บทที่ 2317 ฆ่าไม่ได้?

หลังจากที่หลินหยางเอาชนะไท่ชางหลงเทียนเจียวลำดับที่สามได้ จากนั้นน้อยครั้งมากที่จะได้เจอกับเทียนเจียว

แต่ก็เป็นเพราะเขา เพราะผู้ปราดเปรื่องเทียนเจียวยี่สิบลำดับแรกต่างก็ถูกเขาจัดการลงอย่างราบคาบ และบรรดาผู้ที่พ่ายแพ้ก็อยู่กับเขา

ตอนนี้ไท่ชางหลงถูกส่งไปอยู่ภายนอกของเจียงเฉิน ก่อนหน้านี้ไม่กี่วันไท่ชางหลงได้ส่วข่าวมาว่าเขาจะมาหา หลินหยางรู้ดีว่าไท่ชางหลงแค่ต้องการยาถอนพิษ

แต่หลินหยางเองก็ไม่สนใจ เพราะตอนนี้หยางหัวกำลังขาดคน และความสามารถของไท่ชางหลงเองก็ไม่ธรรมดา

แต่หลินหยางก็นึกไม่ถึงว่าเขาเพิ่งจะจัดการกับเทียนเจียวลำดับที่สามไปไม่เท่าไร ตอนนี้กลับต้องเผชิญหน้ากับเทียนเจียวลำดับที่สอง!

"ทำไม? กลัวเหรอ?" เมื่อเห็นหลินหยางเงียบ สุ่ยไท่จื่อก็รู้สึกได้ใจ

เขาเช็ดเลือดที่มุมปากและหรี่ตาลง "เดิมทีตระกูลสุ่ยของฉันในหลงชวนก็เป็นแค่ตระกูลเล็กๆ และเทียบตระกูลเย่ไม่ได้เลยด้วยซ้ำ แต่หลังจากที่พี่ชายของฉันได้กลายเป็นผู้ปราดเปรื่องเทียนเจียวลำดับที่สอง ตระกูลสุ่ยของฉันก็พุ่งทะยานขึ้นฟ้า! ใครก็ไม่กล้าเป็นศัตรูกับตระกูลสุ่ย! ใครก็ไม่กล้ามีเรื่องกับเทียนเจียวลำดับที่สอง! หมอเทวดาหลิน ฉันยอมรับว่าความสามารถของแกไม่ธรรมดา แต่สำหรับพี่ชายของฉันแล้ว เป็นเพียงแค่มดตัวเล็กๆ เท่านั้น! ฮ่าๆๆ..."

เหิมเกริมมาก!

คนของตระกูลเย่ต่างกัดฟันกรอด แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร

เพราะสุ่ยไท่จื่อเป็นคนเย่อหยิ่งทะนงตัวแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร!

และนั่นก็เป็นถึงพี่ชายของเขา!

"หมอเทวดาหลิน สุ่ยเซิ่งอู่มีเขาเป็นน้องชายแค่คนเดียว หากคุณฆ่าเขาก็เท่ากับคิดเป็นศัตรูกับเทียนเจียวลำดับที่สอง! คุณทำเพื่อซินอวี่ขนาดนี้ ฉันก็รู้สึกขอบคุณและซาบซึ้งใจมาก! ฉันและตระกูลเย่จะจดจำคุณงามความดีของคุณไว้ แต่คุณไม่จำเป็นต้องทำขนาดนี้เพื่อซินอวี่! ไม่งั้นตระกูลเย่ของเราต้องไม่สบายใจอย่างมากแน่!" หญิงชราเย่กล่าว

"ใช่หมอเทวดาหลิน ทักษะการแพทย์ของคุณยอดเยี่ยมและสูงส่ง ความสามารถของคุณก็แข็งแกร่ง แถมคุณยังอายุน้อยขนาดนี้ อนาคตของคุณยังไปได้อีกไกล หากให้คุณเป็นศัตรูกับคนที่แข็งแกร่งมากขนาดนั้น เราต้องรู้สึกไม่ดีมากแน่" เย่ซวินซิงเดินเข้ามากล่าว

"หมอเทวดาหลิน พอเถอะ"

"เขาคนนี้ ฆ่าไม่ได้..."

"ขอให้คุณกลับไปที่เจียงเฉินก่อน ส่วนที่เหลือเราจะจัดการเอง รอให้เราจัดการเรื่องนี้เสร็จ ตระกูลเย่ทั้งหมดก็เดินทางไปเจียงเฉินเพื่อขอบคุณคุณด้วยตัวเอง"

คนของตระกูลเย่ต่างกล่าวออกมา แต่ละคนต่างหมดหวังและถอนหายใจ

พวกเขาเองก็อยากฆ่าสุ่ยไท่จื่อ

แต่คนที่อยู่เบื้องหลังสุ่ยไท่จื่อนั้นกลับเป็นเทียนเจียวลำดับที่สอง!

หากฆ่าเขา ฉะนั้นอาณาจักรมังกรจะต้องลุกเป็นไฟแน่!

หญิงชราเย่เองก็ไม่อยากทำร้ายหลินหยาง แม้ว่าในใจของเธอจะมีแต่ความทุกข์ แต่ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจให้ตระกูลเย่เผชิญกับปัญหานี้ด้วยตัวเอง

หลินหยางมองไปที่หญิงชราและมีแสงประหลาดเปล่งประกายออกมา

ทันใดนั้นเขาก็หันหลังเดินออกไปที่ประตู

จากนั้นก็ได้ยินเสียงดังกึกก้องบริเวณภายนอกประตู

"แปลกจัง สุ่ยเซิ่งอู่ออกจะสุขุมและเก็บตัว แต่ทำไมน้องชายของเขารวมถึงคนของตระกูลสุ่ยถึงอวดเบ่งและกล้าหาญมากขนาดนี้? ชื่อเสียงของเซิ่งอู่ต้องถูกคนในตระกูลของเขาทำป่นปี้ย่อยยับแน่นอน!"

เมื่อเสียงนี้ดังขึ้น คนของตระกูลเย่ต่างหันไปมอง

"เสียงดังมาจากอากาศ?"

"ใคร? ใครกัน?"

"ต้องเป็นยอดฝีมือแน่!"

มีคนร้องเสียงหลงด้วยความหวาดกลัว

จากนั้นก็เห็นใครคนหนึ่งพุ่งปรากฏตัวเข้าไปในห้องโถงตระกูลเย่

สายตาของทุกคนจับจ้องไปยังคนที่ปรากฏตัวขึ้นมา

หลังจากที่ใครคนนั้นปรากฏตัว จากนั้นก็เดินไปหาหลินหยางและแสดงความเคารพ

"คารวะหมอเทวดาหลิน!" น้ำเสียงเคารพและนอบน้อม

"คิดไม่ถึงเลยว่าคุณจะมาถึงที่นี่!" หลินหยางพยักหน้า

ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้น

"หมอเทวดาหลิน คนนี้คือ?" หญิงชราเย่มองไปที่คนที่เข้ามาและถามขึ้นอย่างระมัดระวัง

หลินหยางไม่พูดอะไรแต่กลับยิ้มและมองออกไป

ชายคนนั้นยกมือขึ้นแสดงความเคารพ "สวัสดีครับ ผมคือไท่ชางหลง!"

"อะไรนะ? ไท่ชางหลง?"

คนของตระกูลเย่ต่างตกตะลึง