ตอนที่ 2345
บทที่ 2350 ออกมาเถอะ
October 21, 2026
คนที่ดูการต่อสู้อยู่บริเวณโดยรอบพากันแยกย้ายออก
แต่บนใบหน้าของแต่ละคนมีเลศนัยและหัวเราะเยาะเย้ย
“ชนะการต่อสู้ชี้ขาดครั้งสุดท้าย แต่กลับมาแพ้ทุกอย่าง การกระทำของสุ่ยเซิ่งอู่ ไม่สมควรเลยจริงๆ”
“ก็ไม่มีทางเลือก เทียนเจียวสูงสุดจ้องเขา พอสุ่ยเซิ่งอู่ตาย ตระกูลสุ่ยก็จบเห่ เขาอยากมองชีวิตตัวเอง จะทำอย่างไรได้ในเมื่อคนอื่นไม่ยอม”
“ทำได้แค่พูดว่าโชคร้าย”
“ไม่นานหรอก ศพของสุ่ยเซิ่งอู่จะถูกแขวนไว้ใต้ภูเขาศักดิ์สิทธิ์”
“คนมีความสามารถกลับต้องพบจุดจบแบบนี้ โชคชะตาเล่นตลกจริงๆ”
“นั่นสิ แต่สิ่งที่ทำให้ฉันสนใจตอนนี้คือคนที่สวมใส่หมวกผู้นั้น! ทักษะทางการแพทย์ของคนผู้นี้ น่าตื่นตะลึงจนทำให้คนสั่นไหวเป็นอย่างมาก”
“คนผู้นี้แปลกมากจริงๆ สุ่ยเซิ่งอู่ไปเชิญเขามาจากไหนนะ?”
“ไม่รู้สิ”
ทุกคนพูดคุยกัน สายตาก็จับจ้องมองไปทางหลินหยาง มองเขาด้วยความแปลกใจ
และหญิงชุดขาวและชายหนุ่มที่ยืนอยู่บนเวทีสนามก็พากันสบตายิ้ม เหมือนคาดเดาความในใจของฝ่ายตรงข้ามได้แล้ว
“โอกาสนี้ จะต้องฉวยเอาไว้ไหม?”หญิงชุดขาวหรี่ตาถามขึ้น
“แน่นอน พอคลาดโอกาสนี้แล้ว จะไม่มีโอกาสอีกแล้ว!”
“งั้นก็ได้ เดี๋ยวฉันจะรีบไปเตรียม!”
หลังจากทั้งสองพูดคุยกันแล้ว ก็รีบออกไปจากสนามทันที
“หมอเทวดาหลิน น้ำใจนี้ของคุณ เซิ่งอู่จะจดจำไว้ในใจ ถึงแม้ตอนนี้จะมีเรื่องวุ่นวายรุมเร้า แต่เซิ่งอู่จะปฏิบัติเหมือนตอนแรกที่พูด ไม่ว่าจะเป็นวันที่สิ้นโลก แค่หมอเทวดาหลินมีอะไรให้ผมช่วย ผมจะไม่มีการบ่ายเบี่ยง จะต้องรีบไปหาทันที!”สุ่ยเซิ่งอู่ทำความเคารพพูดขึ้น
“ได้!”หลินหยางกำมือทำความเคารพเช่นกัน
“ผมขอลาก่อน”
สุ่ยเซิ่งอู่ทำความเคารพอีกครั้ง จากนั้นหมุนตัวพาคนตระกูลสุ่ยออกไป
หลินหยางมองพวกเขาเดินออกไปอย่างราบเรียบ
“โอเค เรื่องราวจบสิ้นแล้ว ตอนนี้ควรจะเริ่มคุยเรื่องของพวกเราแล้วหรือยัง? “เทพบู๊ที่ยืนดูอยู่ด้านข้างเป็นเวลานานเดินมา แล้วพูดขึ้น
“ถ้าผมอยากจะปกป้องคนผู้นี้ คุณช่วยได้ไหม?”หลินหยางพิจารณาแล้วถามขึ้น
เทพบู๊ส่ายหน้าพูดว่า“ช่วยไม่ได้ เทียนเจียวสูงสุดไม่ใช่คนที่จะรับมือด้วยได้แบบง่ายๆนะ ฉันฆ่าสุ่ยเซิ่งอู่ทำได้แบบง่ายๆเลย แต่ถ้าเป็นเทียนเจียวสูงสุดก็ยากที่จะคาดเดาได้ว่าใครจะแพ้ ใครจะชนะ”
“ผมเข้าใจแล้ว”
หลินหยางพยักหน้า พูดนิ่งๆว่า“คุณทิ้งเบอร์โทรศัพท์ไว้ให้ผม ผมจะกลับไปเตรียม หลังจากเรียบร้อยแล้ว ผมจะโทรเรียกคุณมารักษา”
“ยังไง? คุณคิดหนี?”เทพบู๊พูดด้วยความไม่พอใจ
“ถ้าผมไม่อยากรักษาให้คุณ แล้วทำไมจะต้องพูดเรื่องโรคที่ไม่อาจเปิดเผยได้ของคุณด้วย? หมอกลัวที่สุดคือคนไข้ไม่ทำตามคำแนะนำหมอ ต้องการซ่อนเร้นจุดบกพร่อง ถ้าคุณไม่เชื่อใจผม ผมก็ไม่อาจจะรักษาคุณให้หายได้”หลินหยางพูดอย่างราบเรียบ
“แต่ฉันยังไม่รู้เลยว่าคุณเป็นใคร ถ้าพอคุณไปแล้ว หายไปอย่างไร้ร่องรอย ฉันจะไปตามหาคุณที่ไหน? “เทพบู๊ทอดถอนหายใจพูดขึ้น
“ไม่ก็เชื่อผม หรือไม่ก็ฆ่าผมเลย แต่ผมจะบอกคุณอย่างหนึ่งนะ โรคของคุณ นอกจากผมแล้วบนโลกนี้ไม่มีคนรักษาได้ ไม่เชื่อ? คุณไปถามหมอชื่อดังทุกแห่งหนดูได้”หลินหยางสบตากับเทพบู๊แล้วพูดขึ้น
“คุณ…..”
เทพบู๊โมโห แต่กลับไม่รู้ว่าจะตอบโต้ยังไง
ภายใต้สถานการณ์ที่ไม่มีทางเลือก เธอทำได้เพียงพูดว่า”ฉันจำกลิ่นอายของคุณได้ ฉันให้เวลาคุณสามวัน ภายในสามวันนี้จะต้องติดต่อมาหาฉัน! ไม่อย่างนั้น ฉันจะพลิกดินแดนมังกรเมืองเจียงเฉินตามหาคุณ แล้วจะจับคุณออกมา! เข้าใจไหม?”
“รู้แล้วๆ”หลินหยางยิ้มพูดขึ้น
จากนั้นเทพบู๊จึงกระโดดขึ้น และออกไปจากที่นี่
หลินหยางเห็นแบบนี้ จึงหมุนตัวขึ้นรถและออกไปเหมือนกัน