บทที่ 2338 ฉันคือพี่เขยของเธอ

เมื่อเห็นรูปลักษณ์ของเย่ซินอวี่ หลินหยางพูดไม่ออกบอกไม่ถูก อธิบายอย่างรวดเร็ว: "ซินอวี่ เธออย่าเข้าใจผิด ฉันไม่ได้คิดอย่างนั้นกับเธอเลย"

เย่ซินอวี่ดูผิดหวัง แต่เธอก็ปลุกใจได้อย่างรวดเร็ว ฝืนยิ้ม และพูดว่า: "แล้วทำไมหมอเทวดาหลินถึงช่วยซินอวี่ ทำไม่ต้องช่วยตระกูลเย่?"

“คือว่า...ฉันจะเล่าให้ฟังทีหลัง" หลินหยางพูดลังเล

"ถ้าหมอเทวดาหลินไม่บอกความจริงกับซินอวี่ ซินอวี่จะไม่เป็นอันกินอันนอนอย่างแน่นอน และจะต้องทนทุกข์ตลอดทั้งวัน โปรดบอกเหตุผลของหมอเทวดาหลิน มิฉะนั้น โปรดพาซินอวี่กลับไปที่เจียงเฉิง!" ซินอวี่รวบรวมความกล้าของเธอ พูดอย่างฟันกัดฟัน

“ทำไมต้องพาเธอกลับไปที่เจียงเฉิงด้วย” หลินหยางตกตะลึง

"ซินอวี่รู้ว่าไม่คู่ควรกับหมอเทวดาหลิน แต่บุญคุณของ หมอเทวดาหลินในวันนี้ ซินอวี่ไม่สามารถตอบแทนได้ หมอเทวดาหลินช่วยตระกูลเย่ก็เพราะซินอวี่ บุญคุณนี้ ให้ซินอวี่ตอบแทนเถอะค่ะ ซินอวี่เต็มใจที่จะรับใช้หมอเทวดาหลินตลอดชีวิต ไม่มีวันทอดทิ้ง!" เด็กน้อยตัดสินใจ

"ซินอวี่ ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้"

"ไม่ค่ะ ถ้าหมอเทวดาหลินปฏิเสธ ซินอวี่จะไปเจียงเฉินด้วยตัวเองค่ะ!"

“นี่... นี่..." หลินหยางไม่มีทางเลือกอื่น ดูการแสดงออกที่มุ่งมั่นของหญิงสาว ดูเหมือนเธอจะไม่ได้ล้อเล่น ถอนหายใจอย่างไม่มีทางเลือกอื่น: "เอาเถอะ ซินอวี่ ฉันจะบอกเหตุผลให้เธอฟัง!"

"เหตุผลคืออะไร" เย่ซินอวี่ถามด้วยน้ำเสียงที่รีบร้อน

"มันง่ายมากจริงๆ ฉัน... เป็นพี่เขยของเธอ!" หลินหยางพูดอย่างหมดหนทาง

“พี่เขย?”

เย่ซินอวี่ตกตะลึง

เธอมองไปที่หลินหยางด้วยความประหลาดใจ ผ่านไปสักพักจึงพูดออกมา: "หมอเทวดาหลิน คุณกำลังล้อเล่นอะไรคะ ฉันมีพี่สาวหลายคนและพี่เขยก็หลายคน แต่ฉันจำไม่ได้ว่าพี่สาวคนไหนที่แต่งงานกับคุณ"

หลินหยางมองซ้ายและขวา จากนั้นเขาก็ดึงเย่ซินอวี่เข้าไปในตรอกข้างๆ จากนั้นหยิบเข็มเงินออกมา ทิ่มที่คอ และกลับไปที่รูปลักษณ์ของหลินหยาง

ทันใดนั้นเย่ซินอวี่ก็กลายเป็นหิน

"ฉันเป็นสามีของพี่สาวของคุณซูเหยียน หลินหยาง! ซินอวี่คราวนี้เธอรู้แล้วใช่ไหม" หลินหยางถอนหายใจ

เขาไม่ต้องการบอกความจริงกับเย่ซินอวี่ แต่เย่ซินอวี่บีบบังคับเกินไป ดังนั้นตอนนี้เขาจึงทำได้เพียงสารภาพ

