บทที่ 2100 ค่ายกลดาบว่านเซี่ยงโยวหลัวเทียน

"ผู้นำกู่ ผมคิดว่าในเมื่อหมอเทวดาหลินกล้าเข้าไปในเขตต้องห้ามเช่นนี้ แสดงว่าเขาต้องมีความเชื่อมั่นระดับหนึ่ง เรารอเขาอีกสักหน่อยเถอะ" เซวียนเซินไม่ใช่คนโง่ที่ดูไม่ออกว่ากู่ห้าวกำลังคิดอะไรอยู่

ทว่าเขากลับเชื่อมั่นว่าหลินหยางต้องสร้างปาฏิหาริย์ขึ้นมาได้

เพราะอายุน้อยเช่นนี้ แต่กลับมีความรู้ด้านทักษะการแพทย์ที่ลึกล้ำมากขนาดนี้ อีกทั้งยังรู้วิธีการรักษาด้วยการฝังเข็มสุริยันจันทราสิบเจ็ดเข็มซึ่งเป็นวิธีการที่น่าทึ่งอย่างมาก

การมีอยู่ของเขา ทำให้ไม่สามารถประเมินเขาอย่างคนธรรมดาทั่วไปได้

เขาเป็นบุคคลที่น่าทึ่งอย่างมาก!

กู่ห้าวยิ้มและกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบ "ปรมาจารย์เซวียนเซิน ผมรู้ว่าหมอเทวดาหลินถ่ายทอดความรู้ทางการฝังเข็มสุริยันจันทราสิบเจ็ดเข็มให้กับคุณ และคุณเองก็รู้สึกประทับใจในตัวเขามาก แต่ผมก็จำเป็นต้องพูดให้คุณได้รู้ความจริงว่า การเข้าไปในเขตต้องห้ามของหมอเทวดาหลินครั้งนี้ เขาแทบไม่มีโอกาสได้กลับออกมาอย่างแน่นอน!"

"ทำไมผู้นำกู่ถึงคิดแบบนั้น?" เซวียนเซินขมวดคิ้วถาม

"ปรมาจารย์เซวียนเซินคงไม่รู้อะไรว่าเขตต้องห้ามนี้เป็นสถานที่ที่บรรพบุรุษของตระกูลกู่สร้างขึ้นมา! ปรมาจารย์เซวียนเซินเคยได้ยินค่ายกลดาบว่านเซี่ยงโยวหลัวเทียนไหม?" กู่ห้าวกล่าวด้วยรอยยิ้ม

เซวียนเซินตกใจ "นั่นเป็นหนึ่งในค่ายกลดาบในตำนานของหมู่บ้านกู่เจี้ยนไม่ใช่เหรอ? แต่เหมือนจะเลือนหายไปแล้ว! ผมเดาว่าผู้นำกู่เองคงไม่รู้วิชาค่ายกลนี้ใช่ไหม?"

"ใช่ มันไม่ได้ถูกถ่ายทอดสู่คนรุ่นหลัง ผมเองก็ไม่รู้วิชา แต่ในเขตต้องห้ามที่บรรพบุรุษสร้างขึ้นกลับมีค่ายกลนี้อยู่หนึ่งจุด! คุณว่าหากหมอเทวดาหลินบังเอิญเข้าไปเจอกับค่ายกลดาบว่านเซี่ยงโยวหลัวเทียนนี้เข้า! เขาจะยังมีชีวิตรอดกลับมาอีกไหม?" กู่ห้าวถาม

เซวียนเซินแสดงสีหน้าเคร่งเครียด

ทำไมเขาถึงนึกไม่ได้ว่าในเขตต้องห้ามนี้จะมีค่ายกลในตำนานนี้อยู่ด้วย

การต้องเผชิญหน้ากับอาวุธร้ายแรงในการฆ่าสังหารเช่นนี้ เกรงว่าใครก็ไม่อาจต้านทานได้!

และคงไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้มันคือกับดักด่านหนึ่งที่อาจเปิดการทำงานขึ้นได้ทุกขณะเมื่อเราไม่ได้ระวังตัว

ดูท่าแล้ว ครั้งนี้หมอเทวดาหลินคงต้องตายอย่างไม่มีทางรอดแน่!

"เฮ้อ!"

เซวียนเซินถอนหายใจและแววตาของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าโศก

"ปรมาจารย์เซวียนเซิน เรื่องนี้จะโทษผมไม่ได้ ผมได้เตือนหมอเทวดาหลินแล้วและผมก็มีทางเลือกมากมายให้เขา แต่เขากลับไม่ฟัง อันที่จริงผมก็อยากห้ามไม่ให้เขาเข้าไป แต่หากทำแบบนั้น เขาจะต้องคิดว่าผมไม่ยอมมอบไวเบรเนี่ยมให้กับเขาแน่นอน ผม...ผมไม่มีหนทางอื่นแล้วจริงๆ!" กู่ห้าวแสร้งกล่าวด้วยสีหน้าลำบากใจ

"ผู้นำกู่ไม่ต้องพูดอะไรมากหรอก ผมเข้าใจในความลำบากใจของคุณ"

เซวียนเซินกล่าวอย่างเคร่งขรึม