บทที่ 2042 ถูกจับโดยละม่อม

"รู้แล้ว!"

หลินหยางวางสายและสั่งให้คนขับรถขับมุ่งหน้าไปยังพื้นที่ที่เจริญที่สุดในเขตทิศใต้

"รู้ตำแหน่งของพวกเขาแล้ว?" ม่านซาหงหันไปถาม

"ใช่"

หลินหยางพยักหน้า

"คิดไม่ถึงเลยว่าคนของคุณจะทำงานได้รวดเร็วขนาดนี้!"

"เพราะที่นี่คืออาณาเขตของผม"่

หลินหยางจัดระเบียบเสื้อผ้า

เมื่อรถมาจอดลงที่ข้างถนนใหญ่ หลินหยางก็ลงจากรถทันที

ม่านซาหงก็เตรียมจะลงจากรถเช่นกัน

"เดี๋ยวก่อน" หลินหยางตะโกนออกไป

ม่านซาหงตกใจ

จากนั้นก็เห็นหลินหยางเดินเข้าไปในร้านชำเล็กๆ ประมาณยี่สิบกว่าวินาทีเขาก็เดินออกมาพร้อมกับหมวกปีกกลมสีแดงที่นักเรียนประถมใส่

ม่านซาหงตกใจ

"นักดายจี๋เล่อต้องการฆ่าคุณ ฉะนั้นคุณห้ามเปิดเผยตัวตนต่อหน้าคนอื่น เอาหมวกนี่ไปใส่ก่อน" หลินหยางโยนไปให้พร้อมกับกล่าว

ม่านซาหงจ้องมองหมวกสีแดงอย่างเหม่อลอยและรู้สึกโกรธเคือง "ฉันยอมตายซะยังดีกว่าใส่หมวกที่น่าอับอายนี้!"

"น่าอับอาย?" หลินหยางหันไปขมวดคิ้ว "แค่หมวกใบเดียวนี่นะ! มันน่าอับอายตรงไหนกัน? ความรักในเกียรติของคุณมันสูงเกินไปหรือเปล่า?"

"แต่..."

"อย่ามัวพูดมาก ตอนนี้คุณไม่มีทางเลือกอื่น รีบใส่หมวกเร็วเข้าแล้วตามผมมา!"

หลินหยางกล่าวอย่างไม่เกรงใจม่านซาหง

ม่านซาหงทำได้เพียงสวมหมวกแต่โดยดีพร้อมกับเดินตามหลินหยางไป

หลินหยางก็สวมหมวกด้วยเช่นกัน

ทั้งสองเดินเคียงคู่กันไป คนหนึ่งเตี้ย คนหนึ่งสูง ซึ่งดูเหมือนเป็นพ่อลูกกัน ทำให้ไม่ได้รู้สึกน่าดึงดูดสายตามากเท่าไร

ทว่าม่านซาหงกลับรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก

เธอเป็นถึงแม่มดแห่งลัทธิปีศาจสวรรค์ แต่กลับต้องปลอมตัวเป็นเด็กประถมวัย....

น่าละอายใจอย่างมาก!

เธอรู้สึกแอบโกรธแค้นในใจ

หลินหยางขยับหมวกเล็กน้อยพร้อมกับกวาดสายตามองไปยังร้านอาหารริมทางที่อยู่ไม่ไกล และจากนั้นก็เดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว

"พ่อหนุ่ม สั่งอะไรดีล่ะ?"

คุณยายเจ้าของร้านอายุประมาณหกสิบปีและสวมแว่นสายตา

เธอยิ้มให้หลินหยางพร้อมกับยุ่งกับการทำขนม

ความชำนาญระดับนี้ คาดว่าจะต้องเปิดร้านมากว่าสิบปีแล้วแน่ๆ

"ขนมปังปิ้งสองแผ่น แล้วก็น้ำซุปสองถ้วยครับ!"

หลินหยางกล่าวด้วยรอยยิ้มพร้อมกับจ่ายเงินค่าอาหาร จากนั้นก็ไปหาที่นั่ง

เขากวาดมองไปที่โต๊ะพร้อมกับกล่าวด้วยรอยยิ้ม "คุณยายครับ วันนี้ขายดีจัง! มีคนเต็มร้านเลยนะครับ"

เมื่อพูดจบ หลายคนที่นั่งอยู่ก็ต่างพากันมองมาที่หลินหยางและจากนั้นก็หันกลับไปเป็นปกติ