บทที่ 2349 ตายก็ไม่นับว่าอะไร

ยาคืนวิญญาณเป็นยาพิเศษที่เทียนเจียวสูงสุดใช้เลือดของตัวเองกลั่นออกมา

ยานี้มีทั้งหมดสี่เม็ด พอใช้มันแล้ว จะทำให้คนมีกำลังวังชามากขึ้น แถมยังได้พลังของเทียนเจียวสูงสุดมาด้วยเล็กน้อย ทำให้คนไม่สามารถมาเทียบเคียงได้ น่ากลัวเป็นอย่างมาก!

และวันนี้ เข็มของคนผู้นี้ทิ่มแทงบนร่างกายของสุ่ยเซิ่งอู่ คิดไม่ถึงว่าจะทำให้พลังของเขาเพิ่มขึ้นหลายสิบเท่า คิดไม่ถึงว่าผลจะดีกว่ายาคืนวิญญาณมาก….

“เป็นไปไม่ได้….”

หลงเหิงมองไปด้วยความตะลึงงัน

คนที่อยู่บริเวณโดยรอบตื่นตะลึงพรึงเพริด เบิกตาโพรงกว้าง

“พลังของผม? ?”

สุ่ยเซิ่งอู่เองก็ไม่อยากจะเชื่อ มองมือทั้งสองข้างของตัวเอง และอ้าปากค้าง

“ผู้ปราดเปรื่องเซิ่งอู่ อย่าลังเลใจ พลังนี้อยู่ได้ไม่นาน”หลินหยางที่อยู่ด้านหลังพูดอย่างราบเรียบ

สุ่ยเซิ่งอู่ได้สติกลับมา พลังกลิ่นอายการสังหารปะทุขึ้น พร้อมกับโผเข้าไปสังหารทันที

“พลังสั่นสะเทือน!”

ผู้เฒ่าตึงเครียด ตะคอกขึ้นมา พลานุภาพปะทุขึ้นมา

บริเวณโดยรอบบดละเอียดกระจุยกระจาย พื้นที่โดยรอบก็ถูกห่อหุ้มด้วยแรงที่สามารถบดเหล็กให้เป็นผงได้ อานุภาพรุนแรงมาก

แต่สุ่ยเซิ่งฮุ่ยเหมือนกับไม้ไผ่ที่แตก ชนปะทะทลายพลังที่น่ากลัวนี้ พร้อมกับปล่อยหมัดเข้าใส่ผู้เฒ่า คล้ายกับเข้าไปในสถานที่ไร้ซึ่งผู้คน

ผู้เฒ่าตื่นตะลึงพรึงเพริด รีบยกฝ่ามือทั้งสองข้างขวางกั้นไว้

พลังรวมอยู่ที่ฝ่ามือ

แต่เพิ่งจะกระทบกับหมัดของสุ่ยเซิ่งอู่ ก็แตกละเอียดกระจุยกระจาย

“อะไรกัน?”

ทุกคนตื่นตะลึง

นี่คือไม่สามารถขวางกั้นได้เลย!

ตึง!

เสียงระเบิดสั่นสะเทือนไปทั่วสารทิศ

หมอกควันล่องลอยอยู่กลางอากาศ จนทำให้คนที่อยู่ตรงนั้นถลาถอยหลัง แทบจะยืนไม่ไหว

เมื่อทุกคนมองไป ถึงได้เห็นผู้เฒ่านั่นถูกโจมตีตัวลอยออกไปชนเข้ากับตึกใหญ่ภายนอก

ตึกใหญ่สั่นสะเทือนทันที จนอาคารบ้านเรือนพังทลายลงมา

โชคดีที่สถานที่แห่งนี้ถูกสุ่ยเซิ่งอู่ปิดก่อน คนที่อยู่ระแวงนี้เลยไม่มี ไม่อย่างนั้นไม่รู้เลยว่าจะต้องบาดเจ็บล้มตายเท่าไหร่

เมื่อทุกคนมองไป สายตาแต่ละคนถึงกับอึ้งตะลึง

หมัดนี้พลังมหาศาลมาก!

