บทที่ 2261 ต่อแถวรักษาอาการป่วย

หลินหยางมองไปที่ชายเหล่านั้นพร้อมกับสังเกตพิจารณาอย่างละเอียดก่อนจะถามออกไป "พวกคุณรู้จักผมเหรอ?"

"ไม่รู้จัก"

"หน้าคุ้นมาก เหมือนเคยเจอกันที่ไหน"

พวกเขาต่างพากันหัวเราะชอบใจ

"งั้นพวกคุณอาจไม่รู้จักผม แล้วถ้างั้นพวกคุณจะรู้ได้ยังไงว่าผมเป็นคนยังไง?" หลินหยางกล่าว

"พวกเราไม่ค่อยรู้จักคุณเท่าไร แต่เรารู้จักคนที่ยืนอยู่ข้างคุณ คุณคือกองทัพหลงเซวียนใช่ไหม? ฮึ คิดไม่ถึงเลยว่ากองทัพหลงเซวียนก็มาที่นี่ด้วย! เชอะ!"

ชายคนก่อนหน้าเบะปากเย้ยหยันและกล่าวอย่างไม่แยแส

แม้เขาจะไม่ได้ระบุตัวตนว่าพูดถึงใคร ทว่าน้ำเสียงนั้นกลับเต็มไปด้วยความไม่แยแส

หลินหยางส่ายหน้าและเบื่อหน่ายที่จะใส่ใจกับคนเหล่านี้

คนของกองทัพหลงเซวียนต่างทำหน้าไม่ถูก แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก หนึ่งในนั้นกลับพูดกับหลินหยางอย่างเกรงใจ "แม่ทัพหลินเชิญทางนี้ เชิญทางนี้"

"อืม"

หลินหยางพอจะคาดเดาได้ว่าเพราะอะไร จากนั้นก็พยักหน้าและเดินไป

เมื่อเขาเดินเข้าไปในคฤหาสน์บนเกาะไป๋จี๋ เขาก็ถามขึ้นทันที

"คนเหล่านั้นเป็นใคร?"

เมื่อคำพูดนี้ออกไป สีหน้าของทุกคนดูย่ำแย่และเหมือนจะไม่กล้าตอบอะไร

"ไม่สะดวกที่จะพูดเหรอ?" หลินหยางถาม

"ล้วนเป็น....ทายาทของกองทัพอื่นๆ..." สมาชิกคนหนึ่งกล่าวอย่างแผ่วเบา "ที่พวกเขามาครั้งนี้เพราะมาเยี่ยมผู้บัญชาการมู่...หมอเทวดาหลินอย่าไปสนใจพวกเขาเลย พวกเขายังเด็กเลยไม่รู้เรื่องเท่าไร..."

"เหรอ?"

หลินหยางพยักหน้าและตระหนักขึ้นได้ทันที

ในขณะนี้ ภายในและภายนอกคฤหาสน์ได้รับการคุ้มกันโดยยอดฝีมือระดับสูงของอาณาจักรมังกร

ยอดฝีมือเหล่านี้แต่ละคนมีร่างกายและพละกำลังที่น่าทึ่ง

และพวกเขาทั้งหมดมีอาวุธครบมือ และอุปกรณ์ที่พวกเขาติดตั้งนั้นเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่ทันสมัยที่สุดของอาณาจักรมังกร

มีกองทหารรักษาการณ์เหล่านี้อยู่ที่นี่ แม้ว่าจอมมารสูงสุดจะนำยอดฝีมือของลัทธิปีศาจสวรรค์เข้ามา พวกเขาอาจไม่สามารถพิชิตเกาะไป๋จี๋ได้อย่างแน่นอน

เพราะท้ายที่สุดแล้ว เขาเป็นหนึ่งในสามผู้บัญชาการที่น่ายำเกรงในอาณาจักรมังกร ดังนั้นจึงได้รับการปรนนิบัติเป็นอย่างดี

หลังจากแสดงบัตรประจำตัวแล้ว หลายคนได้รับอนุญาตให้เข้าไปได้ แต่พวกเขาถูกนำโดยทหารที่อยู่ข้างในและไม่สามารถเดินไปไหนได้อย่างอิสระ

แต่เมื่อหลินหยางถูกนำตัวไปที่ห้องพักที่มู่ไท่จี๋อาศัยอยู่ เขาก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง

เขาเห็นคิวยาวเหยียดอยู่หน้าห้องพัก

คนที่ต่อคิวสวมเสื้อคลุมสีขาวและชุดคอจีนพร้อมกับถือกล่องยาและอุปกรณ์ใส่เข็ม...

คนเหล่านี้เหมือนจะเป็นหมอ?

"คุณยืนเข้าแถวอยู่ตรงนี้แล้วกัน" ขณะนี้เอง ทหารคนที่เดินนำหลินหยางมาก็ชี้ไปที่ปลายแถวและกล่าวกับหลินหยาง

"ต่อแถว?"

หลินหยางตกใจ

"ใช่ เพราะคนที่เดินทางมารักษาผู้บัญชาการมู่นั้นมีเป็นจำนวนมาก! ฉะนั้นหากต้องการรักษาให้ผู้บัญชาการมู่ก็ต้องรอ!" ทหารคนนั้นกล่าว

"อะไรกัน? หมอจำนวนมากเช่นนี้กับคนไข้คนเดียว ทุกคนให้แผนการรักษาที่แตกต่างกัน หากเกิดอะไรขึ้น มันจะไม่ยิ่งทำให้อาการของคนไข้แย่ลงเหรอ?" หลินหยางขมวดคิ้ว

"ฮึ คุณดูอาการของผู้บัญชาการมู่ก่อนแล้วค่อยพูดแล้วกัน! วันนี้มีหมอกว่าสามสิบคนแล้วที่เข้ามา ทว่ากลับไม่มีใครสามารถรักษาผู้บัญชาการมู่ได้เลยสักคน! คุณคิดว่าคนอื่นไม่รู้หลักการที่ว่านั่นเหรอ? ตอนนี้แม้แต่หนทางในการรักษายังไม่มีเลย คุณยังจะมาพูดเรื่องคนเยอะอะไรอีก?" ทหารคนนั้นกล่าวอย่างเย็นชา "ยืนต่อแถวดีๆ ล่ะ!"

เมื่อพูดจบก็เดินออกไป

หลินหยางพูดไม่ออก

รู้สึกอาการของมู่ไท่จี๋ต้องมีเงื่อนงำอะไรแน่ๆ...

หลินหยางลูบคางและครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

"หมอเทวดาหลิน คุณต่อแถวอยู่ตรงนี้ก่อน เดี๋ยวผมจะไปเอาเก้าอี้มาให้คุณ" ทหารของกองทัพหลงเซวียนกล่าวด้วยรอยยิ้มและวิ่งออกไป

ทหารคนนี้ชื่อว่าหวางเฉียง เขาคือทหารคนสนิทของโจวเซวียนหลง ครั้งนี้โจวเซวียนหลงสั่งให้เขาติดตามมาดูแลหลินหยาง ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเขาให้ความสำคัญต่อหลินหยางมาก

เมื่อนำเก้าอี้เข้ามา หลินหยางก็นั่งลงอย่างไม่เกรงใจ