บทที่ 203 เรื่องไม่คาดคิด

การประเมินดำเนินต่อไป

แต่ในเวลานี้แรงกดดันของผู้สมัครแต่ละคนกลับกลายเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมา

เมื่อการประเมินดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง พวกเขาก็ค่อยๆ ตระหนักว่าเนื้อหาของการประเมินในครั้งนี้เปลี่ยนไปอย่างมาก

ไม่ว่าจะเป็นผู้ป่วยแบบไหน เวลาในการประเมินของพวกเขาคือ 10 นาทีเท่านั้น ถ้าไม่สามารถทำตามเงื่อนไขของคณะประเมินได้ ก็ถือว่าล้มเหลว

ภายในเวลานี้ สถานที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้า

จนถึงเวลานี้ หยู่เหวินโม่ก็เรียกชื่อคนหนึ่งคน

"คนต่อไป เฉิงฉางเซิง!"

เมื่อสิ้นคำพูดนี้ ทุกคนก็ตกตะลึง

ในที่สุดหมออัจฉริยะก็ออกโรงแล้ว

เฉิงฉางเซิงถูกกำหนดให้เป็นศิษย์ของฝ่ายใต้นานแล้ว เพราะแพทย์อัจฉริยะรุ่นเยาว์ในประเทศเป็นเป้าหมายเกือบทั้งหมดของการแข่งขันระหว่างฝ่ายใต้และฝ่ายเหนือ แม้แต่สำนักโบราณยังสนใจกับแพทย์อัจฉริยะเหล่านี้ แม้ว่าเฉิงฉางเซิงจะอยู่อันดับที่ 10 แต่ก็เป็นแพทย์อัจฉริยะ ฝ่ายใต้จะปล่อยไปได้ยังไง?

เฉิงฉางเซิงเดินขึ้นมาด้วยรอยยิ้มที่มั่นใจ

เนื้อหาการประเมินของเขาคือรักษาเด็กชายคนหนึ่ง

เด็กชายอายุ 7-8 ขวบ ในตอนนี้ตัวของเขาสั่นอยู่ตลอดเวลา สีหน้าซีดอย่างมาก ใส่เสื้อคลุมร่างกายอย่างหนานแน่น บนมือมีจุดแดงๆ แปลกๆ เหมือนเป็นผื่น

เฉิงฉางเซิงให้เด็กชายนั่งลง มองตาเขาอย่างเรียบง่าย จากนั้นก็หยิบเข็มเงินออกมา ทิ่มลงไป ในขณะเดียวกันก็บดยาและโปะลงบนร่างกายของเด็กผู้ชาย

ไม่ว่าจะเป็นการฝังเข็มหรือการแพทย์ เฉิงฉางชิงก็ทำได้อย่างราบรื่น การเคลื่อนไหวของเขาเรียบง่ายและเชี่ยวชาญ ชำนาญเป็นพิเศษ

ผู้เข้ารับการประเมินที่เหลือมีสีหน้าที่เหลือเชื่อ

นี่คือความสามารถของแพทย์อัจฉริยะหรอ?

ผู้สมัครที่มีอายุมากกว่าหลายคนรู้สึกท่วมท้น

ความสามารถแบบนี้ เกรงว่าตัวเองชีวิตนี้ก็คงไม่สามารถพัฒนาได้แล้ว

ทุกอย่างเป็นไปตามลำดับ

หลายคนพบว่ามันน่าเบื่อ อย่างไรก็ตาม มันง่ายเกินไปสำหรับคนอย่างเฉิงฉางเซิงที่จะรักษาเด็กเล็กคนนี้

แต่ในขณะที่โปะยาอยู่นั้น จู่ๆ เด็กชายก็กระตุกอย่างรวดเร็ว และการหายใจของเขาเริ่มปั่นป่วน แม้จะเป็นระยะๆ

"ห๊า!"

เกิดความโกลาหลในฝูงชน

ผู้ประเมินทั้งสี่มองไปพร้อมกัน

หลี่เหวินโม่และปี้เซียนส่ายหน้า

"เกิดอะไรขึ้น?" ในหมู่ผู้ชม คนตระกูลเฉิงตกตะลึง

"เด็กนี่ไม่ใช่เป็นไข้หรอ? ทำไมถึงเป็นเช่นนี้?" ท่าทางที่สงบของเฉิงฉางเซิงหายไปในทันที แทนที่ด้วยความตื่นตระหนกและสับสน

"ฉางเซิง อย่าเพิ่งตื่นตระหนก ยังมีโอกาส เหลืออีก 5 นาที รีบหาอาการป่วยและให้ยาที่ถูกต้อง!"

ในเวลานี้ ชายวัยกลางคนในชุดสูทยืนขึ้นและตะโกนอย่างจริงจัง

เสียงนี้ดังมากเป็นพิเศษ

หลานคนมองไป

เดิมทีคิดว่าเสียงที่ดังขึ้นนี้จะกระตุ้นความไม่พอใจของผู้ประเมิน แต่ผู้ประเมินทั้งสี่ไม่พูดอะไรสักคำ

เฉิงฉางเซิงได้ยินเช่นนี้ มองไปที่คนคนนี้และสงบลงอีกครั้ง เริ่มที่จะตรวจสอบอย่างจริงจัง

เขาหยิบเข็มเงินขึ้นมา ทิ่มไปที่หน้าอกของเด็กคนนั้น ใช้มือค่อยๆ นวดเข็มเงินอย่างแผ่วเบา ทำอย่างนี้ต่อไป 30 วินาที จากนั้นก็ดึงออก แต่เขาเห็นว่าเข็มเงินมีแสงประหลาดมาก

เฉิงฉางเซิงอึ้ง

"มีพิษหรอ?" เขาพูดเสียงหลง

ฉากเดือดดาลขึ้นอีกครั้ง

พิษหรอ?

นี่มันน่าลำบากแล้ว!

ถ้าต้องใช้เวลาสิบนาทีในการระบุพิษในเด็กและสั่งจ่ายยาที่ถูกต้อง แน่นอนว่ายังทัน แต่เฉิงฉางชิงวินิจฉัยผิดไปแล้ว เสียเวลาไปมาก ตอนนี้เหลือเวลาไม่ถึง 4 นาที

นอกจากผู้ประเมินแล้วภายใน 4 นาที เป็นไปไม่ได้ที่จะตรวจจับและล้างพิษได้

เฉินฉางเซิงรีบร้อน

เขารีบหยิบเข็มเงินขึ้นมา และแทงมันอย่างเร่งรีบ อยากจะรู้ว่าพิษในร่างกายของเด็กคืออะไร?

"เจ้าหนู ตกลงไปเป็นอะไร? ไปกินอะไรมา?" เฉิงฉางเซิงรีบถาม

"ผม ผมไม่รู้เหมือนกันหมอ ผมเจ็บเหลือเกิน" เด็กน้อยพูดเสียงสั่น เห็นได้ชัดว่าท่าทางของเฉิงฉางเซิงกลัวอย่างมาก