!" ฉินไป่ซงพูดกล่าวอย่างอารมณ์ดีพร้อมกับเป่าเครา และจ้องมอง ดูเหมือนว่าเขาจะต่อสู้กับคนเหล่านี้อย่างสิ้นหวัง

"ดี! ดี! ดี! ฉินไป่ซง คุณพูดเองนะ ถ้าอย่างงั้นก็อย่าโทษฉันละกัน!"

เมื่อพูดจบ คุณนายเหวินเหรินก็เหวี่ยงมือของตัวเองและเดินออกไป

"ไอพวกสารเลว! ผมกลัวคุณมากหรอ?!" ฉินไป่ซงตะโกนด้วยความโกรธ

ฉินหนิงนั่งลงบนม้านั่งหินในสวน เศร้าอยู่คนเดียว

เรื่องต่างๆ เริ่มยากที่จะควบคุม

"หนิงเอ๋อสบายใจได้ เรื่องนี้ปู่จัดการได้ เดี๋ยวปู่จะโทรหาพ่อแม่หลานหลังจากนี้ เรียกให้พวกเขามารับหลาน หลานกลับไปเจียงหนานก่อน รอปู่คุยกับตระกูลเหวินเหรินให้ดีก่อน ดูว่าพวกเขาคิดจะทำอะไร" ฉินไป่ซงพูดด้วยความโกรธ

"ปู่ เรื่องรองคณบดีหลง ฉันรู้เรื่องนิดหน่อย" ฉินหนิงพูดเสียงเบาๆ

"หลานรู้อะไร?" ฉินไป่ซงมองไปทางเธอ

"แม้ว่าคุณหลงโชจะไม่ค่อยโผล่หน้าในฝ่ายใต้ แต่การกระทำของเขาได้รับการเผยแพร่ในฝ่ายใต้ เท่าที่ฉันรู้ คนคนนี้ตัดสินใจเด็ดเดี่ยวมาก ครั้งหนึ่งผู้อํานวยการสมาคมฝ่ายใต้ทำให้เขาขุ่นเคือง สุดท้ายก็ไล่เขาออก และมีอีกคนหนึ่งทำร้ายนักเรียนของฝ่ายใต้ ชายคนนั้นมีอำนาจอย่างมาก เดินทีอำนาจของฝ่ายใต้ทำอะไรเขาไม่ได้ อย่างมากที่สุดเขาทำให้เขาขอโทษ แต่สุดท้ายเรื่องมาถึงคุณหลงโช คุณหลงโชก็บอกเลยว่าให้เรียนคนนั้นมาที่ฝ่ายใต้เพื่อขอโทษ จากนั้นวันต่อมานั้นคนวิ่งมาคุกเข่าต่อหน้าประตูฝ่ายใต้ คนคนนี้คุกเข่าอยู่สามวันถึงจะออกไป อีกทั้งหลังจากนั้นก็ถูกจัดการจนดูไม่ได้..." ฉินหนิงพูดเบาๆ

หลงโชเป็นคนที่มีอิทธิพลและตำนานของฝ่ายใต้ แม้ว่าเขาจะได้ชื่อว่าเป็นรองคณบดี แต่อิทธิพลและอำนาจของเขาเหนือกว่าคนที่นั่งตำแหน่งคณบดีอย่างสิ้นเชิง

คนตระกูลฉินตัวเล็กๆ เผชิญหน้ากับคนแบบนี้เกรงว่าจะเป็นความแตกต่างระหว่างหนอนกับต้นไม้ใหญ่

อีกทั้งประกอบกับนิสัยที่เด็ดเดี่ยวของเขาแล้ว ครั้งนี้ตัวเองไปทำร้ายเหวินเหรินจ้าวเจียง เกรงว่าตระกูลฉินจะต้องรองรับความโกรธของคุณหลงโช

ฉินไป่ซงนั่งไม่นิ่งแล้ว ใบหน้าแก่ๆ ของเขาตื่นตระหนก

ครึ่งวันหลังจากนั้นเขาก็โทรศัพท์หลายสาย

อย่างไรก็ตามหลังจากโทรไปหลายครั้งและรู้ว่าอีกฝ่ายคือหลงโช ทุกคนก็ตัดสายทิ้งทันที

ฉินไป่ซงเองก็รู้ว่าเรื่องนี้ใครก็ช่วยเขาไม่ได้

เขาถอนหายใจอย่างรุนแรง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล

"ปู่ ฟ้ามืดแล้ว คุณไปนอนเถอะ เรื่องนี้ฉันจัดการเอง" ในเวลานี้ ฉินหนิงเอ่ยปากด้วยรอยยิ้ม

"หนิงเอ๋อ หลานจะจัดการยังไง?" ฉินไป่ซงถามด้วยความตกใจ

"แต่งงานกับเหวินเหรินจ้าวเจียงเสร็จเรื่องนี้ก็จบแล้วไม่ใช่หรอ?" ฉินหนิงตอบ

"เอ่อ...จะโอเคหรอ? หรือว่าปู่แก่ขนาดนี้แล้วยังต้องให้หลานช่วยอีก?" ฉินไป่ซงพูดด้วยความโกรธ

"นอกจากสิ่งนี้แล้ว พวกเรายังมีทางอื่นอีกหรอ?" ฉินหนิงพูดด้วยรอยยิ้มขมขื่น: "ปู่ ฉันจะทำให้ตระกูลลำบากไม่ได้"

"แต่..."

"เอาเถอะปู่ ฉันตัดสินใจแล้ว อันที่จริงเหวินเหรินจ้าวเจียงก็ไม่ได้แย่เหมือนที่ฉันคิด ถ้าเกิดจุดนี้ไม่มีทางเลือก ฉันเองก็จะไม่ปฏิเสธ" ฉินหนิงพูดตัดคำพูดของฉินไป่ซง และมีรอยยิ้มบนใบหน้า

"เอ่อ...เฮ้อ เอาเถอะ หลานตัดสินใจด้วยตัวเองแล้ว แต่จำไว้ ถ้าหลานไม่ยอม ไม่มีใครบีบบังคับหลานได้ มากที่สุดปู่ก็จะเสียสละชีวิตนี้เพื่อปกป้องหลาน" เมื่อเห็นท่าทางใบหน้าที่กังวลของฉินหนิง ฉินไป่ซงก็ถอนหายใจ หันหน้ากลับไปที่ห้อง

ฉินหนิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองดูท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาวอันกว้างใหญ่ จากนั้นหลับตาลง ถอนหายใจเล็กน้อย แล้วหันหลังกลับที่ห้อง

ฉินไป่ซงนอนไม่หลับทั้งคืน

เขาพลิกตัวไปมาแต่ก็ยังนอนไม่หลับ

ถ้าแค่ตระกูลเหวินเหริน ตระกูลฉินก็ยังสามารถเล่นเกมกับพวกเขาได้ แต่นี่มีหลงโชมาด้วย...ยากเกินไปแล้ว!

สิ่งที่ตระกูลเหวินเหรินซ่อนไว้ช่างลึกซี้งจริงๆ!

ที่แท้พวกเขาก็มีไพ่ตายอันนี้นี่เอง