บทที่ 212 ท้าทายฝ่ายใต้โดยลำพัง

ฉินไป่ซงโทรศัพท์หลายรอบ แต่กลับไม่มีใครยอมช่วยเลย

"คนเหล่านี้ ก่อนหน้านี้ผมไปรักษาพวกเขา พวกเขารู้สึกซาบซึ้งมา อยากที่จะตอบแทนผม แต่ตอนนี้ผมมีเรื่องให้พวกเขาช่วยกลับผลักไสไล่ส่ง ไม่ยอมมาสักคน แย่จริงๆ!"

เขาใส่โทรศัพท์กลับไปในกระเป๋าและถามหลินหยาง:" อาจารย์...จะทำยังไงดี?"

"ตอนนี้พวกคุณอย่างห่างจากผล ผมจะปกป้องพวกคุณทุกทางเอง" หลินหยางพูด

"แต่...อาจารย์ ที่นี่น่าจะมีเกือบพันคน คุณ..." ฉินไป่ซงรู้สึกการหายใจของตัวเองเร็วขึ้

เป็นไปได้ไหมที่หลินหยางจะจัดการคนเหล่านี้?

เขาคิดว่าเขาเป็นเทพเจ้าแห่งสงครามหรอ?

"รองคณบดีหลง อาจารย์ทุกคน ผมจะช่วยฝ่ายใต้ออกแรงด้วย!" ในเวลานี้ เฉิงฉางเซิงแพทย์อัจฉริยะยืนขึ้นมา

สองมือของเขาประสานกันด้านหลัง พูดด้วยท่าทางภาคภูมิใจ: "จะได้ทำให้หมอเทวดาหลินที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงได้ตระหนักถึงสิบสามเข็มปรลัยตระกูลเฉิงของผม!"

เมื่อเฉิงฉางเซิงพูด เขาก็ได้รับการชื่นชมจากแกนหลักของฝ่ายใต้หลายคน

"เฉิงฉางเซิง คุณเป็นต้นอ่อนที่ดี ผมจะฝึกฝนคุณอย่างดี" หลงโชสบายใจ ฉางเซิงจะยืนข้างฝ่ายใต้ตลอดไป

"ดี!" หลงโชยิ้ม

เมื่อเห็นเช่นนี้ แพทย์อัจฉริยะคนอื่นๆ และผู้เข้าร่วมประเมินก็รีบร้อน

"รองคณบดีหลง ผมวังกังยอมร่วมสู้กับฝ่ายใต้เช่นกัน!"

"ผมเฟิงเสี่ยวหงยอมเข้าร่วมเช่นกัน! เพื่อที่จะปกป้องชื่อเสียงของฝ่ายใต้ ผมจะพยายามอย่างสุดกำลัง!"

"ผมด้วย!"

"ผมด้วย!"

ผู้คนต่างตะโกนออกมา

เกมนี้เป็นเกมที่ต้องชนะ!

ที่นี่มีคนเข้ามาจำนวนนับไม่ถ้วน!

แม้ว่าหลินหยางจะเป็นเทพเจ้าแห่งสงคราม แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะจัดการกับคนจำนวนมากใช่ไหม?

ณ เวลานี้ถ้าไม่แสดงความจงรักภักดีเพื่อให้ได้มาซึ่งความปรารถนาดี แล้วต้องรอถึงเมื่อไหร่?

ฉากนั้นค่อยๆ เดือดขึ้น

ทุกคนกระตือรือร้นที่จะเคลื่อนไหวและมองไปที่หลินหยางด้วยสายตาที่ร้อนแรง

พวกเขาแทบจะรอไม่ไหวที่จะฉีกหลินหยางโดยตรงเพื่อแสดงความภักดีต่อฝ่ายใต้

หลงโชมองไปที่หลินหยางด้วยรอยยิ้มและพูด: "หมอเทวดาหลิน ขอโทษด้วย เกรงว่าคุณจะไม่สามารถสู้กับผมได้!"

"ไม่ พวกเราจะสู้!" หลินหยางพูดอย่างสงบ

"ทำไม? หรือว่าคุณจะเอาชนะทุกคนที่นี่? หรือว่าคุณจะทำให้ทุกคนที่นี่กลายเป็นคนไร้ประโยชน์?" หลงโชหัวเราะ

คำพูดเช่นนี้ให้ใครฟังก็ไม่มีใครเชื่อ

แต่หลินหยางกลับพูดอย่างเรียบเฉน: "ใช่!"

คำเดียวที่เรียบง่ายทำให้สถานที่เงียบลง จากนั้นทั้งสถานที่ก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

"ฮ่าๆๆๆ..."

"ขำเป็นบ้า เจ้านี่คิดว่าตัวเองเป็นหลี่เสี่ยวหลงหรอ?"

"เกรงว่าหลี่เสี่ยวหลงก็ไม่สามารถจัดการคนจำนวนมากขนาดนี้ได้!"

คำพูดเยาะเย้ยดังไม่หยุด เสียงหัวเราะดังไม่หยุด จนคนล้มลงไปหัวเราะ

"โอเค ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว รีบลงมือเถอะ!" ปี้เซียนรีบร้อน ทนไม่ไหว เธออยากจะฆ่าหลินหยางอย่างมาก

ผู้คนค่อยๆ สงบลง

หลงโชมองหลินหยางด้วยความนิ่งสงบ เอ่ยปาก: "ผมจะถามคุณเป็นครั้งสุดท้าย คุณอยากจะให้ทุกอย่างผ่านไปอย่างง่ายๆ? หรือต้องการให้พวกเราใช้กำลัง? คุณเลือกเอาเอง! จำไว้ เป็นคำเตือนครั้งสุดท้าย"

อย่างไรก็ตาม หลินหยางกลับเอียงหัวเล็กน้อย ยิ้มและไม่พูดอะไร

ความหมายชัดเจนอย่างมาก

"ลงมือ!" หลงโชนั่งลงบนเจ้าอี้และไขว้ขา

เมื่อพูดออกมา ก็เหมือนกับเสียงที่ดังก้องเมื่อประตูถูกปล่อยออก ปล่อยน้ำท่วมโดยรอบให้หมดสิ้น

ทุกคนรีบวิ่งไปทางหลินหยาง

ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิง