บทที่ 2224 แข็งทื่อ

"ของคุณก็ได้ไปแล้ว ยังไม่คิดปล่อยคนมาอีกเหรอ?" หลินหยางกล่าวขณะจ้องมองเขา

"ให้คุณ!"

จางฉีเย่กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาและจากนั้นก็ผลักซูเหยียน

ซูเหยียนเดินโซเซออกไป

หลินหยางรีบเข้าไปประคองเธอไว้

ทหารหญิงสองคนนั้นก็ขยับมาทางนี้อย่างยากลำบาก

แม้จะหมดไร้ซึ่งตัวประกันไป แต่จางฉีเย่กลับไม่รู้สึกกลัว

เขาได้ในสิ่งที่เขาต้องการแล้ว

เพียงแค่ได้ดอกบัวขาวล้างโลกมาครอง ฉะนั้นเขาไม่มีทางเกรงกลัวหลินหยางเด็ดขาด! หากต้องต่อสู้กันขึ้นมาจริง เขาเชื่อว่าด้วยความสามารถของหลินหยางแล้วคงไม่สามารถรับมือกับดอกบัวขาวล้างโลกได้อย่างแน่นอน

"ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?" หลินหยางทำการฝังเข็มในพวกเธอพร้อมกับถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง

"ไม่...ไม่เป็นไร..."

"ขอบคุณมากนะคะหมอเทวดาหลิน"

ทหารหญิงทั้งสองกล่าวขอบคุณ

ซูเหยียนเองก็เอ่ยปากเช่นกัน

"ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว!" หลินหยางถอนหายใจ

"หมอเทวดาหลิน ในเมื่อผมได้ของมาครองแล้ว งั้นก็ถึงเวลาที่ผมควรไปจากที่นี่ และหลังจากนี้ผมจะสั่งให้คนของผมปล่อยตัวกงซีหยุนออกไป หวังว่าครั้งหน้าที่เราต้องเจอกันคงไม่ต้องลงมือต่อสู้อะไรกันนะครับ" จางฉีเย่กล่าวด้วยรอยยิ้มและจากนั้นก็หันหลังออกไป

แต่ขณะนี้เอง หลินหยางก็ตะโกนออกไป "ใครบอกให้คุณไป?"

เมื่อพูดจบ จางฉีเย่ก็สะดุ้งและหันกลับไปมอง "หมอเทวดาหลิน ยังมีธุระอะไรเหรอ?"

"แน่นอน คุณได้ของของผมไปแล้ว คุณก็ควรคืนกลับมาให้ผมไม่ใช่เหรอ?" หลินหยางกล่าว

"หมอเทวดาหลิน คุณคงไม่ได้หมายถึงดอกบัวขาวนี้ใช่ไหม?" จางฉีเย่หรี่ตาลง "หรือคุณคิดอยากลองดีกับดอกบัวขาวนี้? ถ้าเป็นแบบนั้น คุณไม่ฉลาดเอาซะเลย แม้แต่สื่อหลงเทียนยังไม่สามารถรับมือกับสิ่งนี้ได้ ผมแนะนำว่าอย่าลองดีเลย ไม่งั้นจะจบชีวิตเพราะสิ่งนี้เปล่าๆ ซึ่งไม่เป็นผลดีอะไรเลย"