ตอนที่ 224
บทที่ 224 ซื่อจี้ห๋าวชิง
October 21, 2026
"หลินหยาง นี่...มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น?" ซูเหยียนถามอย่างไร้เดียงสา
"ไฟไหม้ พวกเราต้องรีบออกไป" หลินหยางพูดอย่างเคร่งขรึม
"อะไรนะ?" ซูเหยียนตกใจ
จางชิงหยูและซูกวงตื่นขึ้มาเช่นกัน ทั้งสองคนถูกลั่วเฉียนและเสี่ยวตงพยุงขึ้นมา
เมื่อเห็นภาพของไฟและควันที่หนาทึบ ทั้งสองก็อึ้ง
"ให้ตายเถอะ ฉันทำอะไรผิด จางชิงหยูทำอะไรผิดไป? ทำไมต้องทำกับฉันเช่นนี้!" จางซิงหยูคร่ำครวญ โดยไม่รู้ว่าเธอกลัวหรืออะไร เธอถึงกับหลั่งน้ำตา
"ทางออกถูกปิด พวกเราไปไหนไม่ได้แล้ว!" ซูกวงพูดตัวสั่น
ลั่วเฉียนกัดฟันและมองหาถังดับเพลิง แต่เธอก็แปลกใจที่พบว่าถังดับเพลิงที่ควรจะแขวนอยู่บนผนังหายไปในบางจุด...
"ถังดับเพลิงส่วนใหญ่ถูกขโมยไป ดูเหมือนว่านี่เป็นการลอบวางเพลิงโดยไตร่ตรองไว้ล่วงหน้า จุดประสงค์ของการลอบวางเพลิงคือเผาพวกเราทั้งเป็น!"
หลินหยางพูดอย่างเย็นชา
"หลินหยาง พวกเราจะทำยังไงกันดี?" ลั่วเฉียนถามอย่างหมดหวัง
"พี่เฉียน ฉัน...ฉันแทบจะหายใจไม่ออกแล้ว ทรมานเหลือเกิน...แอะ แอะ..." เสี่ยวตงไอออกมา
ควันหนาทึบทำให้คนที่นี่หายใจไม่ออก
ทุกคนตามผมมาทางนี้"
ดวงตาของหลินหยางสั่นไหว จู่ๆ ก็หันไปทางขวามือ
"หลินหยาง นั่นมันทางตัน แม้แต่หน้าต่างก็ไม่มี..." ลั่วเฉียนพูดอย่างเร่งรีบ
"รีบตามผมมาเร็ว!"
หลินหยางตะโกน น้ำเสียงของเขาไม่ต้องสงสัย
เมื่อเห็นเช่นนี้ ลั่วเฉียนทำได้เพียงกัดฟันและเดินหน้าไป
แต่เมื่อเห็นหลินหยางพาคนหลายคนไปที่กำแพง เขาก็จ้องไปที่กำแพง ทันใดนั้นก็ยกเท้าขึ้น และเตะกำแพงอย่างดุเดือด
ตูม!
เสียงอู้อี้ดังออกมา
เท้าขวาของหลินหยางกระแทกกับกำแพง และกำแพงก็แตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย โดยมีรอยแตกอยู่ทั่วทุกแห่ง
"อะไรกัน?"
ทุกคนอึ้ง
หลินหยางถีบต่อไปเรื่อยๆ
ปัง!
ปัง!
ปัง!
ตูม....
เมื่อเตะครั้งที่สี่ กำแพงหนาด้านหน้าของเขาพังทลายลงอย่างแรง และถูกหลินหยางเตะออกไป
ทุกคนงง
รวมทั้งซูเหยียนด้วย
"คุณ...เท้าของคุณ...มันอะไรกัน? ทำไมคุณถึงได้มีแรงขนาดนี้?" ซูเหยียนถาม
"ไม่ใช่ว่าผมแข็งแรง แต่กำแพงนี้ไม่แข็งแรงเอง บางทีกำแพงอาจตัดมุมแล้วเปิดออกด้วยการเตะเล็กน้อย" หลินหยางเอ่ยปากไปงั้นๆ
แต่เมื่อคำอธิบายนี้เข้าหูของครอบครัวซูกวงกลับเป็นเหตุผลที่เข้าใจได้
"ฉันบอกแล้วไง เป็นไปได้ไหมที่ขยะชิ้นนี้ยังสามารถเป็นซุปเปอร์ฮีโร่ได้?" จางชิงหยูกระแทกเสียง
ทุกคนเดินออกมาจากรู
และไฟก็แผดเผามากขึ้นเรื่อยๆ
ผู้อยู่อาศัยในบริเวณใกล้เคียงนำถังดับเพลิงออกมาเพื่อช่วยดับไฟ และไม่กี่นาทีต่อมา รถดับเพลิงก็มาถึงทางเข้าคลินิก
เมื่อทุกคนร่วมมือกันดับไฟคลินิกของลั่วเฉียนก็ถูกไฟไหม้แล้ว และไม่มีอะไรเหลือ
เธอจ้องไปที่โรงพยาบาลที่กลายเป็นขี้เถ้าต่อหน้าของเธอ ถอนหายใจอย่างหมดหนทาง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความโศกเศร้า
นี่เป็นความพยายามทั้งหมดของเธอ
"ทุกคนไม่เป็นไรใช่ไหม?" หลินหยางถาม
"ไม่เป็นอะไร..."
ทุกคนตอบ
"ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว"
หลินหยางพยักหน้า และเดินไปทางลั่วเฉียน
"ลั่วเฉียน ผมถามอะไรคุณหน่อย"
"อะไร?" ลั่วเฉียนมองไปที่เขาอย่างงงๆ
"วันนี้คุณไปซื้อวัสดุยามาหรือเปล่า?" หลินหยางพูดอย่างเคร่งขรึม