บทที่ 2262 สังเกตอาการ

"ถูกใส่ร้าย? ฮึ! อยู่ดีๆ ผู้บัญชาการจะมีอาการกำเริบได้ยังไง? คุณต้องลงมือทำอะไรไม่ดีแน่ๆ! ส่งคนเข้ามาแล้วจับตัวเขาเอาไว้เพื่อสอบสวนอย่างละเอียด! ดูสิว่าใครเป็นคนส่งเขามา!" แม่ทัพเจิ้งตวาดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

"ครับ!"

บรรดาทหารต่างพากันจับตัวชายชราทันที

"ปล่อยผม! ผมถูกใส่ร้าย! ผมไม่ผิด!" ชายชราร้อนใจจนน้ำตาแทบไหลออกมา

แต่ขณะนี้เอง หลินหยางก็ลุกขึ้นและเอ่ยปาก "เดี๋ยวก่อน!"

"คุณคือ?"

"ท่านนี้คือหมอเทวดาหลินแห่งเจียงเฉิน!" หวางเฉียงที่อยู่ข้างๆ รีบกล่าว

"หมอเทวดาหลินแห่งเจียงเฉิน? ผมเคยได้ยินชื่อของคุณ ไม่ทราบว่าหมอเทวดาหลินมีอะไรหรือเปล่า?" แม่ทัพเจิ้งแสดงท่าทีอ่อนน้อมลงเล็กน้อย

เพราะบุคคลนี้เป็นคนที่บุกเข้าไปในอาณาจักรซากุระเพียงลำพัง มีหรือที่เขาจะไม่นับถือ?

บรรดาหมอที่อยู่รอบๆ ต่างพากันตกใจ

"เขาคือหมอเทวดาหลินเหรอ? อายุยังน้อยจริงด้วย!"

"ได้ยินว่าเขาอายุเพียงเท่านี้ แต่กลับมีทักษะทางการแพทย์อันน่าทึ่ง สุดยอดมากเลย!"

"เป็นพ่อเทพบุตรสุดหล่อที่อายุน้อยจริงๆ!"

"จริงด้วย!"

ผู้คนจำนวนมากต่างตกตะลึงและกล่าวกันต่างๆ นานา

หลินหยางพูดอย่างตรงไปตรงมา "คุณครับ หมอทุกคนก็เหมือนกับพ่อแม่ของเรา เรามาที่นี่ก็เพื่อต้องการรักษาผู้ป่วย ไม่มีใครคาดหวังจะให้คนไข้เกิดอะไรขึ้นหรอก! แต่การรักษาและช่วยชีวิตคนไข้นั้นจะต้องเผชิญกับความเสี่ยงอย่างแน่นอน ไม่มีหมอคนไหนที่กล้าให้สัญญาว่าคนไข้ที่ตัวเองรักษานั้นจะสามารถหายเป็นปกติได้ร้อยเปอร์เซ็นต์! ผมคิดว่าผู้อาวุโสท่านนี้คงทำสุดความสามารถแล้ว พวกคุณไม่ฟังเหตุผลของเขา แต่กลับจับตัวเขาไปลงโทษแบบนี้ ช่างไม่มีเหตุผลเอาซะเลย!"

"เอ่อ..."

แม่ทัพเจิ้งกล่าว "แล้วหมอเทวดาหลินมีวิธีการอะไรเหรอครับ?"

"ผมแนะนำว่ารีบเปิดประตูเพื่อให้เราทั้งหมดเข้าไปดูอาการของผู้บัญชาการพร้อมกัน แบบนี้ทุกคนสามารถเสนอแนะและแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันได้! คนเดียวทำไม่ได้ แต่เข้าไปทั้งหมดอาจทำให้มีหนทางช่วยชีวิตขึ้นมาก็ได้!" หลินหยางกล่าว

"จะทำแบบนั้นไม่ได้ ตอนนี้อาการของผู้บัญชาการย่ำแย่มากและพยาบาลที่อยู่ข้างในก็กำลังยื้อชีวิตเขาอยู่ จะเข้าไปมั่วๆ จำนวนมากไม่ได้หรอก" แม่ทัพเจิ้งรีบปฏิเสธ

"คุณพูดอย่างนี้หมายความว่ายังไง? เราก็เป็นหมอเหมือนกัน!"

"ใช่ เราจะสร้างปัญหาอะไรได้? คุณกำลังดูถูกเราอย่างนั้นเหรอ?"

"หากไม่เชื่อฝีมือการรักษาของเรา งั้นเรากลับก็ได้!"

ทุกคนต่างพากันลุกขึ้นและกล่าวด้วยความโกรธ

"เอ่อ...ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น..."

แม่ทัพเจิ้งเหงื่อตกและทำตัวไม่ถูกผ่านไปครู่หนึ่งเขาก็ถอนหายใจและกล่าวว่า "ช่างเถอะ งั้นเอางี้ ผมจะเข้าไปดูสถานการณ์ข้างในก่อน หากภรรยาของผู้บัญชาการตกลง พวกคุณทุกคนค่อยเข้ามาแล้วกัน!"

เมื่อพูดจบ แม่ทัพเจิ้งก็เดินเข้าไป

เวลาผ่านไปประมาณสิบกว่าวินาที จากนั้นเขาก็โผล่ศีรษะออกมาและกล่าวอย่างร้อนใจ "ทุกคน รีบเข้ามาเร็วเข้า!"

ด้วยความเร่งรีบเช่นนี้ ต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นแน่!

ทุกคนรีบเข้าไปอย่างไม่ลังเล

จากนั้นก็เห็นว่าในห้องเต็มไปด้วยอุปกรณ์เครื่องมือจำนวนมาก

เตียงที่เหมือนกับเตียงผ่าตัด มู่ไท่จี๋นอนอยู่ตรงนั้นโดยร่างกายท่อนบนของเขาเปลือยเปล่าและกระตุกตลอดเวลา

พยาบาลยืนถือเครื่องกระตุ้นหัวใจและกำลังช่วยชีวิตมู่ไท่จี๋อยู่ทั้งสองฝั่ง

อุปกรณ์การแพทย์ที่อยู่ข้างๆ แสดงให้เห็นว่าหัวใจของมู่ไท่จี๋หยุดเต้นและเขาหมดลมหายใจแล้ว

ไม่น่าแปลกใจที่แม่ทัพเจิ้งจะกังวลมาก

ทุกคนรวมตัวกันและเริ่มตรวจสอบดูอาการทันที

แต่เพราะคนเยอะ ทำให้ดูค่อนข้างวุ่นวายไปสักนิด

ที่มุมห้อง หญิงชราผมหงอกกำลังนั่งอยู่

หญิงชรานั่งเงียบๆ มองไปที่ชายชราบนเตียงและร้องไห้สะอื้นออกมา

อย่างไรก็ตาม หลังจากตรวจสอบดูอาการแล้ว คนเหล่านี้ต่างก็ส่ายหัว

เห็นได้ชัดว่า ทุกคนต่างไม่มีหนทางช่วยชีวิตเขา

แต่หลินหยางยังไม่ยอมแพ้ และยังคงจับข้อมือของชายชราราวกับกำลังสังเกตอะไรบางอย่าง

"คุณครับ หากคุณไม่มีวิธี โปรดหลีกทางและอย่าให้กระทบต่อการช่วยชีวิตของเรา!"

เมื่อเห็นว่าหลินหยางยังไม่แยกย้าย พยาบาลต่างก็กังวลเล็กน้อย