บทที่ 2219 ผมมีภารกิจของผม

ซูเหยียนนั่งอยู่ในรถด้วยความไม่สบายใจ

เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างภายนอก เธอได้ยินแค่เสียงระเบิดที่ดังอยู่รอบๆ และมีทหารจำนวนมากที่มุ่งหน้าออกไปข้างนอก

ไม่นานเธอก็ถูกพาไปขึ้นรถคันหนึ่งเพื่อออกจากกองทัพหลงเซวียน

ทหารหญิงที่ติดตามไปด้วยล้วนสวมชุดทหารเต็มเครื่องแบบและสีหน้าหน้าเคร่งขรึมจริงจัง

"คุณคะ เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ พวกคุณจะพาฉันไปที่ไหนเหรอ?" ซูเหยียนอดไม่ได้ที่จะถามทหารหญิงที่อยู่ข้างๆ

"คุณซู เราได้รับคำสั่งจากผู้บัญชาการให้อพยพพาคุณออกไปจากเจียงเฉินและไปยังฐานทัพที่ใกล้เคียง"

"ตอนนี้เจียงเฉินไม่ปลอดภัยแล้วเหรอ?"

"ใช่ค่ะ"

ซูเหยียนได้ยินเข้าก็หรี่ตาลงและแสดงอาการผิดหวัง

ทหารหญิงที่อยู่ข้างๆ มองเธอด้วยความประหลาดใจ "คุณซู คุณเป็นอะไรเหรอคะ? ไม่สบายใจอะไรหรือเปล่า?"

"อีกฝ่ายบุกโจมตีเข้ามาแล้วใช่ไหม?" ซูเหยียนเช็ดน้ำตาเบาๆ

"อืม" ทหารหญิงลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า

"คนเหล่านั้นล้วนเป็นคนจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิต เพื่อคนไร้ประโยชน์อย่างฉันคนเดียวกลับต้องสูญเสียทหารดีๆ ไปจำนวนมากมันไม่คุ้มหรอก ไม่คุ้มเลยจริงๆ...." ซูเหยียนพึมพำและดวงตาแดงก่ำ

ทหารหญิงตกใจเล็กน้อย จากนั้นก็หัวเราะเสียงดัง "คุณซู คุณเข้าใจผิดแล้ว! คุณเป็นคนของอาณาจักรมังกรและพวกเราก็เป็นทหารของที่นี่ เรามีหน้าที่เพื่อปกป้องคุณ! คุณไม่ต้องรู้สึกผิด! เพราะหากเราไม่ลุกขึ้นมาแล้วใครกันจะลุกขึ้นมาปกป้อง?"

ซูเหยียนไม่พูดอะไร ทว่าเธอกำมือแน่น

ทันใดนั้นเอง

ปัง! !

เหมือนว่ารถไปชนอะไรเข้าทำให้เกิดเสียงดังและรถก็สั่นไหวเล็กน้อยและจากนั้นก็หยุดลง

ทหารในรถต่างรีบหยิบปืนกระโดดลงรถทันที

"คุณซู รีบลงรถเร็วเข้า"