บทที่ 228 นี่เป็นโอกาสเดียวของพวกคุณ

หลังจากได้ยินคำพูดของหลินหยาง คนทั้งสองรู้ได้ในทันทีว่าหลินหยางรู้ทุกอย่างแล้ว

แต่หังชิงซงไม่มีทางยอมรับง่ายขนาดนั้นแน่นอน

"หมอเทวดาหลิน คุณคงจะเข้าใจอะไรพวกเราผิดแล้วมั้ง? ผมยอมรับ ก่อนหน้านี้ไอ้ลูกสุนัขของผมไปยุ่งกับคุณซูเหยียน ส่วนเรื่องที่คุณรู้สึกต่อคุณซูเหยียนผมก็พอเคยได้ยินมาบ้าง และพวกเราก็รู้ด้วยว่าคุณซูเหยียนไม่ชอบไอ้ลูกสุนัขของผม ดังนั้นผมจึงให้บทเรียนกับเขาอย่างเข้มงวดแล้ว พวกเราพร้อมที่จะจบเรื่องนี้อย่างสงบ แต่เรื่องที่เกิดเพลิงไหม้ขึ้นในคลินิกของคุณลั่วเฉียน อันนี้ผมไม่รู้จริงๆ" หัวชิงซงยิ้มเล็กน้อยแล้วพูด

"ทุกคนล้วนแต่เป็นคนฉลาด พวกคุณจะแกล้งโง่ไปทำไม? เรื่องนี้ขอเพียงแค่ตรวจสอบอย่างละเอียดก็จะพบความจริง แต่พวกคุณยังจะมองว่าผมเป็นคนโง่อีกเหรอ?" หลินหยางขมวดคิ้ว

"ไม่ไม่ไม่ พวกเราไม่มีความกล้าขนาดนั้น? หมอเทวดาหลินเป็นถึงวีรบุรุษ ถ้าหากไม่ได้เป็นเพราะคุณ แพทย์แผนจีนของเราคงจะโดนแพทย์เกาหลีเหยียบจมดินไปแล้ว คนอย่างคุณพวกเราแทบจะเคารพไม่ทัน แล้วจะเอาเวลาที่ไหนไปหาเรื่องคุณ?" หัวชิงซงยิ้มแล้วพูด แต่ในแววตาของเขามันเต็มไปด้วยความดูถูก

"ดังนั้น พวกคุณจะไม่ยอมรับเรื่องนี้ใช่หรือเปล่า?" หลินหยางถามด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

หัวชิงซงยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไร

"ทำไม? หมอเทวดาหลิน คุณกำลังทำอะไร? มาที่นี่เพื่อถามหาความผิด? ยังไม่พูดถึงเรื่องที่พวกเราไม่รู้เรื่อง ถึงแม้พวกเราเป็นคนทำแล้วคุณคิดจะทำยังไง? คุณจะวางเพลิงบ้านตระกูลหัวเหรอ?" ในที่สุดทางด้านของแม่หัวก็ทนไม่ไหวแล้ว เธอพูดออกมาโดยตรง

เธอไม่สามารถยอมรับท่าทางที่ดูเย่อหยิ่งของหลินหยาง

แต่แล้วหลินหยางกลับพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ "ถ้าหากเป็นฝีมือของพวกคุณ ผมลงมือเผาบ้านตระกูลหัวแล้วมันจะเป็นอะไร?"

หัวชิงซงได้ยินคำพูดประโยคนี้ สีหน้าเย็นชาลงทันที

"คุณพูดอะไรนะ?" แม่หัวทนไม่ไหวแล้ว เธอตบฝ่ามือลงบนโต๊ะน้ำชา กระโดดลุกขึ้นชี้หน้าหลินหยาง "คนแซ่หลิน ที่พวกเราเรียกคุณว่าหมอเทวดาหลินเพราะไว้หน้าคุณ คุณคิดว่าตัวเองเป็นคนที่สูงส่งขนาดนั้นจริงเหรอ? คุณเชื่อหรือเปล่าว่าฉันสามารถทำให้คุณไม่มีวันได้เดินออกจากบ้านตระกูลหัวอีก!"

พูดจบ มีกลุ่มคนปรากฏขึ้นหน้าประตูทันที

กงซีหยุนเห็นสถานการณ์สีหน้าเปลี่ยนไปทันที เธอรีบล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าสะพายข้างของตัวเอง

สิ่งที่อยู่ด้านในคือปืนพกขนาดเล็ก

ถ้าหากตระกูลหัวคิดจะทำอะไรที่บ้าบิ่น เธอก็ไม่ถือสาที่จะหยิบมันออกมา

แต่หลินหยางเหมือนจะเข้าใจความคิดของเธอ จึงยกมือขึ้นห้าม หลังจากนั้นมองไปทางสองสามีภรรยาหัวชิงซง

