บทที่ 225 ขยะ

และในเวลานี้ จู่ๆ คนขับด้านหน้าก็ตะโกนออกมา: "คุณผู้หญิงหลังไหนหรอ?"

"อ๊า? เดี๋ยวฉันดูหน่อย!"

ลั่วเฉียนได้สติกลับมาก็รีบหยิบกุญแจออกมา เหลือบมองดูเลขที่บ้านที่แขวนอยู่

แต่เมื่อดู ลั่วเฉียนก็ตกตะลึง

"เสี่ยวเฉียน เป็นอะไร?" ซูเหยียนถามด้วยความสับสน

"ไม่...ไม่มีอะไร...พี่คนขับ คุณขับไปตรงกลางละกัน"

"ตรงกลางหรอ? พื้นที่ใจกลางหรอ? เกรงว่าผมจะเข้าไปที่นั่นไม่ได้..." คนขับขมวดคิ้ว

"คุณไปก็พอ..." ลั่วเฉียนกลืนน้ำลาย

คนขับลังเลสักพัก จากนั้นก็หมุนพวงมาลัยไปยังใจกลาง

อย่างไรก็ตาม ไม่นานหลังจากที่รถแล่นไป รปภ.หลายคนก็หยุดรถ

ผู้คนมองออกไปนอกหน้าต่างและเห็นว่าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่นี่เป็นทหารผ่านศึกทั้งหมด และคุณภาพของพวกเขาสูงมาก

"ท่าน ถ้าเกิดเป็นเจ้าของที่นี่ก็ของให้แสดงกุญแจออกมา ถ้าคุณเป็นแขกของที่นี่ก็ต้องโทรเรียกเจ้าของบ้านมา" เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนหนึ่งก้าวมาด้านหน้า

คนขับรีบหันไปมองลั่วเฉียน

ลั่วเฉียนลังเล จากนั้นก็หยิบยื่นกุญแจไปให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเห็น สีหน้าก็เปลี่ยนและรีบทำความเคารพลั่วเฉียน ถอยหลังออกไป

ท่าทางของเขาหวาดกลัวจริงๆ

ลั่วเฉียนให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยดูอะไร ทำไมจู่ๆ พวกเขาถึงเป็นเช่นนี้?

รถพยาบาลหยุดด้านนอกของเขตใจกลาง

ด้วยความหมดหนทาง ลั่วเฉียนและเสี่ยวตงหยิบรถเข็นออกมาและอุ้มซูเหยียนไปนั่งบนนั้น จางชิงหยูและซูกวงเดินเข้าไปด้านในด้วยไม้เท้า

ในเวลานี้ทุกคนเหมือนคนแก่ที่เดินเข้ามาในสวนดอกไม้ เดินไปมองไป แม้แต่พื้นดินที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาก็ไม่ใช่หินธรรมดาซึ่งมีความพิเศษอย่างยิ่ง

"ที่นี่น่าทุ่งมาก..." เสี่ยวตงพูด

"ถ้าจะให้ฉันอยู่ที่นี่ทั้งชีวิต ฉันคิดว่าชีวิตของฉันสมบูรณ์แบบแล้ว..." จางชิงหยูอดไม่ได้ที่จะพูดออกมา

ลั่วเฉียนยิ้มอย่างขมขื่น ในใจของเธอเต้นรุนแรงขึ้น

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่หลายคนจะเข้าสู่พื้นที่ตรงกลาง ก็มีเสียงเยาะเย้ยมาจากด้านข้าง

"หืม? นี่ไม่ใช่คุณผู้หญิงซูเหยียนหรอ? พวกคุณเข้ามาที่นี่ได้ยังไง? ไม่รู้หรอว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คนจนอย่างพวกคุณจะมาได้?"

เมื่อเสียงดังขึ้น หลายคนก็มีสีหน้าโมโห มองไปทางต้นเสียง

แต่กลับเห็นกลุ่มชายหญิงที่แต่งตัวดีเดินผ่านมา

ซูเหยียนที่นั่งรถเข็นเหลือบเห็นคนเหล่านั้น สีหน้าซีดอย่างมาก...

เมื่อเห็นคนเหล่านั้นเดินมา ท่าทางลั่วเฉียนก็ไม่ดี

เธอมองไปที่ซูเหยียนที่อยู่บนรถเข็นโดยไม่รู้ตัว และแน่นอนว่าร่างกายของซูหยานสั่นเล็กน้อย ใบหน้าเล็กๆ ของเธอก็ซีด มือเล็กๆ ของเธอจับที่วางแขนของรถเข็นไว้แน่น และดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความโกรธและความกลัว

"หืม คุณผู้หญิงซู คุณเป็นอะไรไป? ขาหักหรอ? ถึงได้มานั่งรถเข็น?"

ผู้หญิงที่อยู่ข้างหน้าพวกเขา ที่แต่งหน้าจัดและใส่เสื้อผ้าเปิดเผย มองซูเหยียนด้วยรอยยิ้ม และการเสียดสีในดวงตาของเธอก็ชัดเจนเป็นพิเศษ

"ฉางว่านเยว่! คุณมีเรื่องอะไรหรอ?" ซูเหยียนกัดฟันถาม

"หืม พวกเราไม่ใช่เพื่อนกันหรอ ทำไมเธอเยือกเย็นอย่างนี้หล่ะ?" หญิงที่ชื่อฉางว่านเยว่ยิ้มและพูด

"เพื่อนหรอ? เฮอะ นั่นมันแต่ก่อน พวกเราตัดความสัมพันธ์กันไปนานแล้ว ฉางว่านเยว่ แล้วก็คุณหม่านฟู่ซี! พวกคุณออกไป! ไปให้ไกลๆ!" ลั่วเฉียนข้างๆ ตะโกนออกมา

"เหอะๆ ลั่วเฉียน ปากเธอยังดีเหมือนเดิม? แต่น่าเสียดายคุณไม่ใช่คุณผู้หญิงตระกูลลั่วแล้วหนิ เรื่องของเธอหน่ะฉันได้ยินมาหมดแล้ว ทำไมหรอ? ไมมีตระกูลลั่วสนับสนุนแล้วยังกล้าดีต่อหน้าฉันหรอ? คุณเป็นใครหรอ?" ฉางว่านเยว่พูดด้วยรอยยิ้มอย่างเยือกเย็น สายตาที่จ้องมองลั่วเฉียนมีความชั่วร้ายอย่างหนานแน่น

"เธอ..." ลั่วเฉียนโมโห