บทที่ 2113 ต่อสู้

สู้กันมาตั้งนาน คิดไม่ถึงว่าหลินหยางไม่รู้วิธีการใช้ดาบ!

“นี่…นี่จะเป็นไปได้ยังไง? วิชาดาบคนผู้นี้ ชัดเจนว่าเก่งกาจกว่าฉัน! เขาจะไม่รู้เรื่องการใช้ดาบได้ยังไง?”กู่ห้าวรับไม่ได้ น้ำเสียงค่อยๆดังขึ้นเรื่อยๆ

“เมื่อกี้ที่มันสู้กับฉันแค่ไม่กี่กระบวนท่านั้น ไม่ได้อาศัยวิชาดาบเลย มันถูกสร้างรวบรวมขึ้นด้วยพละกำลังและความเร็วของมันล้วนๆ มันไม่รู้วิชาดาบ! "ปรมาจารย์อาวุโสเจี้ยนฉือยิ้มเบา ๆ แววตาเปล่งประกายพูดว่า" หากจะเอาชนะฉันด้วยความเร็วและพละกำลัง ฉันเกรงว่ามันจะไม่ง่ายอย่างนั้นหรอกนะ เด็กน้อย ถึงแม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่าทำไมแกถึงได้มีความสามารถมากมายแบบนี้ทั้งที่อายุยังน้อย แต่นั่นไม่สำคัญแล้ว เพราะวันนี้แกจะต้องถูกฝังที่นี่! "

พูดจบ ปรมาจารย์อาวุโสเจี้ยนฉือก็เคลื่อนไหวร่างกาย ยกดาบโจมตีออกไป!

ครั้งนี้ เธอต้องการใช้พลังทั้งหมด!

“พวกคุณหลบออก!”

หลินหยางเห็นสถานการณ์นี้ เลยรีบตะคอกขึ้น

คนของหมู่บ้านกู่เจี้ยนค่อนข้างมึนงง

กู่ห้าวเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ ตะโกนว่า“ถอยหลัง! รีบถอย!”

ทุกคนได้สติกลับมา เลยรีบพากันถอย

“ดาบเทพล่อสายฟ้า!”

ปรมาจารย์อาวุโสเจี้ยนฉือตะคอกขึ้น ดาบที่อยู่ในมือสั่นระริก

ครืน!

ท้องนภามืดครึ้ม เมฆดำค่อยๆ ปกคลุมท้องฟ้า และสายฟ้าที่น่าสะพรึงกลัวจำนวนมากก็พุ่งผ่านเมฆดำ

และเวลานี้ บนใบหน้าของปรมาจารย์อาวุโสเจี้ยนฉือก็ปรากฎแสงฟ้า

แต่แสงฟ้านี้ไม่ได้มีพลังทำลายล้าง มีเพียงแสงสลัว ดึงดูดสายตาอย่างมาก

การเดินหมากแบบนี้ คล้ายกับกู่ห้าวเมื่อก่อนหน้านี้ แต่กลับไม่เหมือนโดยสิ้นเชิง

หลินหยางจ้องมองดาบของฝ่ายตรงข้ามนิ่ง ไร้การเคลื่อนไหว

และเวลานี้ ปรมาจารย์อาวุโสเจี้ยนฉือได้เดินหมากอีกครั้ง

“พลังเด็ดเดี่ยว! ก่อพลังดาบ!”

เธอตะคอกด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ กำดาบทั้งสองมือ ห้ำหั่นไปที่ศีรษะหลินหยาง

หลินหยางรีบควงดาบ และห้ำหั่นไปทางดาบที่พุ่งมา

เคร้ง!

ตัวดาบถูกกระทบ ร่างกายของเธอสั่นสะเทือน จนถลาถอยหลัง

แต่วินาทีที่เธอถอยหลัง คิดไม่ถึงว่ากลิ่นอายพลังของเธอจะรวมตัวอย่างรวดเร็ว กลายเป็นภาพลวงตายกมาโจมตีใส่หลินหยาง

หลินหยางสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย

ภาพลวงตาเทพดาบนี้ทั้งน่าเกรงขามและเข้มข้น มันแข็งแกร่งอย่างอุกอาจ พลังและพลานุภาพมากล้น

ตอนนี้หลินหยางเพิ่งจะเข้าใจ ดาบเมื่อกี้นี้ไม่ใช่เพื่อฆ่าเขา แต่ทำเพื่อที่จะขับเคลื่อนหมากนี้!