บทที่ 2175 จอมมารสูงสุด

วูบ!

สายลมแผ่วเบาค่อยๆ พัดเข้ามากระทบใบหน้าของม่านซาหง

ดีที่เป็นลมอ่อนโยนราวกับฝ่ามือของผู้เป็นแม่

จบแล้วเหรอ?

ม่านซาหงครุ่นคิดและค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา

และเพียงลืมตาข้างเดียวก็ทำให้เธอรู้สึกว่าหัวใจของเธอเหมือนจะหยุดเต้นลง และสมองของเธอก็เหมือนจะหยุดทำงานลงยังไงยังงั้น!

เห็นเพียงผิงม่อหยวนที่เดิมเป็นสีเขียวขจี แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นหลุมลึกขนาดใหญ่

นอกจากเนินเล็กๆ ที่เธอและหลินหยางยืนอยู่ บริเวณโดยรอบต่างหายไปอย่างสมบูรณ์

และสิ่งที่อยู่ในรูม่านตาของเธอคือหลุมลึกขนาดใหญ่ราวสิบเมตร

ผิงม่อหยวนได้หายไปอย่างสิ้นเชิง

แม้แต่ป่าที่อยู่ไกลออกไป แม่น้ำลำธารก็ต่างหายลับตา

ภูเขาสูงใหญ่ที่อยู่รอบๆ ต่างถล่มลงและราบเป็นหน้ากลอง

มีรอยร้าวรอยแยกจำนวนมากและขนาดใหญ่ เมื่อมองออกไปก็เหมือนกับเป็นใยแมงมุม

แม้แต่จอมมารและคนของลัทธิปีศาจสวรรค์ก็แทบจะสิ้นสลายไปจนหมด!

ทั้งหมดดูว่างเปล่า

ทั้งหมดกลายเป็นผุยผง....

ไม่เหลืออะไรเลยแม้แต่นิดเดียว

ไม่มีอะไรหลงเหลืออยู่เลย!

“นี่คือ...ความร้ายกาจของดอกบัวขาวล้างโลกเหรอ?”

ม่านซาหงมองไปรอบๆ อย่างเหม่อลอยและบ่นพึมพำกับตัวเอง

“ใช่....และ...นี่คือความร้ายกาจของดอกบัวขาวล้างโลกในเวอร์ชันที่เพิ่มความแข็งแกร่งแล้ว!”

หลินหยางถอนหายใจและใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยเหงื่อที่ไหลย้อย

“หมอเทวดาหลิน คุณโอเคไหม?” ม่านซาหงรีบถาม

“วางใจได้ ผมไม่เป็นอะไร แค่กระตุ้นการทำงานของดอกบัวขาวล้างโลกมากเกินไปเท่านั้นเอง! ไม่มีอะไรหรอก!” หลินหยางกล่าวอย่างเหนื่อยหอบ

“อาวุธที่น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้ การจะกระตุ้นการทำงานของมันไม่ใช่เรื่องง่ายอะไร การจะสูญเสียพละกำลังของร่างกายไปอย่างมากก็ไม่ใช่เรื่องผิดอะไร....”

“แต่สิ่งนี้ไม่สามารถกระตุ้นการทำงานของมันได้ตลอดเวลา! ผมสามารถรับรู้ได้ว่าระบบการทำงานภายในของมันมีกระบวนการระบายความร้อน หากฝืนกระตุ้นการทำงานอุปกรณ์ที่อยู่ข้างในจะเสียหาย! นึกถึงดอกบัวขาวล้างโลกที่ได้รับความเสียหายก่อนหน้านี้ก็เพราะมีคนฝืนกระตุ้นการทำงานของมัน!” หลินหยางกล่าวเสียงแหบแห้ง