บทที่ 2098 กู่เหลียนตกตะลึง

กู่เหลียนตกใจ

หลินหยางกลับไม่กินเข้าไป!

ทว่าเขากลับกระโดดลงไปในแม่น้ำอีกครั้งเพื่อว่ายกลับมา

"หมอเทวดาหลินบ้าไปแล้วหรือไงกัน?"

กู่เหลียนเบิกตากว้างอย่างเหม่อลอย

เธอชำเลืองมองนาฬิกาที่อยู่ในข้อมือ

เวลาได้ผ่านไปแล้วกว่าสามสิบวินาที

หมอเทวดาหลินจะต้องตายเพราะฤทธิ์ของพิษที่แผ่ซ่านออกมา

เธอนั่งลงกับพื้นอย่างหมดหวังและจู่ๆ น้ำตาก็ไหลออกมาด้วยความเสียใจ

"คุณเป็นอะไร?"

ขณะนี้เอง หลินหยางก็เดินเข้ามาและถามขึ้นด้วยความประหลาดใจ

กู่เหลียนเงยหน้าขึ้นและเห็นหลินหยางที่อยู่ในสภาพเปียกปอนยืนอยู่ข้างเธอด้วยสีหน้าท่าทางปกติ

"คุณ...ทำไมคุณถึงไม่เป็นอะไร?" กู่เหลียนรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ปกติจึงถามขึ้นด้วยความตกใจ

"พิษแค่นี้ทำอะไรผมไม่ได้หรอก" หลินหยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม "รีบกินสมุนไพรเข้าไป แล้วเราออกเดินทางกัน!"

เมื่อพูดจบหลินหยางก็กระโดดลงไปในน้ำอีกครั้ง

ควับ ควับ ควับ...

ทันใดนั้น ลูกธนูพิษเจ็ดดอกถูกยิงออกมาจากแม่น้ำที่ไหลเชี่ยว และยิงเข้าใส่หลินหยางอย่างรวดเร็ว

อย่างไรก็ตาม วินาทีต่อมา

ตึ่ง! ตึ่ง! ตึ่ง...

ลูกธนูพิษทั้งหมดที่พุ่งเข้าใส่ร่างของหลินหยางราวกับว่าโดนเหล็ก พวกมันไม่สามารถเจาะทะลุเนื้อของเขาได้เลย อีกทั้งลูกธนูพิษลูกหนึ่งกลับหักและแยกออกเป็นสองส่วน

กู่เหลียนตกตะลึง

"มัวยืนมึนงงทำอะไรอยู่ รีบมาเร็วเข้า!"

หลินหยางตะโกนเรียก

"อ้อ....ค่ะ...ค่ะ...."

กู่เหลียนตอบรับอย่างงุนงงพร้อมกับกินสมุนไพรเข้าไปก่อนจะกระโดดลงน้ำ

วินาทีนี้เธอเพิ่งจะเข้าใจว่าสิ่งที่เธอเป็นกังวลนั้นถือเป็นเรื่องน่าตลกและไร้สาระอย่างมาก