บทที่ 2069 ยอมจำนน

"พระเจ้า! นี่คือหมอเทวดาหลินเหรอเนี่ย?"

"ศิลปะการต่อสู้ของหมอเทวดาหลินร้ายกาจมากขนาดนี้เลยเหรอ? ถ้าเป็นละครคงไม่กล้าถ่ายทำกันถึงขนาดนี้หรอก?"

"ทักษะการแพทย์ก็ดี ทักษะการต่อสู้ก็แข็งแกร่ง แถมยังหล่อเหลาดูดีและยังอ่อนโยนขนาดนี้! หูย! ฉันทนไม่ไหวแล้ว!"

"ต้องกำลังถ่ายหนังกันแน่ๆ พวกเธออย่าเพ้อฝันไปหน่อยเลย! คนธรรมดาที่ไหนจะเก่งกาจอะไรขนาดนี้! นี่มันแทบจะเป็นเทพเจ้าแล้ว!"

"หัวหน้ากลุ่ม! คุณอยู่ไหน? ทำไมถึงถ่ายภาพแบบนี้ได้? นี่มันเรื่องจริงเหรอ?"

คนในกลุ่มต่างพากันถามขึ้นด้วยความบ้าคลั่ง

จิ่นเมี่ยวกล่าวด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข "ไม่บอกหรอกว่าอยู่ที่ไหน แต่วันนี้เป็นวันที่ดีที่สุดที่ได้เผชิญหน้าพบเจอกับหมอเทวดาหลิน! เดี๋ยวคุยกันใหม่นะทุกคน ให้โอกาสฉันได้ใกล้ชิดกับหมอเทวดาหลินก่อนแล้วฉันจะกลับมาตอบทุกคนนะ!"

เมื่อพูดจบจิ่นเมี่ยวก็เริ่มเปิดโหมดวิดีโอและบันทึกทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น

แต่เมื่อถ่ายไปได้ไม่เท่าไรเธอก็พบว่าตัวเองลืมอะไรบางอย่าง

ความสามารถที่แท้จริงของหมอเทวดาหลิน...ดูน่าสะพรึงและเกินกว่าที่คนธรรมดาจะเชื่อได้

หมัดเดียวทำให้พื้นแยก ฝ่ามือเปิดสวรรค์!

เกรงว่าหากอาจารย์ของตัวเองมาเผชิญหน้ากับเขา คงเปรียบเสมือนมดตัวเล็กๆ ตัวหนึ่งเท่านั้น

ผู้คนต่างมองไปด้วยอาการตัวสั่นสะท้าน

วินาทีนี้ พวกเขาค้นพบว่าหมอเทวดาหลินคนนี้น่าสะพรึงกลัวและทรงพลังยิ่งกว่าเทพเจ้าองค์หนึ่งยังไงยังงั้น!

แคร่ก! แคร่ก! แคร่ก! แคร่ก...

ต้วนเหอคลานขึ้นมาอย่างยากลำบากอีกครั้งพร้อมกับเหวี่ยงมีดกระดูกในมืออย่างบ้าคลั่ง

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่ามีดกระดูกในมือของเขาจะโหดร้ายและน่ากลัวมากแค่ไหน ทว่ากลับไม่สามารถทำอะไรเข็มมังกรหงเหมิงในมือของหลินหยางได้แม้แต่นิดเดียว

หลังจากแลกเปลี่ยนกระบวนท่าเกือบร้อยครั้ง หลินหยางก็ตบกระแทกไปที่หน้าอกของฉยงตาวอีกครั้ง

แต่คราวนี้หลินหยางกลับเสียบเข็มเงินอยู่ในฝ่ามือของเขา

เข็มเจาะทะลุผ่านฉยงตาวทันทีราวกับดาวตกกระหน่ำลงมา

ฟรึ่บ!

ฉยงตาวกระอักเลือดอีกครั้งและถอยหลังไปอย่างต่อเนื่องโดยไม่สามารถยืนได้อย่างมั่นคงอีกต่อไป เขายันพื้นด้วยมีดเพียงเล่มเดียวและคุกเข่าข้างหนึ่ง และพยายามทำให้ร่างกายของเขามั่นคงที่สุด