บทที่ 2316 คุณจะไปไหน?

ทุกคนต่างตกตะลึง

"หมอเทวดาหลิน เอ่อ..." หญิงชราเย่ขมวดคิ้วและเดินไปข้างหน้า

ทว่าหลินหยางยกมือขึ้นห้าม

เขามองไปที่สุ่ยไท่จื่อและกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย "สุ่ยไท่จื่อ วันนี้ผมต้องการคิดบัญชีกับคุณไม่ใช่ตระกูลเย่ ผมรู้ว่าตระกูลสุ่ยและตระกูลเย่ไม่ลงรอยกันนานแล้วและมีเรื่องให้ต้องสะสางกัน แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับผม เย่ซินอวี่เป็นน้องสาวของผม ต่อให้วันนี้ตระกูลเย่ปล่อยคุณไป แต่ผมไม่มีทางปล่อยคุณแน่นอน ผมให้โอกาสคุณ คุณสามารถใช้ทักษะของคุณ เพียงแค่คุณสามารถออกจากตระกูลเย่ไปได้ เรื่องของเย่ซินอวี่ ผมจะไม่คิดบัญชีกับคุณ!"

"รอให้ออกไปจากตระกูลเย่ได้ก็ไม่ใช่สิ่งที่คุณจะตัดสินใจได้เองแล้ว!"

สุ่ยไท่จื่อกล่าวอย่างเย็นชา "พวกคุณยังมัวทำอะไรอยู่? เขาพูดไปแล้วว่าตระกูลเย่ห้ามลงมือ! แค่คุณหลินคนเดียว! ยังไม่รีบไปจัดการเขาอีก?"

ไม่พูดเปล่า สุ่ยไท่จื่อหันหลังออกไปทันที!

"พี่ไท่จื่อ!" หลิ่วจาวเอ๋อร์ร้องเรียก

ทว่าสุ่ยไท่จื่อได้หนีออกไปแล้ว

จากนั้นยอดฝีมือของตระกูลสุ่ยเพิ่งจะนึกขึ้นได้ และต่างพุ่งเข้าหาหลินหยางพร้อมการลงมือต่างๆ นานา

ทว่าหลินหยางกลับเพียงแค่ยกมือขึ้นโบก

ควับ ควับ ควับ....

เข็มปราณจำนวนมากพุ่งออกจากปลายนิ้วของเขาและทิ่มแทงไปที่คนเหล่านั้นราวกับพายุหิมะ

เพียงชั่วพริบตา ยอดฝีมือของตระกูลสุ่ยกว่าสิบคนต่างตัวแข็งทื่อ

"กดจุดกลางอากาศ?"

อาซงร้องเสียงหลง

วิธีการนี้มีคนจำนวนมากที่ทำได้ แต่สามารถกดจุดยอดฝีมือจำนวนมากได้ในชั่วพริบตาเดียวนั้นกลับไม่เคยมีใครทำได้มาก่อน

คนของตระกูลเย่ต่างตกตะลึง

วิธีการของหมอเทวดาหลินคนนี้...ช่างน่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน!

"อ๋า?"

สุ่ยไท่จื่อที่วิ่งหนีไปก่อนหน้านี้หันกลับมาด้วยสีหน้าซีดเผือด จากนั้นก็กระตุ้นพลังเพื่อทำลายกำแพงและหนีออกจากตระกูลเย่

ความสามารถของเขาไม่ธรรมดา ทางใช้พลังทั้งหมดที่มีละก็สามารถเทียบได้กับความเร็วเสียงแน่นอน

ไม่นานเขาก็เข้าใกล้ประตูใหญ่

"อ๊า! !"

สุ่ยไท่จื่อคำรามโดยไม่คิดจะเปิดประตู แต่กลับพุ่งทะลุประตูเพื่อหลบหนีออกไป

และขณะที่เขากำลังจะวิ่งเข้าชนประตูนั้น

"คุณจะไปไหน?"

เสียงที่เยือกเย็นดังขึ้น จากนั้นก็เอื้อมมือข้างหนึ่งออกไปคว้าแขนของเขาและสะบัดไปข้างหลัง

พละกำลังที่แข็งแกร่งนี้เป็นอะไรที่สุ่ยไท่จื่อไม่สามารถต้านทานได้

ควับ!

สุ่ยไท่จื่อกระเด็นลอยไปข้างหลังและกระแทกกับกำแพงอย่างแรง จากนั้นก็ตกลงสู่พื้นที่ว่างเปล่าบริเวณหน้าห้องโถง

คนของตระกูลเย่ยังตั้งตัวไม่ได้ แต่ก็พบว่าหลินหยางที่เพิ่งหายตัวไปก็ได้กลับมายืนในตำแหน่งเดิมของตัวเอง

ผู้คนต่างสูดหายใจเข้าด้วยความตกใจ

ความเร็วของสุ่ยไท่จื่อนั้นน่ากลัวมาก แต่ความเร็วของหลินหยางน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า

เขาไปขัดขวางสุ่ยไท่จื่อถึงหน้าประตูและกลับมาด้วยเวลาไม่ถึงศูนย์จุดหนึ่งวินาทีด้วยซ้ำ!

เร็วเหมือนผียังไงยังงั้น!

สุ่ยไท่จื่อคลานลุกขึ้นด้วยอาการวิงเวียนและเมื่อเห็นว่าในห้องโถงมีหลินหยางนั่งอยู่และตัวเอง ทำให้สีหน้าของสุ่ยไท่จื่อเดือดแค้นอย่างมาก

หลินหยางมองไปที่เขาโดยไม่ลงมืออะไร

สุ่ยไท่จื่อกัดฟันและหันหลังกลับไปที่ประตูใหญ่อีกครั้ง

แต่ครั้งนี้ก็เหมือนกับครั้งก่อน ขณะที่เขากำลังจะไปถึงประตูใหญ่ก็มีมือข้างหนึ่งมาคว้าแขนของเขาและเหวี่ยงเขาไปข้างหลัง

ปัง!

สุ่ยไท่จื่อกระเด็นลอยเข้าไปในห้องโถงอีกครั้ง

"สารเลว!"

สุ่ยไท่จื่อไม่ยอมแพ้และยังคงพยายามหนีต่อไป

ทว่าผลลัพธ์กลับไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้

เป็นแบบนี้อยู่กว่าห้าหกครั้ง