บทที่ 2118 ยอมแพ้?

"ทำไมถึงเป็นแบบนี้?"

"นี่...นี่คือความสามารถที่แท้จริงของหมอเทวดาหลินแห่งเจียงเฉินงั้นเหรอ?"

คนของหมู่บ้านกู่เจี้ยนต่างมองออกไปด้วยความตกตะลึง

บรรดาลูกศิษย์ของปรมาจารย์อาวุโสเจี้ยนฉือต่างงุนงงสับสนอย่างมากและเบิกตากว้างจ้องมองสิ่งที่เกิดขึ้น

ในสายตาของพวกเขานั้น ปรมาจารย์อาวุโสเจี้ยนฉือถือเป็นผู้ที่แข็งแกร่งอย่างที่ไม่มีใครเทียบได้!

แต่ทำไมกลับถูกคนที่อายุน้อยคนหนึ่งโจมตีได้อย่างน่าเวทนาถึงขนาดนี้?

มันดูปลอมเกินไป!

มันน่าเหลือเชื่ออย่างมาก!

ผู้คนต่างไม่เชื่อสายตาของตัวเอง

แต่เรื่องจริงก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า ทำให้พวกเขาต้องเชื่อในสิ่งที่เห็น

และในที่สุด!

"ดาบไคเทียน!"

ปรมาจารย์อาวุโสเจี้ยนฉือไม่อาจรับได้อีกต่อไป จากนั้นก็ตะโกนออกไปเสียงดังพร้อมกับยกดาบขึ้นระดับอก

สิ่งที่ดูเหมือนเป็นการป้องกันกลับเป็นหนึ่งในกระบวนท่าของการโจมตี

เมื่อดาบคมของหลินหยางเข้ามา ทันใดนั้นเธอก็ฟันดาบแนวนอนไปข้างหน้าและพลังดาบที่น่าเกรงขามและน่าสะพรึงกลัวก็ระเบิดออกมา ทำให้ดาบเซวียนจิงของหลินหยางกระเด็นออกไป และพลังดาบก็กระแทกแขนของหลินหยางอย่างแรง

ตู้ม!

หลินหยางถอยกลับไปมากกว่าสิบก้าวก่อนที่จะหยุด

หลังจากทรงตัวได้ก็มองไปด้านข้าง เขาพบรอยเลือดที่น่าสะพรึงกลัวบนไหล่ของเขา

หลินหยางขมวดคิ้ว

ร่างเทพยุทธใกล้จะไม่สามารถทนได้อีกต่อไปแล้ว

การโจมตีและการลงมือที่ต่อเนื่องได้ใช้พละกำลังของเขาไปมหาศาล

หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ร่างกายของหมอเทวดาหลินจะต้องแตกสลายอย่างแน่นอน

"ฮึๆ ทนไม่ได้แล้วใช่ไหม?"

ปรมาจารย์อาวุโสเจี้ยนฉือค่อยๆ เอ่ยปากกล่าวอย่างเยือกเย็น "คุณมันก็เป็นมนุษย์คนหนึ่งเท่านั้น! คุณไม่สามารถมีพละกำลังที่ไร้ขีดจำกัดได้! และการที่คุณสามารถต่อสู้กับฉันมาได้จนถึงตอนนี้ก็เพราะอาศัยร่างเทพยุทธของคุณเท่านั้น! หากคุณไม่มีร่างเทพยุทธคุณคงตายไปตั้งนานแล้ว! คุณไม่สมควรเป็นศัตรูของฉันเลย!"

"ฉะนั้น ผมควรจะยอมแพ้ใช่ไหม?"

หลินหยางกล่าว

"ไม่ ไม่มีประโยชน์ที่จะยอมแพ้แล้ว ตอนนี้ฉันต้องการให้คุณตายมากกว่า!" ปรมาจารย์อาวุโสเจี้ยนฉือหรี่ตาลงและกล่าวอย่างเกรี้ยวกราด

เมื่อพูดจบเธอก็ยกดาบขึ้นและพุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง

พลังออร่าสังหารที่แข็งแกร่งมารวมกัน

ปรมาจารย์อาวุโสเจี้ยนฉือในตอนนี้กลับไม่สนใจไวเบรเนี่ยมหรือคนของหมู่บ้านกู่เจี้ยนเลยสักนิดเดียว!