ตอนที่ 22
บทที่ 22 คำกล่าวสุดท้าย
October 21, 2026
และเลือดหยดนี้ถูกเรียกว่าเลือดวิญญาณลั่วหลิน
หากเลือดวิญญาณลั่วหลินของนกวิญญาณศักดิ์สิทธิ์รวมเข้ากับคนนั้นสำเร็จ บุคคลนั้นก็จะมีความพิเศษ ไม่ว่าจะเป็นทางสติปัญญาหรือทางร่างกาย
แต่หากไม่สามารถรวมเข้ากันได้ งั้นเลือดหยดนี้ที่นกวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ให้มานั้นก็จะเอาชีวิตคนคนนั้นไป
หนิงเสี่ยวหว่านตกอยู่ในสถานการณ์นี้
เธอคือร่างกายวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ที่พิเศษ นกวิญญาณศักดิ์สิทธิ์จึงสนใจเธอ แต่น่าเสียดายที่เธอไม่สามารถรวมเข้ากับเลือดวิญญาณลั่วหลินได้
แต่หลินหยางได้!
หลายปีมานี้ เขารวบรวมเลือดวิญญาณลั่วหลินนี้ได้แล้วทั้งหมดสิบสามหยด!
"ตามที่บันทึกบนหนังสือโบราณ หากสามารถรวบรวมได้สิบห้าหยด ก็จะสามารถชำระล้างแก่นสาร หลังจากเกิดการเปลี่ยนแปลงแล้ว ไม่รู้จริงๆ ว่าปรากฏการณ์จะเป็นแบบไหน"
"ตระกูลหลินเองก็มีคนกำลังรวบรวมอยู่สินะ? ตอนที่ผมออกมา แค่สองหยด ไม่รู้ว่าพวกเขามีกี่หยด ในเวลานั้นพวกเขาจะรู้สึกยังไงหากผมปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขาด้วยร่างวิญญาณที่อัดแน่นไปด้วยเลือดวิญญาณลั่วหลิน!"
หลินหยางพึมพำ สายตาของเขาระเบิดแสงออกมา
จนกระทั่งถึงป้าย
เมื่อฉันเดินเข้าไปที่ประตูชุมชนเก่าก็เห็นชายในชุดสูทกำลังยืนอยู่ที่หน้าประตู
"ใช่คุณหลินไหมคับ?"
"คุณคือ?"
"ผมคือผู้จัดการของช้อปปอร์เช่ 4S ในเมืองเจียงเฉิน แซ่เฉิน"
"สวัสดีผู้จัดการเฉิน มีเรื่องอะไรหรอ?"
"โอ้ะ มีคนส่งรถปอร์เช่ 918 ให้กับคุณ เชิญคุณเซ็นชื่อด้วย รถจอดอยู่ที่ลานจอดรถเขต A แถวที่สอง นี่คือกุญแจรถ" ผู้จัดการเฉินยิ้ม
หลินหยางตกใจ: "ใครส่งมาหรอ?"
"เขาว่าเขาแซ่สวี่"
คนตระกูลสวี่หรอ?
หลินหยางตกตะลึง
ใครจะรวยขนาดนี้? ส่งรถราคาหลายสิบล้านแบบนี้?
หลินหยางเหลือบมองที่กุญแจรถ ขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่ทันได้คิด เก็บเข้าไปในกระเป๋าและขึ้นอาคารไป
เมื่อเพิ่งเข้ามาในประตู กลับได้ยินเสียงของซูเหยียนจากด้านใน
"แม่ ฉันรู้"
"ไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้น"
"เรื่องนี้ไม่โทษหลินหยาง จริงๆ คุณย่าทำเกินไปแล้ว"
"ครั้งนี้ยังดีที่หลินหยางอ่านหนังสือมาเยอะ รู้ว่าควรจะรักษาอาการป่วยของผู้เฒ่าสวี่ยังไง ไม่งั้นตระกูลซูคงไม่รอดแน่"
"ฉัน...ฉันรู้แล้ว..."
เสียงด้านในประตูค่อนๆ เบาลง หลินหยางด้านนอกลังเลสักพักและเปิดประตูเข้าไป
ในตอนนี้ซูเหยียนนั่งอยู่บนโซฟา ใบหน้าที่สวยงามของเธอซีดเผือดเล็กน้อย ริมฝีปากไม่มีเลือด ดวงตาที่เหมือนอัญมณีของเธอลดต่ำลงเล็กน้อย ผิดหวังมาก
"กลับมาแล้วหรอ?"
"อืม"
"เป็นยังไงบ้าง?"
"ไม่เลว...คุณหล่ะ?"
"ไม่มีอะไร...พ่อแม่ของฉันรู้เรื่องนี้แล้ว"
"แม่ว่ายังไง?"
ซูเหยียนลังเลสักพัก: "แม่บอกว่า...หลังเธอกลับมาจะส่งพวกเราไปที่สำนักงานกิจการพลเรือน..."
เมื่อหลินหยางได้ยิน รูม่านตาของเบิกกว้างเล็กน้อย จากนั้นก็กลับมาเป็นปกติ ไม่พูดอะไร
เขารู้ ซูเหยียนต้องทนแรงกดดันไม่ไหวในที่สุด
หัวหน้าครอบครัวนี้คือจางชิงหยู่ ซูกวงมีบุคลิกที่เป็นรอง ต้านทานจางชิงหยู่ไม่ได้
ถ้าแม้แต่จางชิงหยู่ต้องการให้ซูเหยียนหย่า เกรงว่าเธอก็คงต้องทำเช่นนั้น
ไม่มีคนยืนอยู่ข้างเธอ นอกจากปู่ที่ตายไปแล้ว
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
มีเสียงเคาะประตูที่เร่งรีบดังขึ้น
"ใครหน่ะ?"
ซูเหยียนรีบเก็บใบหน้าเศร้าของเธอและวิ่งไปเปิดประตู
เมื่อเปิดประตู
"ซูจางหยาง?" ซูเหยียนผงะ
ซูจางหยางในชุดสูททรงตรงเดินเข้าไปโดยไม่ถอดรองเท้า
เขาจ้องมองไปที่หลินหยางและนั่งบนโซฟาอย่างไม่ใส่ใจ
"ลูกพี่ลูกน้อง มีเรื่องอะไรหรอ?" ซูเหยียนลังเลและพูด
"พวกเราตระกูลซูถูกไล่ออกจากโครงการใหญ่นั้นในเขตชิงชานแล้ว" ซูจางหยางวางเอกสารไว้บนโต๊ะ