บทที่ 2323 ปีศาจต้าเจิ้น

ชายชราคนนี้มีความสามารถในการกลืนไฟจริงหรือ?

มันน่ากลัวเกินไป!

ถ้าเป็นแบบนี้...นั่นก็หมายความว่าเปลวไฟของดอกบัวขาวล้างโลกจะถูกเขากลืนเข้าไปด้วย

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ หลินหยางก็เข้าใจว่าทำไมสื่อหลงเทียนถึงมีความมั่นใจมาก ถึงขนาดไม่สนใจการมีอยู่ของเขา!

เพราะที่นี่ เปลวไฟเป็นสิ่งที่ไร้ประโยชน์ที่สุด!

ในทางตรงกันข้าม หลินหยางทำการกระตุ้นดอกบัวขาวล้างโลก ชายชราคิดว่าหลินหยางคิดเป็นศัตรูกับเขาและจะทำให้ชายชราระคายเคืองเท่านั้น ทำให้ชายชราละทิ้งสื่อหลงเทียนทันทีและรีบไปหาหลินหยาง

หากไปถึงขั้นหัวเลี้ยวหัวต่อนั้น สื่อหลงเทียนสามารถนั่งดูได้อย่างสบายใจ เพื่อรอเก็บเกี่ยวผลประโยชน์จากสิ่งนี้

หลินหยางชำเลืองของเขา พร้อมกับวางดอกบัวขาวล้างโลกลง และก้าวออกไปเพื่อดูการต่อสู้ระหว่างทั้งสองอย่างเงียบๆ

สื่อหลงเทียนเห็นเข้าก็แอบบ่นพึมพำโดยไม่พูดอะไร

ขณะนี้เอง

เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

จากนั้นเขาก็เห็นว่าสื่อหลงเทียนถอยหลังอย่างรวดเร็วจนกระทั่งไปหยุดอยู่ด้านข้างของลัทธิปีศาจสวรรค์

สื่อหลงเทียนไอกระแอมสองสามครั้ง ใบหน้าของเขาซีดเล็กน้อย และพลังงานของเขาค่อนข้างยุ่งเหยิงและต้องใช้เวลานานกว่าจะทรงตัวได้

ชายชราไม่ได้ไล่ตาม แต่ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ มองดูสื่อหลงเทียนอย่างเงียบๆ

"ทุกคนมีโอกาสในการต่อสู้สามครั้ง! คุณใช้ไปแล้วสองครั้ง หากครั้งที่สามคุณยังไม่ออกไป ผมจะฆ่าคุณขณะที่คุณเริ่มการต่อสู้ครั้งที่สาม! พ่อหนุ่ม ไปซะตอนนี้! หรือตาย! เลือกได้ตามสบายเลย" ชายชรากล่าว

น้ำเสียงแหบแห้งมาก ราวกับก้อนหินเสียดสีกัน

สื่อหลงเทียนไม่พูดอะไร แต่นั่งขัดสมาธิลงและเริ่มปรับสมดุลของร่างกาย

หลินหยางได้ยินเสียงและก้าวไปข้างหน้าทันที

"ผู้อาวุโสคือ?"

"ผมเป็นผู้พิทักษ์สุสานของปีศาจต้าเจิ้น! ถ้าคุณต้องการที่จะเอาศพของท่านปีศาจไป คุณต้องเอาชนะผมให้ได้! ทุกคนมีโอกาสสามครั้ง และถ้าคุณไม่ออกไปหลังจากครั้งที่สอง คุณจะต้องตาย" ชายชรากล่าว

"ผู้พิทักษ์สุสาน?"

หลินหยางตกตะลึง "สถานที่เช่นนี้สามารถปกป้องสุสานได้ด้วยเหรอ?"

"เดิมทีผมเป็นศิษย์ของปีศาจต้าเจิ้น หลังจากที่เขาตาย เขาสั่งให้ผมเฝ้าสุสานที่นี่เป็นเวลาหกสิบปี ถ้าผมตอบตกลง เขาจะมอบมรดกและสืบทอดวรยุทธ์ของเขาให้ผม ตอนนี้ผมยังเหลือเวลาอีกสี่ปีที่จะจากที่นี่ไป! แต่ตราบใดที่ผมอยู่ที่นี่ คุณจะไม่สามารถแตะต้องศพของเขาได้!" ชายชรากล่าว

หลินหยางพยักหน้าและมองไปที่สื่อหลงเทียนที่ยืนถัดจากเขาและกล่าวอย่างเคร่งขรึม "สื่อหลงเทียน คุณต้องการนำศพของปีศาจต้าเจิ้นมาจัดการกับผม? ถ้าใช่ ผมเกรงว่าคุณคงทำไม่สำเร็จ!"

