บทที่ 2252 คุณมีความสามารถแค่นี้เหรอ?

หมอกพิษสีเขียวเข้มที่น่าสะพรึงกลัวแต่เดิมสลายตัวไปอย่างสิ้นเชิงหลังจากโดนโจมตีจากหลินหยาง หมอกพิษทั้งหมดดูเหมือนจะถูกดูดซับโดยบางสิ่งทำให้ไม่มีร่องรอยหลงเหลืออยู่

หลายคนส่งเสียงแสดงความประหลาดใจ

รอยยิ้มบนใบหน้าของหญิงสาวหยุดนิ่ง เธอขมวดคิ้วและถามว่า "อาจารย์ เกิดอะไรขึ้น? พิษของอาจารย์...ถูกคนอื่นสกัดกั้นได้อย่างนั้นเหรอ?"

"ไม่ ไม่ใช่!"

ชายชราจ้องมองที่หลินหยางด้วยใบหน้าที่หนักอึ้ง

หลังจากนั้นไม่นาน จู่ๆ เขาก็นึกบางอย่างขึ้นได้ และอุทานด้วยความประหลาดใจ "แย่แล้ว พิษของผม...ถูกชายคนนี้หลอกใช้ประโยชน์แล้วจริงๆ!"

"หลอกใช้ประโยชน์?"

หญิงสาวชะงักไปครู่หนึ่ง ยังไม่เข้าใจว่าหมายถึงอะไร

และขณะนี้เอง

วูบ! วูบ! วูบ...

จู่ๆ พายุไซโคลนที่อยู่รอบๆ หลินหยางรุนแรงขึ้นราวกับพายุเฮอริเคนที่บิดเบี้ยว ซึ่งมีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ

ชายชราจ้องมองที่หลินหยางดวงตาแก่ชราของเขาอย่างเคร่งขรึมมาก จากนั้นราวกับว่าเขาเข้าใจทุกอย่างชัดเจนพร้อมกับพึมพำ "มีอัจฉริยะเช่นนี้อยู่ในโลกจริงๆ! มีอัจฉริยะเช่นนี้จริงๆ..."

"อาจารย์..." หญิงสาวอุทานด้วยความประหลาดใจ

จากนั้นก็เห็นว่าพายุที่หมุนรอบหลินหยางค่อยๆ สลายไปอย่างไร้ร่องรอย

และหลินหยางเองก็ได้รับการเปลี่ยนแปลงที่น่าสะเทือนจากก่อนหน้านี้

ร่างกายของเขาปรากฏเส้นแห่งความมืดจำนวนมากบนผิวหนังของเขา ผิวของเขาเปลี่ยนไปซีดมาก และผมสีดำของเขากลายเป็นสีขาวขึ้นมาทันที

“นี่คือ...” หญิงสาวถามอย่างเหม่อลอย

"ร่างโยวหมิงซา!" ชายชราพูดเสียงทุ้ม "ร่างแบบนี้จะสงบได้ก็ต่อเมื่อเจอพิษนับหมื่นชนิดเท่านั้น! ผู้ที่มีร่างแบบนี้จริงๆ แล้วมีภูมิต้านทานต่อพิษทั้งหมดในโลก...ร่างแบบนี้ แม้แต่ผมเองก็ไม่เคยฝึกฝนมาก่อนเลย!"

"อะไรนะ?" หญิงสาวสูดหายใจเข้า "งั้นก็หมายความว่า..."

"เขาคนนี้หลอกใช้พิษของผม เขาใช้พิษของผมเพื่อกระตุ้นร่างโยวหมิงซา ฮึ ตอนนี้ดูเหมือนน่าสนใจขึ้นมากเลยทีเดียว" ชายชราพูดอย่างเคร่งขรึม

แม้ว่าคำพูดจะฟังดูผ่อนคลาย แต่น้ำเสียงก็เต็มไปด้วยความจริงจัง

ในเวลานี้หลินหยางยกมือขึ้นและคว้าชายชราขึ้นกลางอากาศ

ดวงตาของชายชราเปลี่ยนไปด้วยความประหลาดใจ และเขาก็เปิดใช้งานพลังพิษทันทีเพื่อต่อสู้กลับ

เขารู้ว่าเมื่อเผชิญกับร่างที่มีพิษเช่นนี้ การหลบหนีต่อไปก็ไร้ประโยชน์!

เพราะฝ่ายตรงข้ามสามารถวางยาพิษได้ทุกส่วนของร่างกายเขาได้ตามต้องการ!

เขาทำได้เพียงใช้พลังพิษเพื่อปกปิดร่างกายของเขา และช่วยต้านทานพลังพิษ

อย่างไรก็ตาม...ในที่สุดเขาก็ประเมินความน่ากลัวของร่างโยวหมิงซานี้ต่ำไป

เมื่อเห็นหลินหยางจับฝ่ามือ ก๊าซพิษสีดำจำนวนมากก็ปรากฏขึ้นรอบๆ ร่างของชายชราทันที ก๊าซพิษนี้เป็นเหมือนฝ่ามือขนาดใหญ่ที่โอบชายชราไว้แน่น และเริ่มกัดกร่อนร่างกายของเขาอย่างบ้าคลั่ง ตั้งใจที่จะรุกล้ำเข้าไปในตัวเขาเพื่อพยายามจะเอาชีวิตของเขา

"ไสหัวไป! ออกไปจากที่นี่ให้หมด!"

ชายชราคำราม ระดมพลังพิษในร่างกายของเขาอย่างบ้าคลั่ง เพื่อพยายามบังคับให้พิษของหลินหยางออกไป

แต่หลินหยางยกมือขึ้นแน่น และพยายามอย่างเต็มที่เพื่อกระตุ้นพิษ

ทั้งสองฝ่ายปะทะกันอย่างรุนแรง

ผู้คนที่อยู่รอบนอกมองเห็นเพียงหมอกสีดำทั่วร่างกายของชายชราที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจอย่างมาก

ชายชราเหงื่อตก ใบหน้าของเขาตึงเครียดและกัดฟันแน่น ราวกับว่าเขากำลังพยายามอย่างมาก

ทว่าหลินหยางมีสีหน้าเคร่งขรึม ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยการมองโลกอย่างครอบงำ

"ผู้อาวุโส คุณมีความสามารถแค่นี้เองเหรอ?" หลินหยางพูดเสียงแหบพร่า

"อะไรนะ?"

ชายชราเงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน

ถึงตอนนี้ หลินหยางก็บีบฝ่ามือของเขาอย่างรุนแรง

ทันใดนั้นพลังที่ครอบงำและหยิ่งยโสก็ถูกส่งไปที่ชายชราทันที

"แย่แล้ว!" ชายชราแอบอุทานด้วยความผิดปกติและพยายามขัดขืนอีกครั้ง แต่ก็ไม่เป็นผล

บูม!