บทที่ 2189 ผู้พิทักษ์ซิวหลัวเสวี่ย

ณ ธารน้ำแข็งที่หนาวจัด

เทพอัคคียังคงนั่งขัดสมาธิเพื่อรอการมาถึง

หิมะที่ตกลงมาปกคลุมร่างกายชั้นแล้วชั้นเล่าจนเกือบทำให้เขากลายเป็นตุ๊กตาหิมะ

ในที่สุดเขาก็ลุกขึ้นยืนและตวาดออกไปด้วยความโกรธ

"ทำไมหมอเทวดาหลินถึงยังไม่มา?"

ลูกศิษย์เกาะเสินหั่วคนหนึ่งที่อยู่ไกลออกไปสะดุ้งและรีบวิ่งเข้ามาคุกเข่าลง

"ท่านอาจารย์ ผม...ผมไม่ทราบครับ..."

"ไหนบอกว่าพวกเขาได้มุ่งหน้ามาที่นี่แล้วไง?เขาถึงไหนแล้ว? บอกฉันเดี๋ยวนี้ว่าเขามาถึงไหนแล้ว?" เทพอัคคีรู้สึกหงุดหงิดและถามขึ้นมาด้วยความเกรี้ยวกราด!

เขามารออยู่ที่นี่เป็นเวลาหนึ่งวันเต็มๆ!

หากจะบอกว่าหลินหยางมุ่งหน้ามาที่นี่ ตามหลักแล้วเขาต้องมาถึงที่นี่ตั้งนานแล้วสิ!

ทว่าจนถึงตอนนี้กลับไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ ทำให้เทพอัคคีรู้สึกประหลาดใจ

หมอเทวดาหลินคนนี้ไม่ใช่ศัตรูที่จัดการได้ง่ายๆ เลย!

เขาได้บทเรียนแล้ว

"หรือฉันควรจะไปปรากฏตัวที่เจียงเฉินเพื่อคิดบัญชีกับเขา!"

เทพอัคคีบ่นพึมพำกับตัวเองเพราะรู้สึกว่าไม่ควรยื้อเวลาไปแบบนี้อีกต่อไป

"อาจารย์ ไม่ได้นะครับ หากไปลงมือที่เจียงเฉินโดยตรงละก็ หากทำให้เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องใหญ่ เจ้าหน้าที่รัฐของดินแดนมังกรจะต้องเข้ามาจัดการ เกรงว่า...สถานการณ์ต้องยากเกินกว่าที่จะควบคุมได้แน่!" ลูกศิษย์คนนั้นกล่าว

"นี่มันไม่ใช่เรื่องที่ฉันต้องกังวลอีกต่อไปแล้ว! เดิมทีฉันต้องการฆ่าหมอเทวดาหลินที่นี่ แต่เขาคนนี้เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวและยังมีแผนการชั่วๆ มากมาย ฉันเกรงว่าแผนการที่วางไว้จะมีอะไรเปลี่ยนแปลง เพียงแค่ฆ่าเขาได้สำเร็จเพื่อแย่งชิงดอกบัวขาวล้างโลกกลับคืนมาได้! ต่อให้ต้องเสียสละเลือดเนื้อของคนเจียงเฉินก็ไม่ได้ถือว่ามากเกินไป แค่ฆ่าคนบริสุทธิ์เพียงไม่กี่คนไม่มีผลกระทบอะไรต่อฉันสักนิด!"

เทพอัคคีกล่าวและจากนั้นก็ลุกขึ้นเพื่อเดินทางออกจากที่นี่

"อาจารย์! !"

ขณะนี้เองก็มีเสียงตะโกนดังขึ้นจากข้างนอก

เทพอัคคีหยุดชะงักลงทันที

จากนั้นก็เห็นใครคนหนึ่งกระโดดเข้ามาและมาหยุดอยู่ตรงหน้าของเขา