บทที่ 2347 อับอายจนโกรธ

ทุกคนสามารถมองออกว่าความแข็งแกร่งของสุ่ยเซิ่งอู่เป็นไปไม่ได้ว่ามีแค่นี้ แต่ในขณะนี้ที่เขาทำตัวงุ่มง่ามอ่อนแอ เห็นได้ชัดว่าเขากำลังอ่อนให้

หลงเหิงก็รู้แจ้งเห็นจริงเจตนาของสุ่ยเซิ่งอู่

การแพ้ คือชัยชนะที่แท้จริงสำหรับสุ่ยเซิ่งอู่

แต่การทำบุญเยี่ยงนี้ที่ให้หลงเหิงชนะ แล้วหลงเหิงจะยินยอมกันได้อย่างไร?

“ไอ้สารเลว! แกกำลังดูถูกใคร?”

หลงเหิงคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว และการโจมตีก็รุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ

สุ่ยเซิ่งอู่รู้สึกทาบไม่ติดและถอยกลับอย่างรวดเร็ว

"มังกรคลั่งคำราม!!"

หลงเหิงตะโกนและชกไปข้างหน้า ทันใดนั้น เงามังกรทองก็พุ่งออกมาจากด้านหน้าของกำปั้น แรงผลักดันของมันเหมือนกับสายรุ้ง ทำลายทุกสิ่งและระเบิดไปที่สุ่ยเซิ่งอู่

สุ่ยเซิ่งอู่ต้องการที่จะยกฝ่ามือของเขาโดยสัญชาตญาณเพื่อรับการเคลื่อนไหวนี้ แต่ในขณะที่เขายกฝ่ามือขึ้น เขาก็ลังเล

และในช่วงเวลาแห่งความลังเลนี้ กำปั้นของเขากระแทกหน้าอกอย่างแรง

"พู!"

สุ่ยเซิ่งอู่กระอักเลือดออกมา ลอยคว่ำออกไปทันที และล้มลงกับพื้นอย่างแรง

หัวใจทุกคนสั่นสะท้าน

แต่เมื่อเห็นว่าสุ่ยเซิ่งอู่นอนอยู่บนพื้น เอามือกุมหน้าอกและอาเจียนเลือดออกมาสองสามคำ ดูเหมือนเขาจะยืนขึ้นไม่ได้

“ฉันแพ้แล้ว!”

ในขณะนี้ เขาตะโกนด้วยความยากลำบาก

ผู้คนพยักหน้าอย่างเงียบๆ

พอประมาณแล้ว

บางทีสุ่ยเซิ่งอู่ต้องการแสดงต่ออีก แต่หลงเหิงซึ่งกำลังเดือดดาลอยู่ในขณะนี้ ไม่ให้โอกาสสุ่ยเซิ่งอู่ในการแสดงต่อไป ถ้าเขายังคงต่อสู้เช่นนี้ เขาอาจถูกทุบตี จนตาย!

"ขอแสดงความยินดีด้วย คุณชายหลงเหิง จากนี้ไป คุณคือเทียนเจียวลำดับสองคนใหม่!"

สุ่ยเซิ่งอู่พูดเสียงแหบแห้ง ถอดตราสัญลักษณ์เทียนเจียวออกจากเอวโดยตรง แล้วโยนไปที่หลงเหิง

หลงเหิงยื่นมือออกไป รับตราสัญลักษณ์เทียนเจียวมองไปที่ตราสัญลักษณ์ที่บริสุทธิ์และไร้ที่ติ แต่ใบหน้าของเขากลับมืดมนอย่างมาก ไม่มีความสุขใดๆ กับชัยชนะเลย

ในทางตรงกันข้ามสุ่ยเซิ่งอู่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ราวกับว่าได้ปลดเปลื้องภาระอันหนักอึ้ง และลุกขึ้นจากพื้นด้วยความยากลำบาก ตั้งใจจะออกจากสถานที่ที่ถูกผิดแห่งนี้

แต่ในขณะนี้ หลงเหิงก็ตะโกนทันที: "หยุด!"

