บทที่ 211 ขัดขวาง

คำพูดของหลินหยางทำให้ทุกคนในสถานที่แห่งนี้กลัว

"คุณกำลังพูดบ้าอะไรหน่ะ? บนโลกนี้ยังมีอาการป่วยที่รองคณบดีหลงรักษาไม่ได้ด้วยหรอ? คุณคิดว่าการทำลายเส้นประสาทคือโรคซับซ้อนอะไรหล่ะ? สำหรับฉันแล้วไม่มีโรคอะไรที่รองคณบดีหลงไม่สามารถรักษาได้แค่การยกมือนิดเดียว! คุณคิดว่าใครจะเป็นกบในบ่อเหมือนคุณ!" ปี้เซียนพูดด้วยความโมโห

"ถ้าอย่างงั้น งั้นคุณก็ให้รองคณบดีหลงของคุณมารักษาคุณสิ! ถ้าบอกว่าสามารถรักษาได้ทุกอย่าง คุณสามารถบอกให้เขาพูดวิธีการรักษา ทุกคนเป็นแพทย์แผนจีนและเป็นมืออาชีพ จะรักษาให้หายขาดหรือไม่ทุกคนจะเข้าใจหลังจากฟังเขา" หลินหยางพูด

เมื่อคำพูดนี้ออกมา ก็ทำให้ปี้เซียนหันสายตาไปมองหลงโช

สายตารอบๆ รวบรวมมาตรงนี้เช่นกัน

มีความหวังอยู่ในสายตาของทุกคน

หวังว่าหลงโชจะให้คำตอบที่แน่ชัดกับพวกเขา และสามารถแหกหน้าของหลินหยางได้

แต่...หลงโชกลับเงียบ

สิบนาทีหลังจากนั้น เขาถึงจะเอ่ยปาก: "วิธีการรักษา...แน่นอนว่ามี แต่..มีเงื่อนไข...ที่ลำบากเล็กน้อย"

เมื่อคำพูดนี้ออกมา ทุกคนก็โล่งอก

"งั้นจะบอกว่า รองคณบดีหลงก็ยังมีวิธีสินะ!"

"หมอเทวดาหลิน คุณได้ยินแล้วหรือยัง? เหอะๆ ครั้งนี้คุณมีอะไรจะพูดอีกไหม?"

ทุกใครใช้คำพูดเยาะเย้ยตะโกนมาที่หลินหยาง

"ไม่ต้องรีบ ทุกคน พวกคุณไม่ลองฟังเงื่อนไขที่ลำบากที่เขาพูดหน่อยหรอ?" หลินหยางพูด

"คุณไม่ต้องไปสนใจอะไร ยังไงเขามีวิธีรักษาก็พอ!" ปี้เซียนกระแทกเสียง

"เขาแค่สามารถรักษาได้คนเดียว ก็เรียกว่ารักษาหรอ?" หลินหยางถามกลับ

ปี้เซียนผงะ

หยู่เหวินโม่และคนอื่นๆ ก็อดไม่ได้ที่จะผงะเช่นกัน

แต่กลับได้ยินหลินหยางพูดอย่างเรียบเฉย: "ถ้าผมเดาไม่ผิด วิธีการรักษาของโชหลงคือการใช้กายภาพบำบัดร่วมกับสูตรยาที่ใช้วัสดุยาที่หายากเพื่อฟื้นฟูกล้ามเนื้อและเส้นเลือดใช่ไหม? กายภาพบำบัดนั้นง่ายมาก! ทุกคนสามารถทำได้ แต่วัสดุยาที่หายากนี้เป็นเงื่อนไขที่ลำบาก สิ่งเดียวที่มีผลต่อการฟื้นตัวของเส้นเอ็นของมนุษย์คือ บัวหิมะ และถ้าเป็นบัวหิมะอายุกว่าร้อยปีก็ไม่ต้องให้ผมพูดเลยว่ามันมีค่าเพียงใด แต่สิ่งนี้ได้ผลกับอาการบาดเจ็บที่เส้นเอ็นธรรมดาเท่านั้น มันใช้ไม่ได้กับอาการของจุดเฟินจี้ สิ่งเดียวที่มีผลต่ออาการจุดเฟินจี้นั้นคือดอกบัวหิมะมิลเลนเนียม ดอกบัวหิมะมิลเลนเนียมนั้นประเมินค่าไม่ได้ และมันก็ไม่ได้ปรากฏขึ้นมาเป็นเวลานาน อันสุดท้ายปรากฏขึ้นเมื่อหลายสิบปีก่อน คุณมีความสามารถในการหาดอกบัวหิมะอายุหลายแสนปีหรือไม่?"

