บทที่ 2225 ไม่กลัว

"ทำไมถึงเป็นแบบนี้? อยู่ในช่วงระบายความร้อน....ทำไม...ทำไมมันถึงอยู่ในช่วงระบายความร้อน?" จางฉีเย่พึมพำอย่างเหม่อลอย "ผมเคยได้ยินชวี่เจิ้งกล่าวว่าดอกบัวขาวล้างโลกได้ถูกปรับปรุงซ่อมแซมใหม่จนสามารถใช้งานต่อเนื่องได้อย่างน้อยห้าน้อย ทำไมมันถึงเข้าสู่ช่วงระบายความร้อนแล้ว?"

"จางฉีเย่ คุณลืมไปแล้วเหรอว่าผมมาจากไหน?" หลินหยางกล่าว

"เทพอัคคี?" เขาหายใจอย่างหนักและเบิกตากว้างจ้องมองหลินหยาง "หรือว่า...คุณถล่มทำลายเทพอัคคีลงแล้ว?"

"จะถูกว่าทำให้พ่ายแพ้ก็ไม่ถูก อย่างน้อยเทพอัคคีคงไม่บุกมาหาเรื่องผมในช่วงระยะเวลาอันสั้นนี้ได้! ส่วนดอกบัวขาวล้างโลกนี้ คุณก็ไม่มีทางกระตุ้นการทำงานของมันได้อีก! เอามาคืนผมเถอะ!"

หลินหยางกล่าวและจากนั้นก็ยกมือขึ้นคว้ากลางอากาศ ทำให้พลังอันแข็งแกร่งพัดเข้ามาปกคลุมแขนของจางฉีเย่

หลินหยางทำการดึงอย่างแรง

ฉึก!

จากนั้นมือข้างที่เขาจับดอกบัวขาวล้างโลกอยู่ก็ขาดลงทันทีและกระเด็นเข้าหาหลินหยาง พร้อมกับที่เขาก็รับไว้อย่างแม่นยำ

"อ๊า! ! !"

จางฉีเย่ร้องเสียงโอดครวญ เขากุมแขนอย่างเจ็บปวด

จากนั้นดอกบัวขาวล้างโลกก็กลับมาอยู่ในมือของหลินหยางอีกครั้ง

แต่ดูเหมือนว่าเรื่องจะยังไม่จบเพียงแค่นั้น

หลินหยางเดินไปหาจางฉีเย่ด้วยสีหน้าเยือกเย็น

สีหน้าของจางฉีเย่เคร่งเครียด เขารีบลุกขึ้นและพุ่งเข้าใส่หลินหยางเพื่อตอบโต้กลับ

เขารู้ดีว่าเขาไม่สามารถหนีไปไหนพ้นอย่างแน่นอน

ถึงตอนนี้แล้ว ทำได้เพียงต่อสู้อย่างถึงที่สุด

และหมัดของเขาเพิ่งจะปล่อยออกมา หลินหยางก็พลิกฝ่ามือและพุ่งเข้าไปเช่นกัน

พลังเวทย์ปะทะเข้ากับไฟประหลาดหลากสีจนเกิดระเบิดขึ้นอย่างรุนแรง

หมัดของจางฉีเย่ไม่สามารถทำอะไรหลินหยางได้แม้แต่นิดเดียว ทว่าไฟประหลาดหลากสีของหลินหยางกลับทำให้หมัดของเขามอดไหม้

ทันใดนั้นเองหมัดของเขาก็มีไฟลุกโชน

จางฉีเย่ตกตะลึงจนหน้าซีด

เขารู้ถึงความน่ากลัวของไฟประหลาดหลากสีนี้ จากนั้นก็รีบกระตุ้นพลังไปที่แขนของเขา