บทที่ 202 เริ่มการประชุม

การประชุมในครั้งนี้คันเลือกแกนหลักเหล่านั้นกระบวนการของหัวข้อทั้งหมดเปิดกว้างและยุติธรรม ไม่มีการเล่นพรรคเล่นพวกและการฉ้อโกง ดังนั้นจึงไม่มีทางที่คนหนุ่มสาวที่มีความสามารถจะถูกประเมินค่าต่ำเกินไป และพวกเขาสามารถแสดงทักษะของตนในการประชุมราชาแพทย์ได้อย่างสุดฝีมือ

บนรถสีดำ

หลินหยางหลับตานั่งอยู่ข้างคนขับ ฉินไป่ซงเหยียบคันเร่งไปฝังฝ่ายใต้อย่างบ้าคลั่ง

ในเวลานี้ จู่ๆ หลินหยางก็ถอดหมวกแหลมบนหัวของเขาลงมา หยิบเข็มเงินและทิ่มไปที่คอของเขา

ทันใดนั้น ใบหน้าของเขาก็ฟื้นฟูกลับมาเป็นประธานหลินราวกับเป็นพระเจ้า

"คราวนี้ผมจะลงมือด้วยใบหน้าที่แท้จริง!"

หลินหยางสูดลมหายใจ ค่อยๆ ลืมตาขึ้น จ้องไปด้านหน้า มีแสงเย็นวาบวาบในรูม่านตาของเขา

กึก

รถหยุดกระทันหัน ฉินไป่ซงหันมาพูดเสียแหบ: "อาจารย์ ถึงแล้ว!"

หลินหยางลุกขึ้นเปิดประตูรถและออกไป พูดอย่างเยือกเย็น...

"ไปบอกหลงโช ว่าผมจะรถเขาอยู่ที่ฝ่ายใต้!"

อึก!

ด้วยเสียงระฆังไพเราะทำให้โรงเรียนฝ่ายใต้ทั้งหมดเงียบลง

นักเรียนและแพทย์แผนจีนจากทุกสาขาอาชีพเข้ามาในสถานที่ประชุมทีละคน

คนที่มาดูก็เดินเข้ามาเช่นกัน

เพราะการประชุมการประเมินทางการแพทย์แผนจีน จำเป็นต้องรักษาความเงียบ แต่ทุกคนก็ตื่นเต้นหน้าแดง นั่งไม่นิ่ง พวกเขาไม่สามารถระงับความตื่นเต้นได้

แน่นอนว่าคนที่ตื่นเต้นมากที่สุดคือเหล่านักเรียน

พวกเขากำลังเตรียมพร้อม รอคอยอย่างกระตือรือร้น และวางแผนที่จะแสดงความสามารถของพวกเขา

ในเวลานี้ ประตูตรงกลางของการประชุมก็เปิดออก และกลุ่มคนเดินเข้ามา

คนเหล่านี้แปลกมาก

นอกจากสี่คนแรกที่แต่งตัวเป็นทางการเล็กน้อย คนอื่นๆ ที่เหลือแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าธรรมดาไม่เหมือนฝ่ายใต้ ทุกคนมีใบหน้าที่ป่วยและไอไม่หยุด

มีนักเรียนบางคนรู้ว่าสี่คนด้านหน้าคือใคร จึงรีบลุกขึ้นและโค้งคำนับคนทั้งสี่

"สวัสดีอาจารย์หยู่เหวิน อาจารย์ปี้เซียน อาจารย์จินติง อาจารย์หลี่จื่อหยุน!"

เมื่อเขาทำเช่นนี้ ทุกคนก็ผงะ สั่น รีบลุกขึ้นโค้งคำนับ:

"สวัสดีอาจารย์ทั้งสี่!"

"สวัสดีอาจารย์ทั้งสี่!"

เสียงนั้นเร่งรีบ รีบพูดออกมา เกรงว่าอาจารย์บางคนจะไม่พอใจที่ชักช้า

เมื่อคนในหอประชุมได้ยินก็เข้าใจในทันทีว่าคนเหล่านี้เป็นหัวหน้าผู้ตรวจสอบของการประชุมการแพทย์นี้

ส่วนกลุ่มคนด้านหลังของพวกเขาคือคนป่วยที่จะใช้ในการประเมิน

พวกเขานั่งลงตรงที่นั่งพิเศษของงาน

"ทุกคนนั่งลง ถ้าถูกเรียกหมายเลขแล้วก็เข้ามารับการประเมิน" ผู้หญิงที่ชื่อปี้เซียนตะโกน

เธออายุประมาณ 40 ปีแล้ว สวมชุดกี่เพ้า ไม่ยิ้มแย้มแจ่มใส่ จริงจังกว่าเหมาอ้ายฉิน ทุกคนมองหน้าเธอ และพวกเขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกลัว

"นี่คือปี้เซียนหรอ?"

"ใช่ นี่คืออาจารย์ที่มีชื่อเสียงที่สุดของฝ่ายใต้ เธอมีชื่อเสียงโด่งดังในด้านความเข้มงวด แต่ทักษะทางการแพทย์ของเธอนั้นสูงอย่างมาก จนถึงระดับแพทย์ผู้ยิ่งใหญ่ของเยี้ยนจิงแล้ว"

มีคนคุยกัน

"ผมหยู่เหวินโม่ แพทย์ปี้เซียน แพทย์จินติง และแพทย์หลี่จื่อหยุนจะทำหน้าที่เป็นผู้ประเมินในการประเมินครั้งนี้" หยู่เหวินโม่พูด

"รับทราบ อาจารย์!"

ทุกคนตะโกนพร้อมกัน

ในเวลานี้ หลิวหรูซือและลูกศิษย์ของโก่วกวงและแพทย์ผู้ยิ่งใหญ่คนอื่นๆ เดินเข้ามา นั่งลงไม่ไกลจากคณะกรรมการตรวจสอบ พวกเขามาเพื่อดูการแข่งขัน ไม่ได้มาเพื่อเข้ารับการทดสอบ

ลูกศิษย์ของโก่วกวงชื่อหนานซิง แม้ว่าจะแต่งตัวชัเจนและดูธรรมดา แต่ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

เขามองไปที่หลิวหรูซือหญิงที่เหมือนนางฟ้าเป็นครั้งคราว ดวงตาของเขามีสัมผัสของความเร่าร้อน

แต่น่าเสียดาย หลิวหรูซือไม่สนใจเขาเลย เพียงแค่มองไปที่แพทย์หนุ่มอัจฉริยะอย่างเดียว ราวกับว่ากำลังสังเกตพวกเขาอยู่

"ตอนนี้ขอประกาศเริ่มการประชุมราชาแพทย์อย่างเป็นทางการ"

หลี่จื่อหยุนยืนและตะโกนเสียงดัง

ทันใดนั้นระฆังของฝ่ายใต้ก็ดังขึ้นสามครั้ง คนสองแถวก็เดินออกจากประตูทั้งสองข้าง

พวกเขาเข้าแถวยืนอยู่ทั้งสองข้างของผู้ประเมิน ยืนตัวตรงและสง่างามอย่างมาก

บรรยากาศเคร่งขรึมอย่างมาก

บรรดาผู้ที่เตรียมเข้าร่วมการทดสอบแอบกลืนน้ำลายหลายครั้ง

พวกเขาเคยเห็นอะไรแบบนี้ที่ไหน?

และในเวลานี้ สมาชิกของฝ่ายใต้หยิบกระบอกหนึ่งออกมาแล้ววางไว้ข้างหน้ากรรมการทั้งสี่