"คุณชายหลงเหิง ยังมีอะไรอีกหรือ"

สุ่ยเซิงอู่ถามด้วยความสับสน

"ไอ้ชั่วหมา! แกคิดว่าแกเอาตราสัญลักษณ์เทียนเจียวให้ฉันแล้ว เรื่องนี้จะจบลงไหม? ฉันมาที่นี่ในวันนี้ ไม่เพียงแต่จะเอาตราสัญลักษณ์เทียนเจียว แต่ยังจะเอาชีวิตแกสร้างบารมี! มิฉะนั้น คนในโลกนี้จะเชื่อฉันไหม?”

หลงเหิงตะคอกอย่างดุร้าย ทันใดนั้นเขาก็พุ่งไปข้างหน้า สะสมพลังงานที่ไม่มีที่สิ้นสุดด้วยดาบในมือของเขา และฟันอย่างดุเดือดที่สุ่ยเซิ่งอู่

สุ่ยเซิ่งอู่หน้าซีดด้วยความตกใจ

ถ้าดาบนี้จะฟันบนร่างกาย ดังนั้นเขาจะไม่ถูกผ่าครึ่งหรอกเหรอ?

ถึงเวลานั้น แม้จะมีหมอเทวดาหลินอยู่ที่นี่ มันก็ยากสำหรับเขาที่จะอยู่รอด!

ด้วยความสิ้นหวัง สุ่ยเซิ่งอู่ไม่กล้าที่จะออมมือให้ ปล่อยกระแสแห่งพลังอันบริสุทธิ์ที่ลึกล้ำในฝ่ามือของเขา มุ่งเป้าไปที่การโจมตีของหลงเหิง กระแทกฝ่ามือออกไป

บูม!

ด้วยการกระแทกฝ่ามือ ฝ่ามือของหลงเหิงแตกเป็นเสี่ยงๆ เลือดเนื้อไม่ชัดเจน ทั้งคนถอยห่างออกไปซ้ำๆ เกือบจะไม่สามารถยืนนิ่งได้

คนรอบข้างหายใจลำบาก

แค่กระบวนท่านี้หลายคนคงเห็นแล้ว

หลงเหิง...ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของสุ่ยเซิงอู่เลย!

ใบหน้าของหลงเหิงซีดจากความเจ็บปวด และเขาก็เหงื่อออกมาก

ชายชราที่อยู่ข้างหลังเขาดูจริงจัง

ผู้ชมอุทานไปทั่ว

ดวงตาของสุ่ยเซิ่งอู่แน่วแน่ และเขาไม่กล้าที่จะเคลื่อนไหวใดๆ อีก

หลงเหิงกัดฟัน จ้องมองสุ่ยเซิ่งอู่และกำลังจะโจมตีอีกครั้ง

"คุณชายหลงเหิง ตราสัญลักษณ์เทียนเจียวเป็นของคุณแล้ว คุณชนะการต่อสู้แล้ว ทำไมคุณถึงต้องยกตนข่มท่านด้วย" สุ่ยเซิ่งอู่รีบพูด

"ยกตนข่มท่าน? ฉันพูดว่า ฉันต้องการให้แกตาย! ไม่เช่นนั้น แกก็ฆ่าฉันซะ!"

หลงเหิงหัวเราะเยาะ มืออีกข้างของเขารวบรวมพลังงานที่ไม่มีที่สิ้นสุดเลียนแบบกรงเล็บมังกรขนาดใหญ่บนฝ่ามือ ทั้งคำรามและพุ่งไปทางสุ่ยเซิ่งอู่

“กรงเล็บมังกรคลั่ง!”

หลงเหิงคำราม

กระบวนท่านี้ใช้กำลังทั้งหมดของเขา

การหายใจของสุ่ยเซิ่งอู่แน่นขึ้น ต้องการจะหลบทันที