บทที่ 2348 ทำในสิ่งที่คุณอยากทำเถอะ

เป็นไปตามที่หลินหยางพูดทุกประการ

หลังจากที่ชายชราประกาศเรื่องนี้ เขาก็หันสายตา จ้องมองที่สุ่ยเซิ่งอู่อย่างเย็นชา: "สุ่ยเซิ่งอู่ คุณดูถูกเทียนเจียวสูงสุด! โทษฐานนี้ไม่สามารถให้อภัยได้ ฉันจะฆ่าคุณในวันนี้ เพื่อล้างความอับอาย! คุณ มีอะไรคัดค้านใช่หรือไม่”

สีหน้าของสุ่ยเซิ่งอู่จริงจัง เขาอ้าปาก ในที่สุดก็ประนีประนอม: "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ สุ่ยเซิ่งอู่ไม่มีข้อคัดค้าน ฉันแค่หวังว่าหลังจากฉันตาย เรื่องนี้จะจบลง!"

"คุณมีความสำนึกเช่นนี้ ฉันก็ดีใจ คุณตายอย่างเป็นธรรม!"

หลังจากพูดอย่างนั้น ร่างของชายชราก็ขยับ และเขาพุ่งไปหาสุ่ยเซิ่งอู่ราวกับลมกระโชก

พลังที่รุนแรงบ้าคลั่งและไม่มีใครเทียบได้ ทำให้ทุกคนตกใจ

แม้แต่เทพบู๊ก็ตกตะลึง ไม่อยากจะเชื่อ

ไม่มีใครคาดคิดว่าชายชราที่ติดตามหลงเหิง จะเป็นปรมาจารย์เช่นนี้!

"ตาย!"

ได้ยินเสียงตะโกนรอบๆ สุ่ยเซิ่งอู่ด้วยความโกรธ แต่ไม่รู้ว่ามันมาจากไหน จากนั้นภาพเบื้องหลังก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าสุ่ยเซิ่งอู่

รูม่านตาของสุ่ยเซิ่งอู่กว้างขึ้น

การตบที่มีพลังทำลายล้างไม่สิ้นสุดได้กระแทบหัวใจของเขาแล้ว

ในทันที

บูม!

หัวใจของสุ่ยเซิ่งอู่แตกเป็นเสี่ยงๆ เขาลอยกลับหัวลงไปหนึ่งร้อยเมตร และตกลงตรงริมแม่น้ำ หลังจากกระอักเลือดออกมาสองสามคำ เขาก็หายใจออกมากกว่าหายใจเข้า ชีวิตของเขาจะอยู่ได้ไม่นาน

ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างส่ายหัวกันอย่างเงียบๆ รู้สึกเสียดายแทนสุ่ยเซิ่งอู่

ใครจะคิดว่าผู้ยิ่งใหญ่เทียนเจียวลำดับสอง จะลงเอยเช่นนี้

"คุณชาย!"

ยอดฝีมือของตระกูลสุ่ยที่ติดตามสุ่ยเซิ่งอู่โหยหวน รีบวิ่งไปที่ด้านข้างของสุ่ยเซิ่งอู่ กอดเขาร้องไห้คร่ำครวญเสียงดัง

ลมหายใจของสุ่ยเซิ่งอู่ค่อยๆ อ่อนแอลง และความโกรธในร่างกายของเขาก็ลดลงเช่นกัน

ด้วยลมหายใจเฮือกสุดท้าย เขามองไปที่ชายชรา และพูดด้วยความยากลำบากขณะกระอักเลือด: "ดังนั้น...เรื่องต่างๆ...นับว่า...จบลงแล้วใช่ไหม..."

อย่างไรก็ตาม... ชายชราส่ายหัวอย่างเย็นชา: "ไม่นับ!"

