บทที่ 2207 ทรยศ?

ชั้นสองไม่ได้ถือว่าสูง รวมรถตู้ด้วย ก็มีระยะห่างลงมาพื้นประมาณสามเมตร

ตำแหน่งที่ซูเหยียนทิ้งขาลงเกิดความผิดพลาด ไม่อย่างนั้นเธอก็ไม่บาดเจ็บหรอก

เธอกัดฟันอดทน

กงซีหยุนก็กระโดดลงมา และรีบประคองซูเหยียนลงจากรถตู้

“คุณซู คุณไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?”

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรค่ะ….”ซูเหยียนหายใจหอบพูดขึ้น

“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว พวกเรารีบไปกันเถอะ”

กงซีหยุนสีหน้าตึงเครียด กำลังจะวิ่ง ซูเหยียนกลับเปล่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดออกมา

พอมองดู ถึงได้พบว่าข้อเท้าของเธอค่อนข้างบวม

ชัดเจนว่าข้อเท้าแพลง

กงซีหยุนจนปัญญา

ซูเหยียนเป็นคนธรรมดา ไม่มีพื้นฐานอะไรเลย จะรับความทรมานแบบนี้ได้ที่ไหน?

เธอหายใจออก ไม่สนใจอะไรมากมาย พุ่งเข้าไปแบกซูเหยียนวิ่งออกไปข้างนอกทันที

“คุณกง?”

ซูเหยียนตื่นตะลึง

กงซีหยุนไม่ได้พูดอะไร สาวเท้าวิ่งไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง

ซูเหยียนน้ำตาคลอ โทษตัวเองอยู่ในใจว่าทำไมตัวเองถึงได้ไร้ประโยชน์แบบนี้

แต่เธอก็ไม่กล้าพูดอะไร ถ้าลงเดิน ก็จะทำให้กงซีหยุนล้าช้าไปด้วย

แต่ยังดีที่กงซีหยุนได้เอารถรับรองมาจอดไว้ข้างทาง เพราะเธอกังวลว่าเผื่อเกิดเรื่องอะไรขึ้น ดังนั้นเลยเอารถมาจอดไว้ตรงสี่แยกของเยว่เหยียนอินเตอร์เนชั่นแนลเพื่อใช้ในการหลบหนี

คิดไม่ถึงว่าได้ใช้มันแล้ว

“เร็ว เร็วเข้า! แค่ขึ้นรถได้ พวกเราก็ปลอดภัยแล้ว!”

กงซีหยุนพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ สาวเท้าเร็วขึ้นและจ้องมองดูรถที่จอดอยู่ไม่ไกล

แต่ตอนที่ทั้งสองจะเข้าใกล้รถ เงาร่างหนึ่งก็แฉลบออกมาจากด้านข้าง

“คุณกง! พวกคุณไม่เป็นไรใช่ไหม?”คนผู้นั้นถามขึ้น

กงซีหยุนชะงักงัน มองคนผู้นี้ด้วยความตื่นตะลึง “คุณ…จาง?”

ที่แท้คนที่มาคือจางฉีเย่นั่นเอง!