บทที่ 2251 ปล่อยพลัง

“หมอเทวดาหลิน!”

ผู้คนต่างตกใจหวาดกลัว ร้องเสียงหลงออกมาทันที

แต่โชคดีว่าพลังไม่ได้รุนแรงอะไร แค่ปะทะทำให้หลินหยางเสียสมดุลได้เท่านั้น เขาถอยกลับอย่างรวดเร็วและหลบอย่างหลักแหลม หมอกสีม่วงกลายเป็นโผอ้าปากงับความว่างเปล่า

แต่ฝีมือของชายชราไม่ได้มีแค่นี้

เขาเคลื่อนไหวฝ่ามือต่อไปเรื่อยๆ จนหมอกพิษเรียงตัวเป็นคลื่นลูกใหญ่ยักษ์ลูกหนึ่ง มันรุนแรงและหนาแน่น

หลินหยางไม่กล้าดันทุรัง ยังคงแฉลบตัวหลบอย่างต่อเนื่อง

รอหลังจากที่เขาหลบกลุ่มม่านหมอกพิษคราที่เจ็ดได้ จู่ๆเขาก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ เมื่อหันกลับไปมอง

กลับได้เห็นหมอกพิษที่ถูกเขาหลบได้เหล่านั้นรวมตัวอยู่ด้านหลังเขา ไม่ได้หายไป กลับกันตอนนี้มันได้เป็นเหมือนเมฆหนาลอยล่องขึ้น

“เห็นแล้วใช่ไหม? แต่น่าเสียดาย มันสายเกินไปแล้ว”ชายชรายิ้มกริ่ม ใบหน้าชราเหี้ยมโหดพร้อมกับยกมือคว้าจับไว้

ชั่วพริบตาเดียว หมอกพิษทั้งหมดก็ไหลรวมกันอย่างรวดเร็ว กลายเป็นคลื่นหมอกเจ็ดสีใหญ่โตมโหฬาร เข้ามาปกคลุมหลินหยางทันที

หลินหยางไม่มีทางหนีที่ไล่ให้หลบเลี่ยงได้เลย คนทั้งคนถูกกลืนไปหมอกหนาทึบและหายเข้าไปในหมอกพิษนั้น

ทุกคนเบิกตาโพลงกว้าง มองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยความตื่นตะลึง

“ประธานหลินเขา….เขา….”

“วางใจ หมอเทวดาหลินจะต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน”

“ใช่ ต้องเชื่อใจหมอเทวดาหลิน พิษเล็กน้อยนี้ จะทำอะไรเขาได้ยังไง?”

“จะต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน”

ทุกคนปลอบโยนซึ่งกันและกัน ถึงแม้จะตื่นตะลึงกัน แต่พวกเขายังคงรู้สึกว่าทักษะทางการแพทย์ของหลินหยาง จะต้องจัดการกับพิษร้ายนี้ได้แน่นอน

หม่าไห่กระจายฝูงชนออก และใช้เครื่องจักรจำนวนหนึ่งดูดหมอกพิษออกจากบริเวณโดยรอบจตุจักร

รอหลังจากลมพัดผ่านมา หมอกพิษสลายไป เงาร่างของหลินหยางก็ได้ปรากฏต่อสายตาผู้คนอีกครั้ง

แต่ทว่าเขาในเวลานี้ ได้เอามือยันพื้นไว้ข้างเดียว และคุกเข่าลงบนพื้น กระอักอาเจียนออกมาเป็นเลือดไหลไม่หยุด

เดิมทีควรจะเป็นเลือดสีแดงสดแต่เวลานี้เป็นสีดำ

เดิมทีใบหน้าซีดเผือด คิดไม่ถึงเลยว่าจะถูกปกคลุมด้วยความอึมครึม

นี่ชัดเจนเลยว่าได้รับพิษรุนแรงแล้ว!

“ห๊ะ?”