เมื่อคำพูดนี้ออกมา ทุกคนก็สีหน้าเปลี่ยนทันที

"รองคณบดีหลง เขา...ที่เขาพูดคือเรื่องจริงไหม?" ปี้เซียนมองไปทางหลงโช ถามด้วยความคาดหวัง

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่หลงโช

อย่างไรก็ตามครั้งนี้ หลงโชไม่ได้พูดเป็นเวลานาน สักพักเขาก็มองหลินหยางและพูดอย่างเย็นชา: "ทุกคนไม่ต้องกังวล แม้ว่าตอนนี้จะยังไม่มีวิธีอะไร หลังจากนี้ผมต้องหาวิธีในการรักษาพวกคุณให้ได้ เรื่องเร่งด่วนที่สุดคือการแก้ปัญหานี้โดยเร็ว คนนี้มาที่ฝ่ายใต้ของเขาเพื่อสร้างปัญหา ไม่งั้นชื่อเสียงฝ่ายใต้ของเราต้องป่นปี้แน่นอน!"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ทุกคนก็เข้าใจทุกอย่าง

หลงโช...ทำอะไรไม่ได้

บางทีเขาอยากจะอยากโกหก แต่ด้วยแรงกดดันของหลินหยาง เขาจึงไม่มีโอกาสนั้นเลย

"พวกคุณอึ้งอะไรกัน? เข้าไปสิ จับคนนี้เอาไว้!"

ด้านจางเสี่ยวเยี่ยนตะโกนออกมา

แต่สมาชิกฝ่ายใต้เหล่านั้นกลับมองหน้าครั้ง ครั้งนี้ไม่มีใครอยากเข้าไป

จางเสี่ยวเยี่ยนเห็นท่าเข้าก็โมโหอย่างมาก ตะโกน: "พวกคุณนี่อะไรกัน? แม้แต่คำพูดของผมก็ไม่ฟังหรอ? พวกคุณยังอยากอยู่ในฝ่ายใต้อยู่ไหม? คนที่ไม่ฟังผมเตรียมตัวออกไปได้เลย!"

คำพูดนี้มีความครอบงำอย่างมาก

คนเหล่านี้เสียสละทุกอย่างเพื่อเข้าสู่ฝ่ายใต้ ถ้าถูกไล่ออก ก็เท่ากับสูญเสียครั้งใหญ่ไม่ใช่หรอ?

ดังนั้นกลุ่มคนจึงสบตา กัดฟัน และตัดสินใจลองอีกครั้ง

อย่างไรก็ตาม ตอนจบก็ไม่น่าแปลกใจนัก

ท้ายที่สุดพวกเขาเป็นเพียงกลุ่มแพทย์ พวกเขาไม่มีพื้นฐานศิลปะการต่อสู้เลย เมื่อเทียบกับสัตว์ประหลาดอย่างหลินหยางซึ่งเร็วและทรงพลังมาก มันคือความแตกต่างระหว่างแมวบ้านกับสิงโต

ไม่นาน สมาชิกฝายใต้หลายคนก็ถูกหลินหยางจัดการ