"ก็ไม่เสมอไป!"

สื่อหลงเทียนยกมุมปากและหรี่ตาพร้อมกับกล่าวด้วยรอยยิ้ม "คุณคิดว่าผมพ่ายแพ้ในสองครั้งแรกเหรอ คุณคิดผิด! การต่อสู้ในสองครั้งแรกเป็นเพียงการปูพื้นเท่านั้น! ชายคนนี้ถูกตราประทับลัทธิปีศาจสวรรค์ไปสองอันแล้ว ตอนนี้ผมแค่ต้องผนึกตราประทับลัทธิปีศาจสวรรค์ที่สามเข้าไป ต่อให้เขาจะทรงพลังแค่ไหน เขาก็จะถูกผนึกประทับของผมควบคุมและถูกฆ่าลงทันที! ศพของปีศาจต้าเจิ้นยังไงก็เป็นของผม รอให้ผมได้ศพของเขามาครองและเอาวรยุทธ์ของเขามาเป็นของตัวเองได้ ฮึฮึ ถึงตอนนี้ ดอกบัวขาวล้างโลกก็ทำอะไรผมไม่ได้"

ปีศาจต้าเจิ้นเลือกที่จะฝังตัวเองในสถานที่แบบนี้และบรรดาลูกศิษย์ของเขาก็ไม่กลัวเปลวไฟและสามารถดูดซับเปลวไฟได้ เห็นได้ว่าวิธีการที่ปีศาจต้าเจิ้นฝึกฝนต้องเกี่ยวข้องกับไฟเช่นกัน

หากได้รับการสืบทอด เกรงว่าสื่อหลงเทียนคงไม่เกรงกลัวดอกบัวขาวล้างโลกอย่างแน่นอน

ดวงตาของหลินหยางแข็งทื่อ ความโกรธแค้นของเขาแผ่ซ่าน และเขาก็กระตุ้นพลังของเขาทันที พร้อมที่จะฆ่า สื่อหลงเทียน

อย่างไรก็ตาม ขณะนี้ พลังที่น่าสะพรึงกลัวก็ห่อหุ้มหลินหยาง

หลินหยางตกใจพร้อมกับหันกลับไปมองที่ชายชราทันที

"ที่นอนหลับของปีศาจต้าเจิ้น ห้ามคนนอกเข้ามาต่อสู้! ถ้าคุณเอาชนะผมไม่ได้! ก็ออกไปจากที่นี่โดยเร็ว! มิฉะนั้น คุณจะถูกฆ่าอย่างไร้ความปรานี!" ชายชราตะโกน

ไม่แปลกที่สื่อหลงเทียนมีความมั่นใจมาก! รู้สึกว่าหากหลินหยางคิดจะต่อสู้ที่นี่ จะดึงดูดชายชราให้โจมตีเท่านั้น

โชคดีที่หลินหยางระมัดระวังตัว มิฉะนั้นเมื่อเขาต่อสู้กับชายชรา ผลที่ออกมา ต้องไม่อาจจินตนาการได้อย่างแน่นอน

แต่ถ้าไม่สู้ก็ยืนดูรอความตาย?

หากสิ่งที่สื่อหลงเทียนพูดเป็นความจริง มันคงไม่ใช่เรื่องดีสำหรับหลินหยางที่จะจัดการชายชราและนำศพของปีศาจต้าเจิ้นออกไป

จะทำอย่างไร?

คิ้วของหลินหยางขมวดแน่น หลังจากคิดเกี่ยวกับมันแล้ว มีทางเดียวเท่านั้น!

เขาเงยหน้าขึ้น จ้องไปที่ชายชราแล้วกล่าวว่า "ผู้อาวุโส ใครก็สามารถต่อสู้กับคุณได้ใช่ไหม?"

"แน่นอน คุณมาที่นี่เพื่อรับการสืบทอดใช่ไหม? ถ้าผมสู้ไม่ได้ พวกคุณก็เอาไปได้เลย แต่อย่างที่ผมพูด ผมให้โอกาสแค่สามครั้ง และผมจะไม่ลงมืออย่างหนัก เพราะผมไม่ต้องการเป็นเหมือนอย่างอาจารย์ของผมที่กลายเป็นปีศาจ!" ชายชรากล่าว

"ถ้าอย่างนั้น...งั้นผม..."