บทที่ 2196 บุกโจมตีเจียงเฉิน

หลังจากเปลวเพลิงเปลี่ยนสี อุณหภูมิของมันก็เพิ่มขึ้นโดยตรงหลายเท่า ทะลุพันองศาและมุ่งสู่หมื่นองศา

ที่ราบต่างหลอมละลายทันที

ก้อนน้ำแข็งใต้เท้าของหลินหยางก็เริ่มแตกร้าวลงเช่นกัน

แต่เปลวไฟตกลงมาเร็วเกินไป เกรงว่าหลินหยางอาจถูกเปลวไฟกลืนกินก่อนที่เขาจะจมลงไปในน้ำ

เป็นไปอย่างที่คาดไว้

วูบ!

เปลวไฟสีฟ้าครามและห่าฝนลูกธนูตกลงมาพร้อมกัน กลืนกินหลินหยางเข้าไปโดยตรง

มันสลายไปพร้อมกับก้อนน้ำแข็งขนาดใหญ่ภายใต้หลินหยาง

แผ่นน้ำแข็งละลายหายไปและน้ำในทะเลสาบก็ลอยขึ้น และเนื่องจากเปลวไฟตกลงมา ทำให้ก๊าซสีขาวจำนวนมากจึงลอยไปมาบนผิวน้ำของทะเลสาบ

เทพอัคคียืนอยู่ริมทะเลสาบและคอยพยายามค้นหาร่างของหลินหยาง

เขาเชื่อว่าการกระทำเมื่อสักครู่นั้นน่าจะทำให้หลินหยางเสียชีวิตลงได้

อย่างไรก็ตาม ที่หลินหยางกล้าที่จะฝืนรับมือกับมันนั้น ถึงยังไงเขาจะได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างมากแน่

ด้วยอาการบาดเจ็บสาหัส หลินหยางจะเอาอะไรต่อสู้กับเทพอัคคีได้?

"ดอกบัวขาวล้างโลก คุณไม่มีทางควบคุมมันได้ เอาคืนกลับมาให้ผมเถอะ!" เทพอัคคีพูดอย่างใจเย็น มองไปที่พื้นที่ที่มีหมอกข้างหน้า แล้วเดินไปข้างหน้า

แต่ในขณะที่เขายกขาขึ้นและเดิน หมอกที่อยู่ตรงหน้าเขาก็สลายไป

หลังจากนั้น ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเทพอัคคีที่บนทะเลสาบ

"หืม?"

เทพอัคคีเพ่งสายตาและเงยหน้าขึ้นมอง

คือหลินหยางนั่นเอง!

ดูเหมือนเขาจะ...ไม่ได้รับบาดเจ็บ

เป็นไปได้อย่างไร?

เทพอัคคีรู้สึกเหลือเชื่อมาก! และเบิกตามองดูอย่างตั้งใจอยู่พักหนึ่ง

แต่เห็นเพียงหมอกที่จางหายไป

ร่างของหลินหยางค่อยๆ ปรากฏชัดเจนขึ้น

ไม่ใช่แค่คนๆ นั้นที่ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข แต่... ยังมีพลังออร่าแห่งความมืดลอยอยู่รอบตัวเขาด้วย

"ที่แท้ก็เป็นงี้เอง! แบบนี้นี่เอง! ร่างเทพยุทธของคุณได้เสริมความแข็งแกร่งให้กับร่างกายของคุณมากขึ้น! ร่างปัจจุบันของคุณตอนนี้! มันคงจะเป็นร่างโยวหมิงซาอันดุร้ายในตำนานใช่ไหม หมอเทวดาหลิน คุณเป็นอัจฉริยะที่น่าทึ่งจริงๆ! " เทพอัคคีพยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ร่างโยวหมิงซามีภูมิต้านทานต่อพิษทั้งปวง และพิษไฟก็เป็นพิษเช่นกัน หากต้านพิษไฟได้ เพียงแค่อาศัยพลังการเผาไหม้ของเปลวไฟเท่านั้น แม้ว่าหลินหยางจะถูกเผาจนตาย หลินหยางก็สามารถรักษาบาดแผลภายในได้ในเวลาอันสั้นและทำให้ตัวเองกลับมาเหมือนใหม่ได้อีกครั้ง

ดังนั้นจึงไม่สามารถฆ่าหลินหยางด้วยทักษะแห่งเปลวไฟบริสุทธิ์ได้