บทที่ 2043 ไม่ฟังคำเกลี้ยกล่อม

น่ากลัวมาก!

แม้ว่าคนลัทธิปีศาจสวรรค์จะบ้าคลั่ง แต่ก็รู้จักขอบเขตของความเก่ง

ฝีมือของหลินหยาง ไม่ใช่ว่าพวกเขาจะสามารถรับมือได้!

กริชไม่สามารถทำร้ายฝ่ายตรงข้ามได้แล้ว อย่างนั้นยังจะเอาอะไรไปสู้ได้?

“ไป!”

เหล่าคนลัทธิปีศาจสวรรค์ไม่กล้าลังเลใจ ตะโกนด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ หมายจะถอยทัพ!

คนลัทธิปีศาจสวรรค์ถอยน้อย แต่สถานการณ์แบบนี้ พวกเขาไม่ถอยไม่ได้

ถึงอย่างไรก่อนหน้านี้ม่านซาหงก็ได้ส่งคนลัทธิปีศาจสวรรค์มากว่าพันคนก็ตายเรียบหมดที่เมืองเจียงเฉิน อาศัยแรงกำลังของพวกเขาเหล่านี้ ไม่มีทางที่จะเป็นศัตรูกับเมืองเจียงเฉินได้

ถ้าไม่ไป ก็ต้องตาย!

แต่เวลานี้ อยากจะหนีไปจะขึ้นอยู่กับพวกเขาที่ไหนกัน?

“เคลียร์พื้นที่!”

เวลานี้หลินหยางตะโกนขึ้น

ชั่วพริบตาเดียว คนที่อยู่บนถนนทั้งหมดถูกเกณฑ์ออกหมด แม้แต่คุณย่าคุณยายที่ตั้งแผงลอยก็ไม่รู้ว่าจะไปทิศทางไหน

คนลัทธิปีศาจสวรรค์เหล่านี้สีหน้าเคร่งขรึม รีบมองบริเวณโดยรอบ

ถึงได้พบว่าสองข้างถนนปรากฎเงาร่างจำนวนไม่น้อย

ไม่เพียงเท่านี้ แม้แต่บริเวณหลังคาบริเวณโดยรอบ ก็มียอดฝีมือที่แผ่ซ่านกลิ่นอายความน่ากลัวยืนอยู่

ทุกพื้นที่ล้วนเป็นคนของหยางหัว

คนลัทธิปีศาจสวรรค์เหล่านี้ไม่มีทางหนีแล้ว….

“ถ้าวางอาวุธในมือลงแล้วยอมแพ้ ผมจะไว้ชีวิตพวกคุณ”หลินหยางพูดอย่างราบเรียบ

“คนลัทธิปีศาจสวรรค์ ไม่มีทางที่จะก้มหัวให้คนกระจอกอย่างพวกแก!”ปีศาจคนหนึ่งตะโกนขึ้น

แต่เขาเพิ่งจะพูดจบ หลินหยางวิ่งเพ่นพ่านอีกหนึ่งรอบ และมาปรากฏตัวอยู่ด้านหน้าคนลัทธิปีศาจสวรรค์ จากนั้นใช้มือคว้า

แก็ก!

คอของคนลัทธิปีศาจสวรรค์ผู้นั้นถึงบีบแน่น และถูกหลินหยางยกขึ้น

เขาดิ้นรนทุรนทุราย คอเหมือนถูกบีบจนเกือบจะผิดรูป สีหน้าแดงก่ำ หายใจอย่างยากลำบาก

“เมื่อกี้….แกพูดว่าอะไรนะ?”หลินหยางเอามือข้างหนึ่งไขว้หลัง ส่วนมืออีกข้างหนึ่งยกคนผู้นั้นและพูดอย่างราบเรียบ

“ปล่อย…ปล่อยฉัน…”

คนลัทธิปีศาจสวรรค์ตะโกนอย่างยากลำบาก พยายามยกกริชแทงไปทางหลินหยางอย่างสุดความสามารถ

แต่หลินหยางไม่หลบอะไรมาก และไม่ขัดขวางด้วย

เขาปล่อยให้กริชนั้นแทงลงมา

กึก!

เหมือนกันกับก่อนหน้านี้ หลังจากกริชปีศาจทิ่มแทงลงมา ก็ยังคงไม่สามารถทิ่มแทงผิวหนังของหลินหยางได้แม้แต่ครึ่งชุ่น เวลาเดียวกันถูกพลังในร่างกายของหลินหยางทำกริชหักสะบั้นด้วย

ปีศาจคนนั้นสิ้นหวังอย่างมาก