บทที่ 2226 ถูกปิดล้อม

"ดี! ดีมาก!"

หลินหยางพยักหน้าและกล่าวเสียงแหบแห้ง "ผมรู้ว่าคุณไม่กลัวตาย! งั้นผมจะไม่ฆ่าคุณ!"

"ไม่ฆ่าผม?"

จางฉีเย่ตกใจและมองหลินหยางอย่างเหลือเชื่อ "คุณต้องการจะ...ปล่อยผมไป? เป็นไปไม่ได้! เท่าที่ผมรู้มาคุณไม่ใช่คนที่จะปล่อยศัตรูไปง่ายๆ! คุณไม่มีทางปล่อยผมไปอย่างแน่นอน!"

"ใช่ ผมไม่คิดจะปล่อยคุณไป! แต่ผมมีแผนการของผมเอง!"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา "คุณควรจะรู้ดีว่าผมเป็นนักศิลปะการต่อสู้ทางการแพทย์คนหนึ่ง ผมมีทักษะการรักษาโรคจำนวนมากที่ไม่มีใครเคยมีมาก่อน วิธีการของผม! แน่นอนว่าคุณคงไม่เคยได้ยินมาก่อน! คุณวางใจได้ว่าผมจะไม่ฆ่าคุณ! เพราะผมอยากให้คุณเหมือนตกนรกทั้งเป็น! ให้คุณอยู่กับความทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสไปตลอดชีวิต!"

เมื่อพูดจบ หลินหยางก็ยกมือขึ้นมาและดึงขาทั้งสองข้างของจางฉีเย่จนขาด

"อ๊า! !"

เสียงร้องโอดครวญดังไปทั่วบริเวณ

ซูเหยียนและคนอื่นๆ ตกใจจนไม่กล้าจ้องมองสิ่งที่เกิดขึ้น

"ไม่! หมอเทวดาหลิน ไม่! ขอร้องล่ะปล่อยให้ผมตายไปซะเถอะ! ขอร้องล่ะ!" จางฉีเย่ตะโกนอย่างโอดครวญ

"คุณก็รู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้!"

หลินหยางกล่าวเสียงแหบแห้งและจากนั้นก็ค่อยๆ ปล่อยมือ

ตึง!

ร่างของจางฉีเย่ตกลงสู่พื้นอย่างแรง

เขาในตอนนี้นั้นแขนขาขาดทั้งหมด ซึ่งเขาไม่มีทางข่มขู่คุกคามหลินหยางได้อีกต่อไป แม้แต่การวิ่งหนีไปก็ถือเป็นเพียงความหวังที่ไม่มีทางเป็นจริงได้

เขาเสมือนปลาบนเขียงที่รอให้คนมาฆ่า

หลินหยางหยิบอุปกรณ์ออกมาเพื่อเตรียมทำให้จางฉีเย่เป็นลมหมดสติไปและจากนั้นก็พาเขากลับไปที่สถาบันการแพทย์พรรคซวนอี

เขาไม่เคยโกรธแค้นใครแบบนี้มาก่อนเลย

สิ่งที่ทำให้เขาโกรธแค้นจางฉีเย่ไม่เพียงแค่เพราะเขาทรยศหักหลัง แต่ยังมีความเกลียดชังที่ถูกเหยียบย่ำความอดทน!

การที่จางฉีเย่รวมพลังกับลัทธิปีศาจสวรรค์เพื่อลงมือกับซูเหยียนนั้น ก็เพราะเขารู้ว่าซูเหยียนคือจุดอ่อนของหลินหยาง!

เขาคนนี้ได้บอกจุดอ่อนของเขาแก่ศัตรูของตัวเอง!