บทที่ 2294 คลุ้มคลั่งเสียสติ

หลังจากที่ออกจากห้องผู้ป่วยแล้ว หลินหยางก็รีบสั่งให้คนของเขาเตรียมจัดงานศพให้กับเทพอัคคี เขาสั่งให้ชวี่เทียนโทรสั่งโลงศพและขณะเดียวกันก็เรียกให้คนของเกาะเสินหั่วเตรียมเรื่องงานศพอย่างเอิกเกริกยิ่งใหญ่ให้ทุกคนได้รู้

ประชาชนจำนวนมากของเจียงเฉินที่ไม่รู้สถานการณ์ กลับคิดว่าเป็นงานศพของญาติสนิทของหมอเทวดาหลิน

พวกเขาไม่รู้ว่านี่เป็นเพียงการแสดงเท่านั้น

เพราะหลินหยางและเทพอัคคีต่างไม่รู้ว่าแดนมรณะจะส่งคนมาจับตาดูและคอยสอดส่องอยู่ที่สถาบันการแพทย์พรรคซวนอีไหม

หลังจากที่จัดการเรื่องเหล่านี้เสร็จ หลินหยางก็เริ่มหารือเกี่ยวกับการตรวจสอบแดนมรณะ

หลินหยางไม่ใช่คนที่ชอบเป็นฝ่ายถูกกระทำ

ในเมื่อเทพอัคคีพูดมาถึงขั้นนี้แล้ว ฉะนั้นเรื่องของแดนมรณะไม่มีทางหนีพ้น หากต้องเผชิญหน้ากันจริง เขาจึงจำเป็นต้องเตรียมพร้อมก่อนล่วงหน้า

แต่การจะส่งคนไปที่แดนมรณะตอนนี้คงเป็นไปได้ยาก

นักศิลปะการต่อสู้ทั่วไปหากเข้าไปเหยียบแดนมรณะเข้า จะต้องถูกจับได้อย่างง่ายดายแน่นอน

หากส่งยอดฝีมือของหยางหัวไป เกรงว่าก็ยากที่จะกลับมา เพราะความสามารถของผู้อาวุโสหวงที่ได้พูดคุยกับหลินหยางที่ห้องประชุมก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าฉยงตาวและคนอื่นเลยสักนิด!

แม้แต่คนเช่นนี้ยังถูกฆ่าได้ หากพวกเขาไปไม่ถือเป็นการส่งตัวเองไปตายหรอกเหรอ?

ทว่าการนั่งเฉยๆ โดยไม่ทำอะไรแบบนี้ ก็ไม่ใช่สิ่งที่ควร

หลินหยางขมวดคิ้วนั่งอยู่ในสถาบันการแพทย์พรรคซวนอีอยู่แบบนั้นอยู่คนเดียวถึงสามวัน

จนมาถึงตอนนี้ ฉินไป่ซงก็เดินเข้ามาในห้อง

"อาจารย์!"

ฉินไป่ซงกล่าวอย่างนอบน้อม

"ไป่ซงเหรอ มีธุระอะไรหรือเปล่า?"

หลินหยางที่กำลังนั่งครุ่นคิดอยู่ก็ได้เงยหน้าขึ้นพร้อมกับเอ่ยปากถาม

"อาจารย์ สองวันมานี้สถาบันการแพทย์ของเราเกิดเรื่องประหลาดขึ้นบ่อยครั้ง มีคนบอกว่าเห็นสิ่งประหลาดตอนกลางคืน! เดิมทีผมก็นึกว่าใครทำอะไรหรือตาฝาดไป แต่ก็จับตัวไม่ได้ และเที่ยงของวันนี้กลับมีคนพูดคุยเรื่องนี้ในห้องทำงานจำนวนมาก ผมรู้สึกว่าเรื่องนี้ต้องมีอะไรผิดปกติ ฉะนั้นจึงอยากให้อาจารย์เชิญเฉาซงหยางและยอดฝีมือคนอื่นๆ ไปตรวจสอบดูว่าใครกันที่ทำอะไรบ้าๆ นี้ขึ้นมา"

ฉินไป่ซงกล่าว

"เกิดเรื่องประหลาด?"

หลินหยางตกใจและขมวดคิ้ว "จู่ๆ จะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไง?"

"ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน"

"งั้นไปเรียกเฉาซงหยางมา ผมจะส่งคนไปตรวจสอบลาดตระเวนภายในสถาบันเพื่อหาความจริง" หลินหยางกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"ครับอาจารย์!" ฉินไป่ซงพยักหน้า

ทันใดนั้นเองประตูก็ถูกผลักออก จากนั้นผู้อาวุโสของเกาะเสินหั่วคนหนึ่งก็พุ่งเข้ามาในห้องและคุกเข่าต่อหน้าหลินหยางพร้อมกับร้องตะโกน "หมอเทวดาหลิน! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! เกิดเรื่องกับท่านอาจารย์แล้ว!"

"เทพอัคคีเหรอ? เขาเป็นอะไร?" หลินหยางลุกขึ้นทันทีพร้อมกับถามอย่างเคร่งขรึม

"ผมเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น วันนี้ตอนเช้าก็เห็นสีหน้าของท่านอาจารย์ซีดเขียว เรียกก็ไม่ตอบ เมื่อมีลูกศิษย์เข้าใกล้ก็ถูกเขาจัดการจนย่อยยับ ตอนนี้ท่านอาจารย์จำใครไม่ได้อีกแล้ว เขาดูเหมือนถูกปีศาจเข้าสิง รบกวนหมอเทวดาหลินช่วยไปดูอาการและรักษาให้ท่านอาจารย์ด้วยเถอะ! ไม่ว่ายังไงก็ขอให้รักษาอาจารย์ของเราให้หายดี!" ลูกศิษย์คนนั้นร้องไห้ฟูมฟายและโขกศีรษะของตัวเองกับพื้นอย่างแรง

เมื่อพูดจบ ฉินไป่ซงก็รู้สึกตกใจ

"รีบพาผมไปดูเดี๋ยวนี้เลย"

หลินหยางกล่าวอย่างเคร่งขรึม

ลูกศิษย์คนนั้นรีบพาหลินหยางเดินไปที่ชั้นบนสุดของอาคารหลักของสถาบันการแพทย์

เทพอัคคีไม่ได้ออกไปจากสถาบันการแพทย์พรรคซวนอี ก่อนหน้านี้เป็นเพียงการแสดงเพื่อตบตาคนอื่นเท่านั้น โลงศพนั้นว่างเปล่า และตัวเขาเองก็กำลังรับการรักษาจากหลินหยาง

ทว่าการรักษาก่อนหน้านี้ราบรื่นอย่างมากและไม่มีอาการแทรกซ้อนเลยสักนิด ทำไมจู่ๆ เขาถึงมีอาการเช่นนี้ได้?

หลินหยางแสดงสีหน้าเย็นชาและรู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติแน่นอน

ปัง ปัง ปัง...

เมื่อไปถึงชั้นล่างก็ได้ยินเสียงดังกึกก้องที่ดังมาจากชั้นบนสุดของอาคาร

ทุกคนต่างตกตะลึงและรีบมุ่งหน้าไปชั้นบน

จากนั้นก็เห็นผู้อาวุโสของเกาะเสินหั่วจำนวนหนึ่งต่างพากันพยายามเข้าควบคุมเทพอัคคีที่กำลังคลุ้มคลั่ง

เทพอัคคีในตอนนี้ดวงตาแดงก่ำและร่างกายเดือดพล่านเหมือนคนเสียสติ