บทที่ 2131 ผมซ่อมเสร็จแล้ว

ตึง!

เสียงเข่าของทุกคนกระทบพื้นดังมากจนพื้นแตกกระจาย และดูเหมือนว่ากระดูกสะบ้าหัวเข่าของพวกเขาจะแตกเป็นเสี่ยงๆด้วย

แนวโน้มน่ากลัวอีกทั้งร้อนแรง หนักแน่นและประณีตอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

ถ้าเป็นคนปกติไม่สามารถวิเคราะห์แนวโน้มแบบนี้ได้อย่างแน่นอน

แต่เทพอัคคีกลับเข้าใจทุกอย่าง

“นี่คือพลานุภาพของไฟแปลก! หลินหยาง! ที่แท้คุณขโมยเอาไฟแปลกของสุสานหลิวเหยียนมาจริงๆ คุณเอาสิ่งที่ควรจะเป็นผมสืบทอดไป!”

เทพอัคคีเดือดดาลมาก ลุกขึ้นทันที ร่างกายแผ่ซ่านรังสีอำมหิตหมายจะสังหารซึ่งแข็งแกร่งกว่าคนเกาะเสินหั่วเป็นร้อยเท่าหรือเป็นพันเท่า

หมู่บ้านสั่นสะเทือนขึ้นมา

คนที่อยู่แถวหมู่บ้านราวกับตกบ่อน้ำแข็ง ตัวสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว

คนของหยางหัวสีหน้าตึงเครียด อยากจะกระโจนเข้าไปในหมู่บ้าน

แต่จางฉีเย่ขวางพวกเขาไว้

“พวกคุณลืมที่หมอเทวดาหลินบอกไว้แล้วเหรอ? ไม่ได้มีคำสั่งจากเขา ไม่ว่าใครก็ห้ามเข้าหมู่บ้าน ให้รออยู่ที่นี่!”จางฉีเย่ตะโกนขึ้น

“แต่….”

“ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น ถ้าพวกคุณอยากจะเข้าไป สู้ผมให้ได้ก่อนค่อยว่ากัน!”จางฉีเย่ตะโกนขึ้น

ทุกคนจนปัญญา

จางฉีเย่เป็นจอมมารเวทมนต์ดำ ถึงแม้ฝีมือจะเทียบจอมมารของลัทธิปีศาจสวรรค์เหล่านั้นไม่ได้ แต่จัดการกับคนพวกนี้ถือว่าทำได้ง่ายเหลือเฟือ

คนในกลุ่มมีฉยงตาวที่ไม่ยอม

แต่เขารู้ว่าจางฉีเย่เป็นคนที่หมอเทวดาหลินเชื่อใจ เลยไม่ได้พูดอะไร

กลิ่นอายรังสีอำมหิตของเทพอัคคีล้อมรอบสถานการณ์ตรงนั้นไว้อย่างประหลาดมหัศจรรย์

แต่เขาไม่ได้ลงมือจัดการโดยทันที

เขามองหลินหยางที่สีหน้าท่าทางเรียบเฉย ภายในใจจึงเกิดความสงสัยขึ้นมา

“คุณไม่กลัวเหรอ?”

“กลัวอะไร?”

“คุณสารภาพออกมาหมดแล้ว ไม่กลัวว่าผมจะฆ่าคุณเหรอ?”

“มีอะไรน่ากลัว?”