ไม่รู้ว่าสาวน้อยคนนี้จะรับได้หรือไม่

หลินหยางมองไปที่เธอ

เย่ซินอวี่ดูเหมือนจะสูญเสียจิตวิญญาณ ดวงตาของเธอว่างเปล่า สีหน้าแข็งทื่อ

และไม่รู้ว่าใช้เวลาไปนานแค่ไหนก่อนที่เธอจะค่อยๆ ได้สติกลับมา แต่ตัวสั่นไปทั้งตัว เธออ้าปากเล็กน้อยชี้ไปที่หลินหยาง ริมฝีปากสีแดงสดของเธอสั่นเล็กน้อย เธอต้องการพูดอะไรบางอย่าง แต่ไม่สามารถพูดอะไรได้สักคำ...

“ซินอวี่ พี่ซูเหยียนของเธอยังไม่รู้เรื่องนี้ เพราะในฐานะของหมอเทวดาหลินมีศัตรูมากเกินไป ฉันไม่สะดวกที่จะบอกพวกเขา และต้องการขีดเส้นที่ชัดเจนกับพวกเขา ถ้าวันนี้ไม่ใช่เพราะช่วยเธอ ฉันก็คงไม่ประกาศไปว่าเธอเป็นน้องสาวของฉัน ดังนั้น ฉันหวังว่าเธอจะช่วยฉันเก็บความลับนี้ โอเคไหม” หลินหยางพูดอย่างจริงจัง

เย่ซินอวี่กลับมามีสติ แต่ใบหน้าเล็กๆ ของเธอแสดงความเศร้าโศกอย่างสุดซึ้ง: "ผู้คนในเจียงเฉินบอกว่าชีวิตของพี่ซูเหยียนนั้นเลวร้าย เธอแต่งงานกับลูกเขยที่ไร้ค่า แต่พวกเขาไม่เคยคิดว่าชีวิตของเธอนั้นดีที่สุดในเจียงเฉินแล้ว สามีผู้ไร้ค่าของเธอคนนั้น กลายเป็นหมอเทวดาหลินที่ทุกคนชื่นชมเลื่อมใส โลกใบนี้ คาดเดาไม่ได้จริงๆ..."

"ซินอวี่ไม่ว่าฉันจะเป็นหลินหยางหรือหมอเทวดาหลินอย่างน้อยความสัมพันธ์นี้ของเรา จะไม่เปลี่ยนแปลง" หลินหยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม

เย่ซินอวี่ปรับความคิดของเธอ พยักหน้าเบาๆ และยิ้มอีกครั้ง: "พี่เขยพี่พูดถูก ไม่ต้องห่วง ฉันจะเก็บความลับไว้ให้พี่เอง ฉันจะไม่บอกใคร"

"เช่นนั้นก็ดีแล้ว พวกพี่สาวเธอยังคงรอฉันอยู่ เธอกลับไปพักผ่อนเร็วเถอะ ฉันจะไปก่อน มีเวลาก็มาที่เจียงเฉินเที่ยว พี่เขยจะต้อนรับเธอเอง!"

หลินหยางลูบหัวของเย่ซินอวี่ แล้วหันหลังจากไป

เย่ซินอวี่เงยหน้าขึ้น จ้องมองที่หลินหยางที่จากไป ผ่านไปสักพัก ก็ถอนหายใจอย่างสบายใจ

"พี่ซูเหยียน ฉัน... อิจฉาพี่จริงๆ"

"หลินหยาง สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง"

ในห้องตรวจตรา ครอบครัวของซูเหยียนกำลังนั่งอยู่ในห้องรับรอง เห็นหลินหยางเดินเข้ามา ซูเหยียนก็รีบลุกขึ้นถาม

"ไม่เป็นไรแล้ว!" หลินหยางยิ้ม: "ตอนที่ฉันไป มีคนจากตระกูลสุ่ยมา ได้จัดการปัญหาของตระกูลเย่แล้ว ตอนนี้คุณนายเย่กำลังจัดงานเลี้ยงที่ภัตคารที่ดีที่สุดในหลวงฉวน!"

“จริงเหรอ?”

ซูเหยียนมองด้วยความไม่เชื่อ