บทที่ 2346 ใบมรณกรรม

มีรถอีกคันมาจอดอยู่ริมถนน

สาธารณะทั่วไป

มีคนสองคนลงจากรถ

หนึ่งแก่และหนึ่งหนุ่ม

ไม่มีใครรู้จักตัวตนของชายชรา แต่หลายคนเคยเห็นคนหนุ่มแล้ว

เป็นน้องชายคนเดียวของเทียนเจียวสูงสุด!

หลงเหิง!

ในที่สุดพระเอกก็ปรากฏตัว!

คนๆ นี้ไว้ผมยาว หน้าม้าปิดตาข้างหนึ่ง และมีรอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้า

เขาแต่งตัวสบายๆ ไม่เป็นทางการเหมือนสุ่ยเซิ่งอู่

เมื่อคิดดูแล้ว ก็รู้สึกว่าตัวเองมีโอกาสที่จะชนะ

"ไม่คิดเลยว่าจะมีผู้คนมากมายมาดูการต่อสู้ในวันนี้ ไม่เลวไม่เลว นี่คือผลลัพธ์ที่ฉันต้องการ!" หลงเหิงยิ้ม ทันใดนั้นดูเหมือนเขาเห็นอะไรบางอย่าง ดวงตาของเขาก็สว่างขึ้น: "โอ้ ท่านเทพบู๊ก็อยู่ที่นี่ด้วย ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ไม่เจอกันนานเลย ท่าน เทพบู๊!"

"โอ้ พี่ชายของคุณไม่ได้มาด้วยหรือ?"

เทพบู๊เปิดตาของเขา ขมวดคิ้วมองไปข้างหลังหลงเหิง แค่เห็นว่ามีเพียงชายชราคนหนึ่งเท่านั้น อดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าผิดหวัง

“พี่ชายยุ่งอยู่กับการฝึกฝน เขาจะหาเวลามาดูการต่อสู้ที่น่าเบื่อเช่นนี้ได้อย่างไร” หลงเหิงส่ายหัวและยิ้ม

"ฉันมาที่นี่เพราะพี่ชายของคุณ ไม่คิดเลยว่าเขาจะไม่มา ดูเหมือนว่าการมาครั้งนี้จะไร้ประโยชน์แล้ว”

"โถ ไม่นับว่าไร้ประโยชน์ มีเทพบู๊มาเป็นพยาน วันนี้ผมจะได้เป็นเทียนเจียวลำดับสอง ก็นับว่ายิ่งใหญ่มากสิครับ!"

หลงเหิงหัวเราะเสียงดัง จากนั้นเดินไปที่ สุ่ยเซิ่งอู่ตะโกนใส่เขา: "สุ่ยเซิ่งอู่ นายพร้อมที่จะตายหรือยัง?"

ความเย่อหยิ่งระดับไหนกัน!

สุ่ยเซิ่งอู่รู้สึกโกรธ แต่เขาไม่ได้แสดงอะไรออกมา

“ทุกอย่างพร้อมแล้ว ท่านหลงเหิง เราสามารถเริ่มได้ทุกเมื่อ!” สุ่ยเซิ่งอู่กุมมือแน่นและกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"ก็ดี มาเลย! ฉันจะสร้างประวัติศาสตร์ให้แก สมควรแก่การตาย!"

“เดี๋ยวก่อน!”

ในขณะนั้น หลินหยางก็ตะโกนออกมา

สุ่ยเซิ่งอู่ตกใจ

"หือ?"

หลงเหิงขมวดคิ้วและมองดู: "นายเป็นใคร"

"ฉันเป็นเพื่อนของสุ่ยเซิ่งอู่"

"มีเรื่องไร้สาระอะไรจะพูด?"หลงเหิงพูดอย่างดูถูกเหยียดหยาม

"ท่านคือหลงเหิง? เป็นน้องชายของเทียนเจียวสูงสุด?" หลินหยางถาม

"เป็นเรื่องไร้สาระจริงๆ ด้วย!" หลงเหิงใจร้อนเล็กน้อย

"คุณหลงอย่าเพิ่งรีบร้อน ฉันแค่อยากจะบอกว่า ถ้าคุณต่อสู้กันแบบนี้ แม้ว่าคุณจะชนะ คุณก็จะไม่ชนะด้วยกำลัง ท้ายที่สุดแล้ว เซิ่งอู่เทียนเจียวกลัวพี่ชายของคุณ ดังนั้นเขาจึง ไม่กล้าใช้กำลังทั้งหมดของเขา แม้คุณจะชนะ มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับทักษะที่แท้จริงของคุณ ดังนั้น โดยส่วนตัวแล้วฉันคิดว่าการต่อสู้ครั้งนี้ไม่มีความหมาย!” หลินหยางส่ายหัว

“แกพูดว่าอะไรนะ” สีหน้าของหลงเหิงมืดลง

สุ่ยเซิ่งอู่หน้าซีดด้วยความตกใจ ลากหลินหยางไปด้านข้างทันที และกระซิบอย่างกระวนกระวาย: "หมอเทวดาหลิน นี่คุณกำลังทำอะไร”

"เซิ่งอู่เทียนเจียว ฉันกำลังทำเพื่อคุณ ฉันสังเกตแล้ว เขาคนนี้ทานยามาก่อนหน้านี้ กระบวนท่าการเคลื่อนไหวของเขาจะบ้าคลั่งมาก หากคุณต่อสู้กับเขา แล้วคุณอยู่ ฆ่าล่ะก็ ศพคงจะไม่ครบร่างแน่ หากไม่ครบร่าง ไม่ว่าทักษะทางการแพทย์ของฉันจะดีแค่ไหน มันก็ยากที่จะช่วยชีวิตคุณ!” หลินหยางพูดอย่างสุขุม

สุ่ยเซิ่งอู่หายใจเข้าลึกๆ : "ถ้าเช่นนั้นหมายความของคุณคือ... "

"ฉันจำต้องให้ยากับเขา มิเช่นนั้น... เขาไม่คำนึงการกระทำของเขา และคุณจะตายอย่างไม่น่าดู" หลินหยางกล่าว

สุ่ยเซิ่งอู่เงียบไป หลังจากนั้นสักครู่ก็คำนับเล็กน้อย: "เช่นนั้น ทั้งหมดต้องพึ่งกับหมอเทวดาหลินแล้ว!"

"ไม่ต้องห่วง!"

หลินหยางพยักหน้า

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ให้สุ่ยเซิ่งอู่ใช้กำลังทั้งหมดที่มี เขากับข้าจะต่อสู้จนตัวตาย ห้ามออมมือ!” ในเวลานี้หลงเหิงคำราม

"นี่จะมีประโยชน์อะไร เซิ่งอู่เทียนเจียวไม่ใช่กลัวความตาย แต่กลัวการแก้แค้น! หากคุณพ่ายแพ้ต่อเขา เทียนเจียวสูงสุด จะฆ่าทั้งครอบครัวของเขาด้วยความโกรธ! เขาจะกล้าลงมือได้อย่างไร" หลินหยางส่ายหัว

“แล้วนายต้องการยังไง” หลงเหิงกัดฟันพูด

“ง่ายๆ!” หลินหยางจ้องที่เขา: “พวกคุณเซ็นใบมรณกรรมสิ!”

“อะไรนะ?”

หลงเหิงหายใจหนักหน่วง