บทที่ 2018 คุณเองเหรอ?

ใช้ปลอกปลายดาบปล่อยพลังดาบเหรอ?

คนของหมู่บ้านกู่เจี้ยนเห็นถึงกับขนลุกซู่ หัวใจเต้นอย่างรวดเร็ว

นี่คือระดับฝีมือที่ยอดเยี่ยม!

คิดไม่ถึงว่าปรมาจารย์เจี้ยนฉือจะมาถึงระดับนี้แล้ว?

น่ากลัวมาก!

กู่ห้าวไม่กล้าเลินเล่อ รีบใช้ดาบสังหาร

เคร้ง!

ดาบยาวของเขาฟาดฟันกับคมดาบที่พุ่งมา

แต่พลังดาบถูกปัดออก แขนและดาบยาวของกู่ห้าวกลับสั่นเทา

“แย่แล้ว! นี่คือการป้องกันทำลาย ลดความแรงของการโจมตี!”

ยอดฝีมือของหมู่บ้านกู่เจี้ยนเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ พลั้งปากพูดออกมา

“การป้องกันทำลายเหรอ?”

“หรือว่า…..”

ทุกคนรีบมองไป

เป็นอย่างที่คิดไว้!

รอหลังจากคมดาบของกู่ห้าวแหกออกไป ไม่มีพลังเหลืออยู่ และมันก็อ่อนแอ ไม่เพียงพอที่จะคุกคามปรมาจารย์อาวุโสเจี้ยนฉือได้แม้แต่น้อย!

ปรมาจารย์อาวุโสเจี้ยนฉือหัวเราะอย่างเยือกเย็น ถีบฝ่าเท้าออกไป

ปัง!

หน้าท้องของกู่ห้าวถูกฝ่าเท้าถีบเข้าใส่ คนทั้งคนลอยกระเด็นออกไป

“ผู้นำหมู่บ้าน!”

ทุกคนตกตะลึงพรึงเพริด

“ไร้ความสามารถแบบนี้ก็กล้าออกมาทำอับอายขายขี้หน้าเหรอ? น่าตลกสิ้นดี! เป็นอย่างที่คิด พอไอ้ผีแก่นั่นตาย หมู่บ้านกู่เจี้ยนก็ตกอับ!”ปรมาจาร์ยอาวุโสส่ายหน้าพูดเหยียดหยาม

“อย่ากำเริบเสิบสานนัก!”

กู่ห้าวกัดฟันกรอด ลุกขึ้นแล้วรวบรวมพลัง ยกดาบเข้าสังหาร

“ท่วงทำนองดาบ! พลังหล่นมา!”

ปัง!

พลังของดาบพุ่งออกมาจากตัวดาบของเขา

แต่พลังดาบนี้ไม่ได้พุ่งเข้าหาปรมาจารย์อาวุโสเจี้ยนฉือ แต่กลับลอยกลางอากาศ ตามด้วยแตกกระจายออก กลายเป็นฝนพลังดาบ หล่นลงมาบนพื้น

ฟิ้วๆๆ…..

พลังดาบถูกทลาย กระจายออกราวกับฝนพายุ

และปรมาจารย์อาวุโสเจี้ยนฉือยังคงไม่แยแส ยกปลอกดาบขึ้นเหนือศีรษะ

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง….

พลังดาบที่มีทั้งหมดถูกทำลายจนหมดสิ้น

“พลังดาบ! สิบเก้าท่วงทำนอง!”

กู่ห้าวตะโกนขึ้น มือทั้งสองข้างยกดาบขึ้นแล้วฟาดฟันไปทางปรมาจารย์อาวุโสเจี้ยนฉือ