บทที่ 2190 เฝ้าดู

"ผู้พิทักษ์ซิวหลัวเสวี่ย?"

ลูกศิษย์ที่อยู่ข้างหน้าทำหน้างุนงงและกล่าวออกมา "อาจารย์ มันคืออะไรเหรอครับ?"

"คนตายที่ยังมีชีวิตทั้งเจ็ดที่คอยเฝ้าสุสานของกษัตริย์ซิวหลัว!"

"คนตายที่มีชีวิต?"

"ใช่ ว่ากันว่าคนเหล่านี้มีอายุมาแล้วกว่าสี่ร้อยปี กษัตริย์ซิวหลัวได้รับสมญานามว่าเป็นเทพแห่งการฆ่าล้างและเขาเองก็มีทักษะวิชาต้องห้ามจำนวนมาก ว่ากันว่าเมื่อเขากำลังจะตายเขาก็ใช้ทักษะวิชาต้องห้ามกับลูกน้อยเจ็ดคนที่จงรักภักดีต่อเขา เพื่อให้พวกเขากลายเป็นผู้พิทักษ์ซิวหลัวเสวี่ยและคอยเฝ้าดูแลปกป้องสุสานของตัวเอง! ทั้งเจ็ดคนนี้นอนอยู่ในโลงศพพิเศษเจ็ดโลงและภายในโลงศพถูกปกคลุมด้วยน้ำโคลนที่ทำขึ้นเป็นพิเศษเสมือนน้ำแข็ง ซึ่งสามารถแช่แข็งชีวิตได้ เมื่อไม่มีใครมารบกวนสุสานของกษัตริย์ซิวหลัว พวกเขาจะนอนอยู่ในโลงศพและ 'แช่แข็ง' เป็นเวลานาน หากมีใครเข้าไปในสุสานของกษัตริย์ซิวหลัว กลไกจะถูกกระตุ้นเพื่อปลุกพวกเขาจาก 'การจำศีล' และคอยปกป้องหลุมฝังศพของกษัตริย์ซิวหลัว! ตามหลักแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่คนอื่นจะใช้ผู้พิทักษ์ซิวหลัวเสวี่ยได้! ทำไมหมอเทวดาหลินถึงเชิญผู้พิทักษ์ซิวหลัวเสวี่ยมาจัดการกับฉันในครั้งนี้ได้"

เทพอัคคีแสดงสีหน้าหนักใจ และส่วนลึกของรูม่านตาของเขาเต็มไปด้วยความแปลกประหลาด

สาวกสองคนที่อยู่ข้างๆ เขาดูตกใจ

"อาจารย์ ผู้พิทักษ์ซิวหลัวเสวี่ยนั่น…ความสามารถของพวกเขาเป็นยังไงบ้างเมื่อเทียบกับท่าน?" ลูกศิษย์คนหนึ่งถามอย่างระมัดระวัง

"ถ้าเป็นคนเดียวหรือสองคน ฉันลงมือฆ่าได้อย่างง่ายดาย ต่อให้สี่หรือห้าคนฉันก็ไม่กลัว แต่หากพวกเขาทั้งเจ็ดมาพร้อมกัน...ฉันจะจัดการได้ยากขึ้น! ต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการฆ่า!" เทพอัคคีครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง

"พูดแบบนี้ อาจารย์ยังสามารถจัดการกับพวกมันได้! งั้นเราก็ไม่ต้องห่วงอะไร" ลูกศิษย์หัวเราะด้วยความโล่งอก

"โง่เขลา!" เทพอัคคีตะคอกอย่างเย็นชา "พวกคุณลืมไปแล้วหรือว่าใครเป็นคนพาผู้พิทักษ์ซิวหลัวเสวี่ยมาที่นี่?"

"หมอเทวดาหลิน?"