บทที่ 2099 ชาตินี้เขาไม่มีทางออกมาได้อีก

เมื่อเห็นหมอเทวดาหลินเดินเข้าไปข้างในทีละก้าว กู่เหลียนก็รู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ

"หมอเทวดาหลิน! อย่า! แม้ว่าคุณจะมีร่างเทพยุทธ แต่ฉันเกรงว่าคุณจะแบกรับแรงของกลไกกับดักในนั้นไม่ได้!" กู่เหลียนร้องเรียก

แต่สายไปเสียแล้ว

หลินหยางได้เดินไปหน้าทางเข้าและก้าวเท้าเข้าไปในกลไกกับดักนั้นเป็นที่เรียบร้อย

คลิก!

กลไกกับดักถูกทำงานทันที

ทันใดนั้นเอง

ครื่น ครื่น ครื่น....

บริเวณพื้นใต้ดินเกิดการสั่นสะเทือนหวั่นไหวขึ้นมา

บริเวณโดยรอบของหลินหยางแตกร้าวและดาบยาวสีเขียวเข้มจำนวนมากก็พุ่งออกมาจากพื้น ลอยอยู่เหนือหัวของหลินหยางและก่อตัวเป็นค่ายกลดาบขนาดใหญ่

หลินหยางหายใจแน่นและเงยหน้าขึ้น

ค่ายกลดาบแสดงให้เห็นคำว่า 'ดาบ' ขนาดใหญ่ และปลายของดาบแต่ละด้ามต่างมุ่งเป้าไปที่หลินหยาง

พลังงานดาบที่เย็นยะเยือกเข้าปกคลุมไปทั่วทำให้รู้สึกสั่นสะท้าน

น่ากลัวมาก!

หลินหยางตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติและถอยกลับทันที

แต่เมื่อเขากำลังจะล่าถอย ดาบยาวสีเขียวเข้มทั้งหมดกลับสั่นไหวและแกว่งไปมาอย่างแปลกประหลาด จากนั้นพลังชี่ของดาบที่น่าสะพรึงกลัวก็ร่วงหล่นลงมา

เป็นการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วอย่างมาก!

แม้ว่าจะพยายามอย่างสุดกำลังเพื่อล่าถอย แต่มันก็สายเกินไป!

ในท้ายที่สุด พลังชี่ของดาบก็ครอบคลุมศีรษะของหลินหยางโดยตรง

ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม...

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว

พื้นดินสั่นสะเทือนและแตกเป็นเสี่ยงๆ และพลังชี่ของดาบอันน่าสยดสยองก็บานสะพรั่งราวกับดอกบัว แผ่กระจายไปทั่วบริเวณรอบๆ อย่างหนาแน่น

กู่เหลียนตกใจมาก เธอหันกลับและวิ่งถอยห่างออกไปหนึ่งร้อยเมตรก่อนจะหยุดลง

ค่ายกลดาบที่อยู่ข้างหน้ายังคงโจมตีพื้นด้วยพลังชี่ของดาบอย่างต่อเนื่อง