บทที่ 2174 ตามผมไปฆ่ามัน

“นี่คือ....พลังอะไรกัน?”

ม่านซาหงนั่งลงกับพื้นอย่างตกตะลึงพร้อมกับจ้องมองไปที่ดอกบัวขาวที่อยู่ในมือของหลินหยาง

หลินหยางไม่ตอบแต่กลับยื่นดอกบัวขาวล้างโลกในมือไปข้างหน้าอย่างไม่เกรงใจ

ทันใดนั้นเอง ม่านซาหงรู้สึกว่าแสงที่เปล่งประกายตรงหน้านั้นสว่างจ้าจนมองอะไรไม่เห็น

ทั้งหมดเหลือเพียงความขาวโพลน!

ขาวสนิท!

ขาวบริสุทธิ์!

ขาวไม่มีอะไรแปดเปื้อนเจือปน!

จากนั้นเสียงร้องโอดครวญ เสียงขอร้องอ้อนวอนและเสียงร้องไห้ก็ดังมาจากรอบทิศ

ราวกับโลกกำลังถูกกวาดล้างให้หมดสิ้น

และหลังจากนั้นก็เงียบสนิทราวกับไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่

ลัทธิปีศาจสวรรค์....สั่นสะเทือนไปทั่วบริเวณ

ณ บริเวณเนินเขาขนาดเล็กใจกลางลัทธิปีศาจสวรรค์

ครื่น!

ประตูของถ้ำขนาดใหญ่ของเนินเขาขนาดเล็กถูกผลักออก

จากนั้นชายคนหนึ่งที่มียันต์เต็มตัวก็พุ่งออกมาและวิ่งออกไปไกล!

เห็นเพียงบริเวณพื้นที่ราบที่ไกลออกไปมีดอกบัวขาวบริสุทธิ์ดอกหนึ่งถูกปล่อยออกมา

ดอกบัวราวกับปากเหวที่พร้อมกลืนกินทุกสิ่ง

ภูเขาทุกลูก ต้นไม้ แม่น้ำ....ต่างถูกมันปกคลุมปิดทับและฝังลง

สวรรค์และพื้นดินต่างถูกฉีกขาด

ลัทธิปีศาจสวรรค์สั่นสะเทือนอย่างบ้าระห่ำ

และบรรดาคนของลัทธิปีศาจสวรรค์ที่อยู่บริเวณรอบๆ ถ้ำก็ต่างพากันตกใจจนทรุดลงกับพื้นโดยไม่กล้าขยับไปไหน

“นี่คือ....ดอกบัวขาว?”

ชายคนนั้นจ้องมองไปที่ดอกบัวขนาดมหึมาอย่างตกตะลึงและบ่นพึมพำ

ดอกบัวขาวที่สวยงามบริสุทธิ์ได้ปล่อยพลังลมพายุที่โถมกระหน่ำออกไปทั่วทุกทิศทาง