บทที่ 2114 ที่สุดของเค็นโด วิถีแห่งดาบ

นี่เป็นการเดินหมากแบบมหัศจรรย์ยังไงกันเนี่ย?

หลินหยางไม่เคยเห็นมาก่อน

เขารีบขับเคลื่อนร่างเทพยุทธ

ครืน!

สายฟ้าอันน่าสะพรึงกลัวฟาดลงมาบนร่างกายเขา ชั่วพริบตาเดียว หลินหยางสั่นเทิ้มไปทั้งตัว คิดไม่ถึงว่าสายฟ้าฟาดนี้จะทำให้ร่างกายเลือดลมปราณของเขาแข็งทื่อ จนเขาไม่สามารถขับเคลื่อนพลังต่อได้

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ร่างเทพยุทธจะต้องถูกแช่แข็งแน่

นัยน์ตาหลินหยางสั่นหวั่นไหว ระเบิดพลังของตัวเองทันที

ปึง!

การระเบิดอย่างน่ากลัวทำให้ดาบที่อยู่ในมือของหลินหยางนั้นลอยออกไป

ดาบอันคมกริบแตกกระจุย

ภาพลวงตาของเทพดาบก็ถูกร่างแหไปด้วย แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ

หลินหยางอาศัยการระเบิดนี้ พยายามถอยหลังรักษาระยะห่าง

“หมอเทวดาหลิน!”

“คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?”

“ยังไหวไหม?”

ทุกคนร้อนใจ แววตาเต็มไปด้วยความเป็นกังวลใจ

“หมอเทวดาหลิน!”

กู่เหลียนรีบเดินมา ประคองหลินหยาง ร้องไห้พูดว่า“หมอเทวดาหลิน คุณรีบไปเถอะค่ะ….”

“มาถึงขนาดนี้แล้ว คุณมาพูดงี่เง่าอะไรเนี่ย? อีกอย่างนะ ตอนนี้ถ้าผมอยากจะไป ยังไปได้เหรอ?”

หลินหยางถามด้วยความแปลกใจ

“แต่…..เป็นแบบนี้ต่อไป ฉันกลัวว่าคุณ….”

“ไม่ต้องเป็นห่วง เมื่อกี้ผมแค่ไม่ได้คาดคิด ไม่ได้ตั้งตัวกับการเดินหมากของคนผู้นี้ ไม่ต้องห่วง ผมรับมือได้”

หลินหยางทอดถอนหายใจออกมา มองดาบที่หักในมือ พูดกับคนหมู่บ้านกู่เจี้ยนคนก่อนหน้านี้ว่า”ขอโทษนะเพื่อน ดาบนี้ของคุณ ถูกผมทำลายซะแล้ว”

“ไม่เป็นไรเลย หมอเทวดาหลินต่อสู้เพื่อพวกเรา ดาบนี้นับว่าอะไรกัน?”หมู่บ้านกู่เจี้ยนรีบพูดขึ้น