"คุณอาจจะไม่รู้อิทธิพลของผม แต่เรื่องนั้นไม่สำคัญ ผมรู้ว่าหัวหม่านเฉินเป็นอะไร และก็รู้ด้วยว่าคุณเชิญหมอมาวินิจฉัยมากมาย พูดแบบนี้ก็แล้วกัน ภายในประเทศคนที่สามารถรักษาหัวหม่านเฉินมี100 คน แต่ถ้าหากผมเอาเรื่องที่ตระกูลหัวสร้างความไม่พอใจให้กับผมเผยแพร่ออกไป ผมเชื่อว่าไม่มีหมอคนไหนยอมรักษาให้หัวหม่านเฉินแน่นอน ลืมแม้กระทั่งโก่วกวง"

หลังจากได้ยินคำพูดประโยคนี้ ลมหายใจของคนทั้งสองหยุดชะงักทันที

คำพูดของหมอเทวดาหลินมีความเป็นไปได้

"คุณกำลังขู่ผม?" หัวชิงซงหรี่ตาลงถาม

"บอกผมมา ใครเป็นคนเสนอวางเพลิงคลินิกของตระกูลหัว? ใครบ้างที่มีส่วนเกี่ยวข้อง? ผมไม่อยากแต่ต้องคนทั้งตระกูลหัว ผมมาเพื่อหาคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องด้วยเท่านั้น" หลินหยางพูด

"งั้นคงต้องขออภัย เรื่องนี้คนทั้งตระกูลหัวมีส่วนเกี่ยวข้อง!"

หัวชิงซงพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

ในเมื่อเรื่องมันมาถึงขนาดนี้ก็ไม่จำเป็นต้องไว้หน้าอีกแล้ว

"จริงเหรอ?" หลินหยางวางบุหรี่ซิก้าร์ที่อยู่ในมือลง

"แต่พวกเราก็ไม่ได้คิดจะขอให้หมอในประเทศช่วยหม่านเฉินอยู่แล้ว หมอเทวดาหลิน ผมยอมรับว่าคุณมีอิทธิพลต่อวงการการแพทย์มาก แต่นั่นก็จำกัดแค่ภายในประเทศเท่านั้น คุณคิดว่าตระกูลหัวจะขอร้องคุณจริงเหรอ? เหอะ คุณคิดผิดแล้ว! บนโลกใบนี้คนที่เชี่ยวชาญทักษะการแพทย์ไม่ได้มีแค่คุณคนเดียว!" แม่หัวพูด

"คุณหมายความว่ายังไง?" หลินหยางหันไปถามแม่หัว

"ฉันรู้จุดประสงค์การมาของคุณในวันนี้ คุณก็แค่อาศัยที่ตัวเองสามารถรักษาลูกชายของฉันให้หายมาทำตัวอวดดี แต่น่าเสียดายที่ตระกูลหัวไม่มีวันขอร้องคุณ! ไสหัวไปเถอะ! ตระกูลหัวไม่จำเป็นต้องง้อคุณ! ไสหัวไป!" แม่หัวพูดตะคอก ในแววตาเต็มไปด้วยความดูถูก

"นางผู้หญิงตัวเหม็น เธอพูดอะไรนะ?" กงซีหยุนโกรธแล้ว เธอคิดจะชักปืนออกมา

หลินหยางยกแขนขึ้นห้ามอีกครั้ง

"ไม่เป็นไร ซีหยุน ปล่อยให้พวกเขาได้ใจไปเถอะ" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

"ประธานหลิน นี่…"

"ตอนนี้อาการของหัวหม่านเฉินแย่มาก ถ้าหากไม่ได้รับการรักษาภายในวันนี้ ตระกูลหัวของพวกเขาจะต้องไร้ผู้สืบทอด ผมคิดว่าคนของตระกูลหัวก็คงไม่อยากปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น"

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย "ซีหยุน คุณจองโรงแรมของผมไว้หรือยัง?"

"จองเรียบร้อยแล้ว ห้องสูทของโรงแรมหมิงจู!" กงซีหยุนพูด

"ดี" หลินหยางพยักหน้า หันไปพูดกับสองสามีภรรยาหัวหม่านชิง "ผมจะรอพวกคุณที่ห้องสูทของโรงแรมหมิงจู ก่อนพรุ่งนี้เช้าผมต้องได้คำตอบ ช่วงนี้ผมจัดการคนไปเยอะรู้สึกเหนื่อยแล้ว ผมอยากจบเรื่องนี้อย่างสันติ นี่เป็นโอกาสเพียงครั้งเดียวของพวกคุณ หวังว่าพวกคุณจะไขว่คว้ามันเอาไว้"

"ไขว่คว้า? เหอะ คุณคิดว่าคุณเป็นคนใหญ่คนโตที่ไหนเหรอ? คุณอยู่ไปเถอะ ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าคุณจะสามารถรอจนกระทั่งถึงตอนที่พวกเราไปขอร้องคุณได้หรือเปล่า" แม่หัวยิ้มอย่างเย็นชาแล้วพูด