บทที่ 2197 ไม่สามารถต้านทานได้

ทว่าหลินหยางจะปล่อยให้เทพอัคคีจากไปแบบนี้ได้ยังไงกัน?

เทพอัคคีกลับไม่รู้ว่าหลินหยางได้วางกับดักไว้ระหว่างทาง

แต่คนขี้สงสัยอย่างเขาเชื่อว่าหลินหยางกำลังคิดแผนการอะไรอยู่

ก่อนหน้านี้หลินหยางใช้หลินหยางและผู้พิทักษ์ซิวหลัวเสวี่ยตัวปลอมมาเพื่อให้พวกเขาเกิดความหวาดกลัว!

หลินหยางกำลังยื้อเวลา!

และตอนนี้หลินหยางจะไม่หนีอีกแล้ว ทว่ากลับบุกมาโจมตีเทพอัคคีถึงที่

"เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวนัก!"

เทพอัคคีหันกลับไปและยกฝ่ามือขึ้นเหวี่ยงไปที่หลินหยางอย่างเกรี้ยวกราด

วูบ! !

ทะเลเพลิงลุกโชนออกมาจากฝ่ามือของเขา

เป็นฉากที่น่าตื่นตาตื่นใจราวกับภูเขาไฟระเบิด

หลินหยางรีบดึงดาบไฮเทคนั้นออกมาทันที และยกออกไปข้างหน้าเขาพร้อมกับปลดปล่อยพลังของเขาออกมา

วูบ!

โล่เกราะอากาศก่อตัวขึ้น

แต่เบื้องหน้าเปลวเพลิงที่แผดเผา ความแข็งแกร่งของโล่เกราะอากาศยังไม่เพียงพอ และในไม่ช้าก็เกิดรอยแตกร้าวขึ้นทีละนิด

หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป หลินหยางจะต้องทนไม่ได้แน่

"ถ้าคุณหนีไป! ผมจะไปถล่มทำลายเจียงเฉิน! ถ้าคุณต่อสู้กับผม! ผมจะเผาคุณให้ตายทั้งเป็น! !"

เทพอัคคีคำรามอย่างเกรี้ยวกราดพร้อมกับระเบิดพลังเดือดพล่านไปทั่วร่างของเขา เปลวเพลิงทวีความรุนแรงขึ้นเพื่อหวังจะระเหยหลินหยางและธารน้ำแข็งทั้งหมดที่อยู่รอบตัวเขา

ดวงตาของหลินหยางเป็นสีแดงราวกับเลือด และสีหน้าของเขาก็ค่อยๆ เกรี้ยวกราดดุร้ายขึ้น

"เทพอัคคี! ไม่ใช่คุณคนเดียวที่รู้วิธีเล่นกับไฟ! !"

หลังจากพูดจบ หลินหยางก็คำรามเสียงดังและยืดยาว และทันใดนั้นดาบไฮเทคในมือของเขาก็ระเบิดเป็นเปลวไฟหลากสี ซึ่งปะทะเข้ากับเปลวไฟของเทพอัคคีโดยตรงอย่างดุเดือด

ตู้ม!

เทพอัคคีกระเด็นออกไปและตกลงมาอย่างแรงบนธารน้ำแข็งในระยะไกล

ทันทีที่สัมผัสกับธารน้ำแข็ง ธารน้ำแข็งทั้งหมดจะกลายเป็นอากาศไปทันที

อุณหภูมิพื้นผิวได้ทะยานสูงเป็นพันองศาแล้ว

แผ่นน้ำแข็งเริ่มละลายหมดแล้ว