ถ้าพวกเขาไปรับ เกรงว่าร่างขาดสะบั้นไปนานแล้ว

“น่ากลัวมาก!”ผู้หญิงชุดขาวมองไปทางผู้เฒ่าที่นอนโรยราอยู่ในซากปรักหักพัง จากนั้นพูดด้วยน้ำเสียงสั่นระริกว่า“ความเป็นจริงแล้วคนคนนั้นมีทักษะทางการแพทย์แบบไหนกัน?ทำไมแค่ไม่กี่เข็มเงิน ก็สามารถทำให้ผู้ปราดเปรื่องเซิ่งอู่เพิ่มขึ้นได้ถึงเพียงนี้?”

“ผู้ปราดเปรื่องเซิ่งอู่ในตอนนี้ อาจจะมีความสามารถในการต่อสู้กับเทียนเจียวสูงสุดได้อยู่สักสองสามยก!”คุณชายพูดขึ้น

แต่ก็แค่สักสองสามยก

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้? ?”

หลงเหิงอึ้ง พูดด้วยน้ำเสียงสั่นระริก

เรื่องราวมันหนักหน่วงเหนือความคาดหมายเขามาก

เวลานี้ ผู้เฒ่าล้มลุกคลุกคลานออกมาจากซากปรักหักพังอย่างยากลำบาก มุมปากของเขามีเลือดไหล แต่กลับตะคอกขึ้นว่า“นายน้อย รีบหนีไปเร็ว!”

“หนีเหรอ?”

หลงเหิงสะดุ้งโหยงขึ้นมา จู่ๆเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ เลยรีบหมุนตัวเผ่นทันที

“หนีไปได้เหรอ?”

คนในครอบครัวสุ่ยตะโกนขึ้น แต่ละคนล้อมรอบหลงเหิงไว้อย่างแน่นหนา

“พวกแกคิดจะทำอะไร? ฉันจะบอกพวกแกให้นะ ฉันเป็นน้องชายของเทียนเจียวสูงสุด! ถ้าพวกแกกล้าฆ่าฉัน! เทียนเจียวสูงสุดจะต้องฆ่าล้างบางแก ไม่ให้เหลือแม้แต่คนเดียว! พวกแก…พวกแกอย่าสุ่มสี่สุ่มห้าเข้ามานะ!”หลงเหิงตะโกนขึ้นด้วยความหวาดกลัว

“เทียนเจียวสูงสุดไม่ให้ทางรอดพวกเรา พวกเรายังมีอะไรที่ต้องกลัว? วันนี้ต่อให้เทียนเจียวสูงสุดอยู่ที่นี่ พวกเราก็จะพยายามอย่างสุดความสามารถ ไม่ว่าจะเป็นหรือตาย! พวกเราก็จะสู้! ความตายสำหรับพวกเรามันไม่นับว่าอะไรแล้ว!”

พูดแล้ว สุ่ยเซิ่งอู่ก็กระโจนเข้าหาหลงเหิงหมายจะฆ่า

“ห๊ะ?”

หลงเหิงตกใจจนขาอ่อนแรง สติกระเจิง

ปกติหลงเหิงจะมีพี่ชายชื่อหลงเทียนจื่อปกป้อง ไม่เคยหวาดกลัวอะไรมาก่อนเลย ต่อให้ทำผิด ก็มีพี่ชายช่วย

โดยเฉพาะหลังจากที่หลงเทียนจื่อได้กลายเป็นเทียนเจียวสูงสุดก็ถือหางเขา หลงเหิงไม่สนใจห่าเหวอะไรเลย นอกจากพี่ชายของตัวเอง ไม่ว่าใครเขาก็ไม่เห็นอยู่ในสายตา

ไม่ต้องพูดถึงตระกูลสุ่ยเล็กๆในหลงชวน ต่อให้เป็นพวกยอดฝีมือซ่อนเร้น เขาก็ไม่สนใจ