บทที่ 2277 ฟื้นขึ้น

ผู้อาวุโสหัวล้านตกตะลึงอย่างมาก

ทำไมพลังปราณหยางบริสุทธิ์ของเขาจึงถูกหลินหยางทำลายลงอย่างง่ายดาย

เขารู้สึกว่างเปล่า แต่เขาไม่กล้าคิดอะไรมาก จากนั้นก็ยกมือขึ้นทันทีและเหวี่ยงไปที่หลินหยางเพื่อพยายามบังคับให้เขาถอยกลับมา

แต่หลินหยางมีสายตาที่เฉียบคมและมือที่รวดเร็ว เขาคว้าข้อมือและหักมันทันที

แกร่ก!

เสียงคมชัด

ข้อมือของชายชราหลุดออกโดยตรง

ความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสทำให้เขาเหงื่อตก แต่เขาไม่ได้ถูกรบกวนจากความเจ็บปวด ทว่ากลับเร่งกระตุ้นพละกำลังทั้งหมดของเขาทันทีเพื่อให้ออกจากร่างกาย และพุ่งเข้าหาหลินหยาง

แต่ถึงกระนั้น หลินหยางก็ไม่สามารถถูกบีบให้ล่าถอยได้

การปะทุของพละกำลังที่พุ่งเข้าใส่ร่างของหลินหยางอย่างรุนแรง แม้เสื้อคลุมของเขาก็พลิ้วไหวจนเกิดเสียง แต่ก็ยังไม่สามารถทำให้เขาสั่นได้เลย

ทันใดนั้น ผู้อาวุโสหัวล้านก็เข้าใจว่าความแข็งแกร่งของชายคนนี้ต้องเหนือกว่าของเขามาก!

ถ้าไม่ใช่เพราะผงแมลงดูดพลังที่สูดเข้าไปคอยช่วย เกรงว่าเขาคงถูกอีกฝ่ายจัดการไปนานแล้ว

จะต่อสู้ต่อไปไม่ได้แล้ว!

จำเป็นต้องหนี!

ไม่อย่างนั้นเกรงว่าต้องจบชีวิตลงที่นี่แน่!

ชายชรากัดฟัน จู่ๆ ก็กระชากข้อมือตัวเองออก แล้วถอยออกไปอย่างบ้าคลั่ง

หักข้อมือลงอย่างซึ่งหน้า!

โหดเหี้ยมมาก!

"น้องรอง! ไปกันเถอะ!" ชายชราหัวล้านตะโกนเรียก

ชายชราผมยาวที่อยู่ตรงนั้นกลับมามีสติสัมปชัญญะ และเมื่อเขาเห็นชายชราหัวล้านในสภาพน่าสังเวชเช่นนั้น เขาก็วิ่งหนีไปเช่นกัน

แต่....ก็สายไปเสียแล้ว

มีเสียงคำรามดังขึ้นจากทุกทิศทุกทางบนเกาะไป๋จี๋

ทันทีที่ทั้งสองหนีออกไป พวกเขาก็หยุดกะทันหัน

และพวกเขาก็เห็นกลุ่มทหารนอกเกาะไป๋จี๋

รถถังและปืนใหญ่ทุกชนิดมุ่งมาทางฝั่งนี้ และปืนหลายหมื่นกระบอกก็เล็งไปที่ทั้งสองคน

อาวุธปืนและเครื่องกระสุนในมือของทหารเหล่านี้ทำขึ้นเป็นพิเศษ ซึ่งเป็นอันตรายต่อนักศิลปะการต่อสู้อย่างมาก

แม้ว่าความแข็งแกร่งของทั้งสองจะเพิ่มขึ้น แต่โดยพื้นฐานแล้วมันเป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะอยู่รอดได้เมื่อเผชิญกับการโจมตีและการทิ้งระเบิดที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้

"แย่แล้ว"

ชายชราหัวล้านพึมพำ

ชายชราผมยาวยกมือยอมแพ้ทันที