บทที่ 2324 เหิมเกริม

"ป่าอสูรเพลิงไม่อนุญาตให้ทำการต่อสู้โดยพลการ! หากพวกคุณไม่รู้กฎของที่นี่ ผมจะบอกพวกคุณเอง แต่ห้ามมีครั้งต่อไป ไม่งั้นทุกคนต้องตาย!" ชายชราเก็บหมัดและเอามือไพล่หลัง

"ฮึ!"

คนของแดนมรณะหัวเราะเย็นชาและจากนั้นก็ก้าวเดินไปหาชายชรา

"บังอาจ!"

ชายชราโมโหเพราะไม่เคยเจอใครที่ไร้มารยาทเช่นนี้มาก่อน จากนั้นก็ปลดปล่อยพลังทั้งหมดที่นี่เพื่อเผชิญหน้าลงมือกับอีกฝ่าย

การต่อสู้อย่างดุเดือดกำลังเริ่มขึ้น

ชายคนนั้นกล้าที่จะต่อสู้กับชายชรา แสดงว่าเขาก็มีความสามารถไม่ธรรมดา เมื่อทั้งสองเริ่มปะทะกัน ไม่ว่าอะไรก็ไม่สามารถหยุดยั้งได้

และด้วยสถานการณ์ปัจจุบัน ความสามารถของอีกฝ่ายก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าสื่อหลงเทียนเลยสักนิดเดียว

หลินหยางนั่งมองการต่อสู้ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองคนของแดนมรณะทั้งสอง

ความสามารถของสองคนที่ตามมานั้นก็ไม่ธรรมดา เพราะชายคนนั้นกล้าที่จะเผชิญหน้ากับชายชรา และเขาเองก็ไม่เกรงกลัวชายชราเลยแม้แต่นิดเดียว พิสูจน์ให้เห็นว่าเขามีแผนการรองรับ และสิ่งที่น่าเป็นไปได้คือสองคนนั้น

แม้ว่าชายคนนั้นจะมีความเชื่อมั่นเต็มร้อยและเริ่มลงมือโจมตีชายชรา แต่หลังจากที่ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันอย่างดุเดือดนั้นก็เห็นได้ชัดว่าชายคนนั้นเป็นฝ่ายเสียเปรียบ

แต่เขาก็ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมาก

แต่มองไปที่ชายชรา ทุกการหายใจเข้าของเขามักจะดูดซึมเปลวไฟเข้าไป ราวกับว่าเปลวไฟเหล่านี้สามารถเสริมสร้างพลังให้เขาได้ ไม่นานเขาก็กลับมากำยำเหมือนเดิม

"ผู้อาวุโสมีความอดทนอย่างมาก ไม่เลวๆ! น่าเสียดายที่คุณไม่สามารถขัดขวางผมได้" ชายคนนั้นกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"คุณยังมีโอกาสอีกสองครั้ง" ชายชรากล่าว

"ผมไม่ชอบให้ใครมากำหนดกฎเกณฑ์ให้ผม! โอกาสสองครั้ง? ฮึ ผมไม่สนใจ!"

ชายคนนั้นหัวเราะและหันไปกล่าวกับหลินหยางและสื่อหลงเทียน "พวกคุณฟังนะ รีบไปฆ่าตาแก่นั่นเดี๋ยวนี้! ไม่แน่ผมอาจยอมปล่อยพวกคุณไปก็ได้ ไม่อย่างนั้นผมคงต้องให้พวกคุณตายไปพร้อมกับตาแก่คนนี้!"

สื่อหลงเทียนได้ยินก็หัวเราะออกมา "น่าสนใจ! น่าสนใจ! คนของแดนมรณะเหิมเกริมมากที่กล้าสั่งคนอย่างฉัน!"

"ผมสั่งคุณไม่ได้เหรอ?" ชายคนนั้นถาม

"คุณคิดว่ายังไงล่ะ?" สื่อหลงเทียนถามกลับ

"น่าสนใจ!"

ชายคนนั้นกวาดสายตามองไปทางสื่อหลงเทียน จากนั้นก็หันไปมองคนสองคนที่อยู่ข้างหลัง

ทั้งสองพยักหน้า

ชายคนนั้นหันกลับไปมองหลินหยางและถามออกไปอย่างไม่เกรงใจ "คุณก็คิดเหมือนกันใช่ไหม?"

หลินหยางไม่พูดอะไร

"ก็ดี ผมจะจัดการพวกคุณทั้งหมด แล้วจากนั้นก็ค่อยเอาศพสามร้อยปีนี้ออกไป!"

ชายคนนั้นหัวเราะเสียงดังและจากนั้นก็เริ่มโจมตีหลินหยาง

"น่าสนใจมาก คิดว่าแดนมรณะแข็งแกร่งจนไม่มีใครเทียบได้อย่างนั้นเหรอ?"

สื่อหลงเทียนก็โมโหและพุ่งเข้าไปโจมตีชายคนนั้นทันที

ส่วนชายชรา มีหรือที่เขาจะปล่อยให้คนเหล่านี้แหกกฎของที่นี่ได้?

"ตาย! !"

ชายชราคำรามเสียงดังพร้อมกับร่างกายที่เต็มไปด้วยเปลวเพลิงที่กำลังพุ่งเข้าใส่ชายคนนั้น

เปลวไฟที่แผดเผาดังกล่าวทำให้หลินหยางและสื่อหลงเทียนต้องล่าถอย และไม่สามารถเข้าใกล้ได้

มันร้อนระอุมาก!

เกรงว่ามันจะหลอมละลายถ้าสัมผัสมัน

อย่างไรก็ตาม ชายคนนั้นไม่ได้กลัวเลย เขาหัวเราะอีกครั้งและฟันด้วยหลังฝ่ามือ

"ฝ่ามือมรณะ!"

ตู้ม!

วิญญาณแห่งความตายที่พุ่งออกมาจากฝ่ามือของเขา ซึ่งฉีกเปลวเพลิงรอบตัวชายชราออกจากกัน และกระแทกชายชราอย่างแรง

ร่างของชายชราถูกกระแทก แต่เขาไม่ขยับและเขาตบหน้าอกของชายคนนั้นด้วยหลังมือ

ชายคนนั้นกระอักเลือดและถอยออกไป แต่ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "ฮ่าๆๆ มาอีก! มาอีก!"

หลังจากพูดจบ เขาก็รีบลุกขึ้นอีกครั้ง

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ดวงตาของหลินหยางก็แน่นขึ้น และเขาพูดด้วยเสียงเคร่งขรึม "ผู้อาวุโส รีบถอยออกไปเร็วเข้าและกำจัดพลังร้ายออกจากร่างกายของคุณ ไม่งั้นคุณแพ้แน่!"

แม้ว่าหลินหยางจะเห็นเบาะแส แต่ก็ไม่มีประโยชน์

ชายชราไม่ฟังเขาเลยและโจมตีชายคนนั้นต่อไปราวกับว่าไม่มีโอกาสได้หายใจ

การโจมตีของชายชรารวดเร็วมาก มือของเขาถูกห่อหุ้มด้วยเปลวไฟ การโจมตีของเขาเหมือนฟ้าร้องและฟ้าแล่บ