"อะไรนะ" ดวงตาของสุ่ยเซิ่งอู่ที่เพิ่งหรี่ลงก็เบิกกว้าง

"การฆ่าคุณเพียงคนเดียวไม่เพียงพอที่จะล้างคำสบประมาทของคุณต่อคุณชาย ต้องใช้เลือดของคุณ เลือดของญาติคุณ และเลือดของเพื่อนของคุณถึงจะล้างมันออกไปได้! เทียนเจียวสูงสุดไม่สามารถดูถูกหรือละเมิดได้! นี่คือ สิ่งสำคัญที่สุดคือ ดังนั้น หลังจากคุณตาย ทาสชราคนนี้จะส่งญาติและเพื่อนของคุณไปหายมบาลด้วย เช่นนี้ เรื่องถึงจะยุติลงได้!" ชายชรากล่าวด้วยสีหน้าว่างเปล่า

คนตระกูลสุ่ยตกใจมาก

สุ่ยเซิ่งอู่ยิ่งไม่เต็มใจและคำรามด้วยกำลังทั้งหมดของเขา: "พวกคุณ... ทำไมถึงโหดร้ายแบบนี้! ทำไมถึงต้องยกตนข่มท่านเช่นนี้? ทำไม?"

"ทำไม? เพราะคุณอ่อนแอกว่าเรา! ชีวิตและความตายของคุณถูกตัดสินโดยเรา! คุณคงไม่คิดอย่างไร้เดียงสาว่าตราบใดที่คุณถูกฉันหรือนายน้อยฆ่า เราจะปล่อยพวกคุณไปมั้ง? คุณคิดผิด แม้ว่าคุณจะถูกนายน้อยฆ่าในตอนต้น ตระกูลสุ่ย ก็ไม่รอดพ้นจากการถูกกวาดล้าง! เพราะเราทำอะไรก็ตาม จะไม่ให้หลงเหลือหายนะใดๆ! ในเมื่อลงมือแล้ว ต้องโค่นกล้วยอย่าไว้หน่อ!" ชายชราพูดอย่างเย็นชา

สุ่ยเซิ่งอู่กัดฟัน

"ถ้าเช่นนี้ คุณจะฆ่าฉันด้วยงั้นหรือ?" ทันใดนั้นหลินหยางถามขึ้น

“ตั้งแต่วินาทีที่คุณยืนอยู่ที่นี่ คุณถูกกำหนดให้เป็นคนตาย!” ชายชรามองไปที่หลินหยางอย่างเฉยเมย

"จริงเหรอ?"

หลินหยางดูสงบ แต่มีสายตาเย็นชาอยู่ในส่วนลึกของเขา: "ดังนั้น ไม่ว่าฉันจะทำอะไร ตราบใดที่ฉันเกี่ยวข้องกับสุ่ยเซิงหวู่ ฉันจะต้องตายสินะ?"

"แน่นอน พวกคุณไม่มีอำนาจต่อรอง อย่างที่ฉันพูด ตั้งแต่แรก ชีวิตของพวกคุณอยู่ในกำมือของเรา!"

หลังจากพูด ชายชราก็เดินตรงไปยังตระกูลสุ่ย และหลินหยาง

"ดูเหมือนว่าเป็นการยากที่จะหลีกเลี่ยง"

หลินหยางถอนหายใจ และทันใดนั้นก็ยกมือขึ้นอีกครั้ง คว้าจากอากาศ

หวือ หวือ หวือ...

เข็มเงินทั้งหมดในร่างกายของสุ่ยเซิ่งอู่ลอยออกมา กลับมาที่มือของเขาอีกครั้ง

ในชั่วพริบตา สุ่ยเซิ่งอู่ซึ่งได้รับบาดเจ็บสาหัสและกำลังจะตาย จู่ๆ ก็รู้สึกว่าร่างกายของเขาฟื้นคืนพละกำลัง และลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน

“หือ?”

ชายชราประหลาดใจมาก

"เกิดอะไรขึ้น สุ่ยเซิ่งอู่ไม่ใช่จะตายแล้วเหรอ ทำไมเขาถึงลุกขึ้นยืนได้อีกครั้ง"